Blijven strijden tot de Palestijnen van kapitalistische gruwel verlost zijn!

De Palestijnse solidariteitsbeweging werd in de voorbije vijf maanden een historische massabeweging en ze blijft doorgaan ondanks enig verlies van momentum. Op verschillende plaatsen zijn actiecomités ontstaan op het niveau van een stad of een universiteit, terwijl op andere plaatsen de oude Palestijnse Solidariteitscomités nieuw leven is ingeblazen. Dit zijn de ideale plaatsen om te discussiëren over onze eisen (in het bijzonder hoe we de Israëlische oorlogsmachine vanuit België kunnen stoppen) en over de volgende stappen in de strijd.  

door Arne Lepoutre uit maandblad De Linkse Socialist

Er is een diversiteit aan tactieken waarmee de beweging een impact heeft op de samenleving: lokale en nationale betogingen, sit-ins aan universiteiten en meer directe acties aan fabrieken die wapens produceren of transporteren naar Israël. De politieke rechterzijde deed het protest aanvankelijk af als extremisme of antisemitisme. In verschillende landen werd protest verboden. In Luik blijven de lokale autoriteiten een lokale betoging verbieden. De woede en verontwaardiging nemen niet af. Maar we moeten samen bespreken hoe we de zwakke punten van de beweging kunnen overwinnen.

Onze protesten zijn geen maat voor niets

Het gruwelijk aantal doden, de honger en andere ellende doen sommige actievoerders twijfelen of hun protest iets uithaalt. We hebben echter wel degelijk impact. Peilingen geven aan hoe de publieke opinie veranderde. Enkele universiteiten en steden stopten hun samenwerking met Israëlische instellingen die betrokken zijn bij de bezetting. Multinationals moeten erkennen dat ze een impact voelen van de boycotacties. De CEO van Starbucks stelde dat zijn bedrijf “begin 2024 negatieve economische gevolgen ervaarde, vooral in het Midden-Oosten, maar ook in de VS, gebaseerd op een verkeerde voorstelling over onze positie rond de gebeurtenissen in de regio”.

De hypocrisie van de wereldleiders, hun instellingen en autoritaire regimes in de regio werd blootgelegd. Onder druk van protest pleiten ze ondertussen bijna allemaal voor een staakt-het-vuren, zelfs de Verenigde Staten. Het wereldwijde massaprotest is de belangrijkste reden voor de groeiende kloof tussen Netanyahu en andere wereldleiders. Het vergroot alle uitdagingen van het Israëlisch regime: van het rechtvaardigen van de genocidale retoriek, de onmogelijkheid om Hamas te vernietigen met militair geweld, de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof tot de toenemende kritiek op Netanyahu in Israël zelf. We moeten niet naïef zijn. Het regime van Netanyahu is vooral in woorden meer geïsoleerd dan vroeger. In daden kan het op zijn bondgenoten blijven rekenen. Terwijl Westerse leiders over humanitaire hulp voor Gaza spreken, blijven ze wapens en militair materieel naar Israël sturen.

Deze hypocrisie moeten we blijven aanklagen. Wereldwijd houdt het massaprotest aan. Ook in de VS zijn er militante acties, bijvoorbeeld door de groep ‘Jewish Voices for Peace’. In de Democratische voorverkiezingen is er een ware revolte tegen Biden en zijn steun aan het Israëlische regime. Duizenden mensen stemmen ‘uncommitted’ in die voorverkiezingen. In Michigan ging het om meer dan 100.000 kiezers of 13% en onder moslims zelfs om 94%. Ondanks de dreiging van Trump 2.0 wordt de druk op Biden opgevoerd. De actievoerders bekritiseren niet alleen ‘Genocide Joe’, maar ook zogenaamd linkse Democraten. Alexandria Ocasio-Cortez en Bernie Sanders werden meerdere malen geconfronteerd met protest omdat ze weigeren zich klaar en duidelijk uit te spreken. Dat op een ogenblik dat zelfs VN-rapporteur Francesca Albanese verklaart dat Israël “hoogstwaarschijnlijk” een genocide uitvoert in Gaza. De ‘linkse’ Democraten nemen het narratief van het establishment over, terwijl dat verworpen wordt door de actievoerders. Dat wordt gezien als een weigering om de onderdrukking van de Palestijnen volledig te erkennen en te veroordelen. 

Hoe moet het verder? 

Niet alle acties zijn even groot, maar het protest heeft een impact en moet doorgezet worden. Op de universiteiten wordt toegewerkt naar een actiedag op 15 mei, de herdenking van de Nakba in 1948. In de tussentijd zou het goed zijn als er nieuwe lokale en nationale betogingen komen. We kunnen het momentum van de beweging gebruiken om te strijden voor andere slachtoffers van imperialisme en kolonialisme. Oost-Congo, Soedan, Oekraïne, Jemen: er zit een systeem achter al deze oorlogen en geweld. Hoog tijd om dat aan te kaarten. Als we onze solidariteit uiten met alle slachtoffers, zal dat de beweging versterken en een grotere eenheid en slagkracht mogelijk maken. Niemand is vrij tot iedereen vrij is!

Bij het protest moeten we ook nagaan waar we het meest impact kunnen hebben. De druk op medeplichtige regeringen en bedrijven betrokken in wapenleveringen is groot. In het Canadese parlement werd een motie gestemd die oproept wapenleveringen aan Israël stop te zetten. Het is symboliek, maar het werpt de vraag op hoe we dat in de praktijk kunnen brengen. In de verkiezingsperiode is er meer aandacht voor wat elke partij en politicus zegt en doet. We kunnen de druk opvoeren om alle exportvergunningen voor wapens en materiaal dat de bezetting ondersteunt te stoppen. Uiteraard zullen bedrijven dat proberen te omzeilen, ze willen hun winsten veiligstellen. Dit gebeurt vandaag al met wetgeving die wapenleveringen aan Israël verbiedt. De werkenden in de wapen- en transportsectoren zijn dan ook cruciaal. Hun controle op wapenexport is de enige garantie op een boycot. Indien nodig moeten ze de boycot van onderuit organiseren. Dat zal pas gebeuren als er voldoende maatschappelijke steun is. De solidariteitscomités kunnen een grote rol spelen om de steun in de samenleving te mobiliseren en met betogingen aan te tonen dat een meerderheid achter een arbeidersboycot staat. 

Acties in België kunnen een effect hebben, niet in het minst in de opbouw van vertrouwen en steun voor een echte bevrijdingsstrijd door de Palestijnse bevolking naar het model van de algemene staking van 1936 en de Eerste Intifada vanaf 1987. Het versterkt ook de kleinschalige acties van de Israëlische linkerzijde tegen de regering en het bloedbad. Dat gebeurt in een klimaat van zware politierepressie en geweld door extreemrechtse stoottroepen. Het zijn echter noodzakelijke acties van jongeren en werkenden die niets te maken willen hebben met het koloniaal en genocidale Israëlische regime. Zulke acties, zeker tijdens een Palestijnse bevrijdingsstrijd, kunnen een enorme impact hebben. Bevrijding in Palestina hangt immers samen met sociale bevrijding in de hele regio. Voor een wereld waarin geen mens nog onderdrukt wordt door een ander!

Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist