Home / Belgische politiek / Lokaal - Antwerpen / Politieke aanval op stakingsrecht in Antwerpse haven

Politieke aanval op stakingsrecht in Antwerpse haven

Gewapende macht van het patronaat ingezet door rechts stadsbestuur

27842623786_0835f738bb_z

Het antwoord van Bart De Wever op het democratisch recht van collectieve actie: repressie.

Het democratisch recht op collectieve actie, dat volgens Europese rechtspraak ook het zetten van stakersposten en zelfs van wegblokkades omvat, werd vandaag met harde politiehand gebroken in de Antwerpse haven. De grote middelen werden ingezet: verschillende ploegen robocops, waterkanon en ander materieel. Het doel? Het stakingsrecht breken.

Verslag en foto’s door Geert Cool

Het rechtse stadsbestuur en gelijkaardig samengestelde regering wil al langer in het offensief gaan tegen het stakingsrecht. Dat de Antwerpse havenzone bij stakingsacties telkens geblokkeerd wordt – op een georganiseerde wijze door personeel dat opgeleid is om de veiligheid in deze industriezone te garanderen – is een doorn in het oog van De Wever en co. Er werd beslist om van de ABVV-staking van 24 juni gebruik te maken om deze blokkade repressief te breken. Voorlopig is dit gelukt, een evaluatie onder syndicalisten dringt zich op om dit bij volgende acties te vermijden.

27776034422_2ff439f847_z

Alle vier de piketten van de Algemene Centrale in het havengebied werden één voor één door een indrukwekkende politiemacht gebroken. Het ging duidelijk om een grondig voorbereide actie. Wie heeft bevel gegeven tot deze voorbereiding en uitvoering? Wie draagt de politieke verantwoordelijkheid voor deze inbreuk op het recht op collectieve actie? Om het repressieve punt helemaal duidelijk te maken, werd de voorzitter van ABVV Antwerpen, Bruno Verlaeckt, opgepakt en vier uur vastgehouden. Een land waar de voorzitter van een vakbond die staakt tegen het regeringsbeleid wordt opgepakt op bevel van de regering waartegen wordt geprotesteerd, doet eerder aan een dictatuur denken. Deze regering laat niet alleen geen enkele ruimte voor overleg, ze wil ook nog zelf beslissen hoe het protest tegen haar beleid er moet uitzien: stilletjes en op plaatsen waar niemand het merkt. In een politiecel bijvoorbeeld.

Het stakingsrecht omvat het zetten van stakersposten. Zelfs het opwerpen van wegblokkades kan onderdeel zijn van het recht op collectieve actie. In de Antwerpse haven wordt al tientallen jaren gewerkt met stakersposten die de vier toegangspunten tot de Scheldelaan afzetten. Op 24 juni was het niet anders. De beslissing om dit te doorbreken is politiek en gericht tegen het stakingsrecht. Met het vrijmaken van de weg had het in de praktijk niets te maken. Het verkeer verliep een pak vlotter toen de politie nog niet tussengekomen was. De stakers zorgden ervoor dat iedereen netjes terug kon rijden, de files vielen mee. Tijdens de politietussenkomst, die heel wat tijd in beslag nam om onder meer elk vuurtje aan elke stakerspost te laten blussen door opgevorderde brandweer, liep het verkeer compleet in de soep met lange files en wachttijden tot gevolg. Om het verkeer was het dus niet te doen, enkel om het breken van het stakingsrecht.

We moeten hierop antwoorden. Na de zomer volgen nog stakingsacties en betogingen. Laat ons van de zomer al gebruik maken om die goed voor te bereiden en de mobilisatie drastisch op te voeren. Laten we ook nadenken over actiemiddelen waarmee we het volledige havengebied kunnen platleggen zonder dat dit relatief eenvoudig wordt gebroken met een politie-optreden zoals vandaag. Vier stakersposten met elk een 50-tal aanwezigen kunnen vrij snel gebroken worden, wat met tientallen dergelijke stakersposten? Ons belangrijkste wapen is ons aantal, laten we dat ook optimaal mobiliseren.

Het is op basis van mobilisatie en organisatie dat we democratische rechten hebben afgedwongen, we zullen ze op eenzelfde manier verdedigen tegen de gewapende macht van het patronaat en diegenen die beslissen om deze macht in te zetten.

Enkele foto’s:
24 juni - repressie in Antwerpse haven