Edito Zwarte zondag op komst. Verzet nu al organiseren!

Geert Cool
door Geert Cool
Hoofdredacteur van De Linkse Socialist

Op 100 dagen van de verkiezingen peilde De Stemming het Vlaams Belang op 27,8%. Helaas zit daar nog marge op: N-VA zakt verder weg en zit in een opbod met de andere rechtse partijen over hoe er nog meer op onze levensstandaard kan bespaard worden. De linkse partijen zullen meer nodig hebben dan politieke marketing om een antwoord te bieden. Er is nood aan een gedurfde en mobiliserende campagne die op basis van strijd en solidariteit opkomt voor een samenleving die niemand achterlaat. 

Migratie en koopkracht

Volgens De Stemming zijn de twee belangrijkste thema’s vandaag migratie en koopkracht. Er is een verband tussen beiden. Het beleid van aanhoudende en elkaar versterkende sociale tekorten zet de levensstandaard van de werkende klasse onder druk, maar creëert ook een bredere steun voor een zondebokpolitiek. De permacrisis van het kapitalisme – crisis voor de meerderheid van de bevolking terwijl een kleine minderheid aan de top nog nooit zoveel rijkdom opstapelde – leidt bovendien tot grotere vluchtelingenstromen. De verantwoordelijkheid voor het falende systeem naar migranten doorschuiven is een klassiek voorbeeld van victimblaming. Extreemrechts is daar meester in, maar ook andere partijen maken er steeds meer gebruik van. Het zijn nochtans niet de vluchtelingen uit Gaza, Syrië of Afghanistan die miljarden naar belastingparadijzen sturen. 

Het is een leugen dat links meer vluchtelingen wil. We staan integendeel voor een fundamenteel ander systeem waarin niemand nog hoeft te vluchten, maar overal een degelijk leven kan leiden en enkel uit vrije wil andere oorden opzoekt. Dat kan enkel als de beschikbare middelen en rijkdom ingezet worden voor de behoeften en noden van de meerderheid van de bevolking, niet voor de winsthonger van enkele superrijken. Met een bewuste antikapitalistische strategie richten marxisten zich op de wortels van de vele problemen die eigen zijn aan het kapitalisme. Zo zoeken we de oplossing voor onze koopkracht niet bij vluchtelingen die op straat leven in Brussel, maar bij de recordwinsten van de grote bedrijven. Tegelijk stellen we voor om iedereen een menswaardige opvang te bieden, bijvoorbeeld door te kijken naar het miljoen vierkante meter leegstaande kantoorruimte in Brussel. Het geld zoeken waar het zit of de speculanten aanpakken in plaats van de straatslapers, is voor extreemrechts taboe. 

De electorale groei van extreemrechts wijst op een groter wordende breuk met de traditionele politici en hun beleid, maar blijft helaas binnen de krijtlijnen van het huidige systeem met al zijn uitwassen. In dit tijdperk van extreme ongelijkheid is het logisch dat velen zich terugplooien op hun eigen omgeving. Er zit een grote tegenstelling tussen de vele crisissen van het kapitalisme en het enorme potentieel van de beschikbare rijkdom en technologische kennis. Die tegenstelling is geen rassenkwestie maar een klassenkwestie. De enige uitweg bestaat uit klassenstrijd door de werkende klasse in al haar diversiteit en op een internationale schaal. In plaats van ons te laten terugdringen en verdelen, moeten we ons verenigen om de controle te nemen over de door ons geproduceerde rijkdom.  

Dreiging is reëel

Een sterker Vlaams Belang betekent dat alles waar die partij voor staat aanvaardbaarder wordt. Het leidt onvermijdelijk tot een scherpere klemtoon op alles wat de werkende klasse verdeelt en ook tot incidenten. Dat zagen we al na de vorige verkiezingen, toen het VB groeide tot 18,5%. Bovendien blijft de dreiging niet beperkt tot Vlaanderen. In Wallonië wordt Chez Nous klaargestoomd door onder meer het VB en het Franse RN. Gelukkig zorgt antifascistisch protest en een sterke positie van de PTB daar voor tegengewicht. Het Portugese Chega toont echter dat extreemrechts zich snel op de kaart kan zetten: het groeide van 1,3% in 2019 naar 18,1% dit jaar. Het falen van de Portugese linkerzijde om een alternatief te vormen voor de zogenaamd ‘linkse’ regering is daar niet vreemd aan. In Brussel komt Chez Nous niet op om alle extreemrechtse stemmen naar het VB te leiden, wat tot een politieke blokkering kan leiden. 

De nieuwe generatie extreemrechtse leiders weet zich beter in de markt te plaatsen, maar blijft voor dezelfde oude gewelddadige discriminatie staan. Na Van Grieken wordt ook de nieuwe Franse RN-voorzitter Jordan Bardella voorgesteld als een ‘ideale schoonzoon’ die de oude ‘gênante grootvader’ Le Pen moet doen vergeten. Van Grieken werd politiek actief bij de NSV, de club die zich nog steeds laat opmerken door openlijk racisme en waar menig straatvechter zich thuis voelt. Het gaat om oude wijn in nieuwe zakken. 

Het feit dat steeds meer extreemrechtse voorstellen worden overgenomen door andere partijen, maken deze niet ‘gematigder’. Normalisatie van extreemrechts leidt tot meer sociale spanningen en geweld. Het vergroot bovendien het gevaar van machtsdeelname door extreemrechts. Het cordon sanitaire kan extreemrechts niet stoppen, maar tegelijk is het onverantwoord om extreemrechts aan de macht te laten deelnemen. Zo staat het immers in een sterkere positie om zijn haat concreet te maken en onder meer de arbeidersbeweging aan te vallen. Onder De Wever werd de politie ingezet om stakersposten op de Scheldelaan in Antwerpen repressief aan te pakken en vakbondsleiders voor de rechter te slepen. Met Van Grieken erbij zal dit op een nog grotere schaal gebeuren. Dat is een gevaar voor elke syndicalist, LGBTQIA+ persoon, feminist, persoon van kleur … Kortom, een risico dat we niet willen nemen. 

Wat te doen?

Het gevecht tegen extreemrechts overlaten aan traditionele politici, media of rechters is een zwaktebod. Uiteraard is het positief dat Van Langenhove en zijn Schild&Vrienden veroordeeld werden, maar dat maakt geen einde aan de dreiging. Het laat Van Langenhove toe om zichzelf als slachtoffer van het establishment voor te doen. De politieke strategie van de arbeidersbeweging en de linkerzijde kan niet gericht zijn op wat andere krachten in onze plaats moeten doen. 

Met ons consequent antifascisme gaan we in tegen de status quo, tegen de voedingsbodem waarop extreemrechts groot kan worden. We verzetten ons tegen het establishment en stellen geen vertrouwen in de gevestigde partijen. We kijken niet naar de verantwoordelijken voor het huidige beleid om antwoorden te bieden op extreemrechts, maar naar de werkende klasse in al haar diversiteit. Door ons te organiseren en te verenigen kunnen we de strijd aangaan voor echte verandering. Actief antifascisme beperkt de ruimte voor extreemrechts en biedt mogelijkheden om ons sociaal programma sterker naar voren te schuiven. Onze stemoproep voor een zo sterk mogelijke PVDA is daar onderdeel van. Dat alles is gericht op de opbouw van een krachtsverhouding waarmee onze klasse het kapitalisme kan omverwerpen. 

We hebben campagnemateriaal ontwikkeld in de vorm van een pamflet, een boek en stickers. LSP neemt deel aan de Belgische Antifascistische Coördinatie en zet zich in voor antifascistische acties, zoals de anti-NSV betoging in Antwerpen op 25 april en Pride is a Protest in Gent op 30 juni. Op 6 en 7 juli houden we een antifascistisch weekend om ons met activisten uit binnen- en buitenland verder te verdiepen in waar extreemrechts voor staat en hoe we het zo efficiënt mogelijk kunnen bestrijden. Antifascisten: organiseer je en doe mee!

Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist