Britse verkiezingen op 4 juli. Geen illusies in diegenen die het rotte systeem in stand houden!

Artikel door Eva Martin (Socialist Party Noord-Ierland)

Op 4 juli zijn er parlementsverkiezingen. De beslissing van Rishi Sunak om vervroegde verkiezingen uit te schrijven heeft velen verrast – inclusief andere Tory-ministers die niet blij waren met het nieuws. Maar voor velen van ons is de tijd eindelijk gekomen om deze oplichters eruit te schoppen.

Zelfs Sunak realiseerde zich dat er weinig meer te winnen viel als hij in functie bleef. Opiniepeilingen laten zien dat de steun voor de Tory-partij aanzienlijk is gedaald en dat Labour van Keir Starmer sinds 2022 stelselmatig een voorsprong heeft.

Dit is niet verrassend. Na 14 jaar Tory-regering hebben mensen uit de werkende klasse er genoeg van. Genoeg van de gestaag dalende levensstandaard, de groeiende rijen voor de voedselbanken, de stagnatie van de lonen, de huisvestingscrisis, de onbetaalbare huurprijzen, de aftakelende openbare diensten, de uitpersing door energiebedrijven, de wachtlijsten in onder meer de zorg, de stijging van de dakloosheid met 120% sinds 2010 … De lijst gaat maar door.  Ondertussen wordt de kloof tussen rijk en arm steeds groter. De ‘rijkenlijst’ van de Sunday Times meldt dat er 171 miljardairs zijn in het Verenigd Koninkrijk met samen 684 miljard pond. Onder hen Rishi Sunak en zijn vrouw.

De Tories worden langs rechts aangevallen door Reform UK. Reform is ontstaan uit een breuk met de Tories over Brexit. Hun politiek is nog rechtser dan die van de Conservatieven zelf. Hun politiek omvat het schrappen van alle klimaatmaatregelen, het opvoeren van de aanvallen op migranten en de belofte om alle “softe ideologieën uit de klas te verwijderen” – een nauwelijks verholen aanval op LGBTQIA+ jongeren.

Deze rechtse uitdaging aan de macht van de Tories komt voort uit de vele crises van het Britse kapitalisme. De Tories hebben te maken met een geloofwaardigheidscrisis, zowel bij de arbeidersklasse als bij de heersende klasse. Ze worden niet langer gezien als capabel. Het doet denken aan de ‘Trumpificatie’ van de Republikeinse partij. Het doel van Reform is om uiteindelijk van de Tories Reform te maken en verder naar rechts te trekken.  Op het moment van schrijven staat Reform slechts één punt achter op de Tories. Dat vertaalt zich misschien niet in zetels vanwege het ‘first past the post’-systeem, maar het is wel een aanzienlijke steun. Deze groei in steun weerspiegelt de richting waarin het Britse kapitalisme gaat – verdere instabiliteit en reactie.

Starmer: geen alternatief

De Tories hebben niets anders laten zien dan totale minachting voor de werkende klasse. Dit gebeurt op een ogenblik dat de behoefte aan een links alternatief om voor de belangen van de werkenden en jongeren te vechten steeds duidelijker wordt. In plaats daarvan hebben we Keir Starmer. Die staat lijnrecht tegenover veel mensen uit de werkende klasse als het gaat om de onderwerpen waar wij om geven.  Een aantal vakbonden, waaronder Unite, weigerde daarom het manifest van Labour te ondertekenen. Labour gaat wellicht deze verkiezingen winnen. Dit gebeurt niet vanwege enig enthousiasme voor de politiek van Starmer, maar meer vanuit het gevoel dat de Tories dringend weg moeten.

Het is duidelijk dat Labour onder zijn huidige leiding en koers geen echte verandering zal brengen. De situatie is niet alleen zo slecht geworden door de Tories, maar ook door het systeem dat zij in stand houden en dat aan de basis ligt van al onze ellende: het kapitalisme. Een systeem waar Starmer volledig aan verknocht is. Hij heeft rechtstreeks een beroep gedaan op grote bedrijven en de rijken in een poging om te laten zien dat hij en de Britse Labourpartij beter zijn in het beheren van het kapitalisme dan de Tories. Onder Starmer zijn de donaties aan de Labourpartij van multinationals en rijke particulieren met 500% gestegen. Er is bijvoorbeeld 10 miljoen pond gedoneerd door 4 mensen die allemaal eigenaar zijn van een groot bedrijf, waaronder de eigenaar van Autoglass. De recente ‘zakenconferentie’ van de partij werd gesponsord door HSBC en zat vol met bankiers en managers uit de steden. Het is duidelijk dat een aanzienlijk deel van de Britse heersende klasse Starmer en zijn partij steunt omdat ze weten dat Labour onder zijn leiding hun winstbejag zal vergemakkelijken en hun belangen zal beschermen.

Schaduwkanselier Rachel Reeves kondigde aan te willen regeren met een harde fiscale benadering. Dat betekent doorgaan met het beleid gericht op de belangen van de grote bedrijven. De schaduwminister van gezondheidszorg Wes Streeting had het uitvoerig over de plannen om de nationale gezondheidsdienst NHS ook onder Labour “open te houden voor de private sector.” De staat van dienst van Starmer en zijn bochten geven een beeld van wat ons te wachten staat. Zo kwam hij terug op de belofte om de rechten van werkenden te verdedigen en uit te breiden, zijn belofte om de bovengrens van twee kinderen voor uitkeringen af te schaffen, de belofte om huurcontrole in te voeren, om het Hogerhuis af te schaffen, om het inschrijvingsgeld af te schaffen of nog om de spoorwegen te nationaliseren.  

Terwijl miljoenen mensen de straat op komen om solidair te zijn met de Palestijnse massa’s terwijl Gaza geconfronteerd wordt met de meedogenloze nachtmerrie van genocide, is Starmer nog een stapje verder gegaan om te laten zien hoe toegewijd hij is aan datzelfde genocidale systeem. Hij sloot zich aan bij de rest van het establishment om de acties van de Israëlische staat te verdedigen. Zijn belofte om de wapenuitgaven te verhogen en zijn weigering om de genocide te veroordelen laten zien hoe comfortabel hij het zal vinden om een pro-oorlog, pro-imperialistische regering te leiden. 23.000 Labourleden hebben de partij verlaten vanwege het standpunt van Starmer over Palestina.

Starmer sluit zich aan bij de rotte rechtse transfobie en het racisme van de Tories en Reform. Zo steunde hij de Cass Review, waarmee de gezondheidszorg voor trans personen wordt ondermijnd. Hij stemde ermee in dat transvrouwen geweerd worden van ziekenhuisafdelingen die alleen voor vrouwen bestemd zijn. Hij kondigde verder een harde aanpak van migratie aan met de stelling dat hij de bootjes effectiever zou stoppen dan de Tories. De oorspronkelijke belofte van Starmer om 28 miljard pond te besteden aan een groene transitie, is ondertussen herleid tot 4 miljard pond. Het is niet eens een druppel op een hete plaat.

Een belofte om het kapitalisme te beheren en de politiek van ‘cultuuroorlogen’ competenter voort te zetten dan de Tories, is geen echte verandering! Starmer heeft laten zien dat hij geen echt alternatief is. Hij staat voor hetzelfde verraad van gewone mensen en de toekomstige generaties.

Schotland

In Schotland, waar de crisis van de SNP steeds dieper wordt, plukt Labour de vruchten. De steun voor de SNP brokkelt af. Labour wordt nu op 39% gepeild, tegenover 29% voor de SNP. Dit is respectievelijk het hoogste en laagste stempercentage voor de twee partijen sinds het onafhankelijkheidsreferendum van 2014.

Dit betekent niet dat de steun voor onafhankelijkheid in Schotland afneemt, maar eerder een onvermijdelijke uitputting van de mislukte strategie van de SNP die zich richt op parlementaire, juridische manoeuvres en weigert het systeem te bestrijden dat de winsten van enkelen voorrang geeft boven de behoeften van de meerderheid van de bevolking. Mensen uit de arbeidersklasse en jongeren trekken terecht de conclusie dat de SNP geen weg vooruit biedt en niet in staat is om de aspiraties die zovelen koesteren en die verbonden zijn met onafhankelijkheid waar te maken. Als het politieke verschil tussen de SNP en Labour kleiner wordt – waarom zou je dan niet stemmen op de partij die de Tories eruit krijgt?

Er moet een alternatief komen

Bij gebrek aan een georganiseerde, strijdbare linkse partij hebben we geen andere keuze dan dat alternatief op te bouwen. De aankondiging van Jeremy Corbyn, Faiza Shaheen, Fiona Lali en andere linkse activisten dat ze kandidaat zijn is positief. Het laat zien dat er behoefte is aan het opbouwen van een beweging voor echte verandering, iets waar Labour niet in geïnteresseerd is. Maar om efficiënt te zijn, zou dit pas het begin moeten zijn. Helaas heeft Corbyn eerdere kansen om een politiek alternatief voor de arbeidersklasse op te bouwen niet aangegrepen. Door niet vastberaden op te treden om ervoor te zorgen dat de rechtervleugel van Labour werd gebroken, bijvoorbeeld door verplichte herverkiezing van verkiezingskandidaten af te dwingen via democratische processen binnen de structuren van de kiesdistricten van Labour, werd de deur opengezet voor het verwijderen van links uit de partij. Dit proces escaleert nu verder met het uitsluiten van nog meer linkse kandidaten.

De noodzaak om op alle fronten te vechten tegen een regering die duidelijk maakt dat ze zal doorgaan met het uitvoeren van aanvallen op mensen uit de werkende klasse en op onze toekomst is onontkoombaar. In de campagne van Corbyn in 2017 was er een kans om de woede en onvrede te bundelen in een massabeweging van jonge, onderdrukte en werkende mensen, gekoppeld aan stakingen en strijd op de werkvloer. Omdat dit niet gebeurde, betekende dit de nederlaag van de campagne van Corbyn. De beweging van duizenden mensen die politiek actief werden met de campagne van Corbyn vanwege de politiek die hij vertegenwoordigde en het diepe verlangen naar verandering werd teruggeslagen.

We moeten daar de nodige lessen uit trekken. Er mogen geen illusies zijn in Starmer en zijn regering. De vakbeweging moet bereid zijn om massale strijd te organiseren en de leden moeten weigeren dat er in de achterkamers afspraken worden gemaakt tussen de vakbondsleiders en een Labourregering onder Starmer. De honderdduizenden mensen in het Verenigd Koninkrijk die al 8 maanden strijden voor de bevrijding van de Palestijnen zijn een voorbeeld van de basis voor een alternatief dat moet worden opgebouwd – een alternatief dat is gebaseerd op solidariteit, respect en wederzijdse samenwerking en dat is gewapend met het verlangen om vrij te zijn van alle vormen van uitbuiting en onderdrukking. Deze strijd en die voor betere lonen, jobs, diensten en huisvesting moeten worden gecombineerd met de strijd tegen transfobie en racisme. Wanneer de verbanden tussen deze kwesties duidelijk worden gemaakt, kan dat deze bewegingen alleen maar versterken en helpen verenigen in de opbouw van een politiek alternatief voor en door mensen uit de arbeidersklasse. Zo’n partij zou een programma opmaken en actief strijden tegen de ongelijkheid en de aangeboren uitbuiting en onderdrukking van dit brute kapitalistische systeem. Zo zou het zich richten op het mobiliseren en organiseren van mensen uit de arbeidersklasse. Dat is de enige manier waarop we de noodzakelijke verandering kunnen bewerkstelligen.

Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist