Honger ingezet als wapen in genocidaal bloedbad

Op het moment van schrijven had de VN het over het risico van een “dreigende” hongersnood voor 2,2 miljoen mensen in Gaza. Dat is de overgrote meerderheid van de bevolking. Het gaat bovendien niet enkel om een dreiging, mensen in Gaza lijden nu al honger. Elk gezin slaat elke dag maaltijden over. Volwassenen sparen het eten uit hun mond om hun kinderen toch iets te geven. Ze eten gras of veevoeder. 

door Constantin (Luik) uit maandblad De Linkse Socialist

De meest erbarmelijke situaties doen zich voor in het noorden. Daar is een derde van de kinderen onder de twee jaar ernstig ondervoed. Twee derden van de huishoudens zaten er de afgelopen maand minstens tien hele dagen en nachten zonder voedsel. In het zuiden van de Gazastrook is een derde van de huishoudens aan een dergelijke ontbering blootgesteld. Voedsel is niet het enige waar de Gazanen gebrek aan hebben: 70% van de bevolking heeft geen toegang meer tot drinkwater. Er is een tekort aan medicijnen. Ziekenhuizen zijn vernietigd en slechts enkele hebben nog een minimale werking. Het gezondheidssysteem stort in terwijl de gewonden blijven binnenstromen. 

Dit alles wordt bewust georganiseerd door de zionistische staat. Israël gebruikt hongersnood als oorlogswapen en doet er alles aan om zoveel mogelijk humanitaire hulp tegen te houden. Dit is een flagrante schending van de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof, dat eiste dat de hulp zou worden opgevoerd. In plaats daarvan blokkeren de Israëlische autoriteiten een internationaal hulpmagazijn met zuurstof, couveuses en water- en sanitaire apparatuur van Oxfam. Dit alles ligt opgestapeld in El-Arich, zo’n veertig kilometer van de grens. Het is duidelijk dat het internationaal recht niet voor iedereen dezelfde waarde heeft. Het is een kwestie van krachtsverhoudingen.

En wanneer hulp de Gazanen bereikt, worden konvooien aangevallen. Op 27 februari werd een vrachtwagen met humanitaire hulp bestormd door 12.000 hongerige Palestijnen. Israëlische soldaten openden het vuur, waarbij 115 doden en meer dan 760 gewonden vielen. Het drama werd vervolgens door de Israëlische regering aangegrepen om de toegang tot humanitaire hulp verder te beperken. Het gebruikte daarvoor het argument dat het afleveren van humanitaire hulp de Israëlische soldaten in gevaar brengt. 

Het cynisme van de Israëlische staat kent geen grenzen. Een paar dagen voor het begin van de Ramadan dropte Israël pamfletten boven Rafah om de hongerende Palestijnen een gelukkige Ramadan te wensen en hen op te roepen “de behoeftigen te voeden”. Pure psychologische marteling bovenop al het andere, gericht op het vernietigen van het moreel van de Palestijnen. 

Democratische controle op humanitaire hulp opbouwen

Op 7 maart riep de Amerikaanse president Joe Biden op tot “een onmiddellijk staakt-het-vuren” voor zes weken in Gaza en tot de bouw van een tijdelijke haven in de enclave zodat hulpgoederen langs de zee naar Gaza kunnen worden gebracht. Twee weken later besloten de Verenigde Staten hun financiering van UNWRA, het VN-agentschap voor Palestijnse vluchtelingen, op te schorten. Andere landen hadden hun financiering al opgeschort na (ongefundeerde) beschuldigingen dat een deel van het personeel had deelgenomen aan de aanvallen op 7 oktober. Deze dramatische ontwikkeling toont de beperkingen van de afhankelijkheid van het imperialisme. 

De internationale solidariteitsbeweging en de arbeidersbeweging moeten UNWRA en haar financiering verdedigen. Er is geen gebrek aan geld onder de oorlogsprofiteurs die vanuit het buitenland samenwerken met het Israëlische bezettingsregime! Maar deze hulp moet ook onder de democratische controle worden geplaatst van de vakbonden en sociale bewegingen in de landen waar het vandaan komt. Dit zou het mogelijk maken om verder te gaan dan een liefdadigheidsbenadering en actieve solidariteit te organiseren, door bijvoorbeeld het inzamelen en controleren van hulp te koppelen aan acties om wapenleveringen aan Israël te blokkeren. 

Ter plaatse in de Gazastrook zijn tekorten en stijgende importkosten niet de enige redenen voor de stijgende prijzen. Volgens een onderzoek van het Organized Crime and Corruption Reporting Project (OCCRP) maken lokale oorlogsprofiteurs misbruik van de verstoorde toeleveringsketens om zichzelf te verrijken. Tegen de achtergrond van een samenleving die bezwijkt onder de bommen en de druk van het Israëlische leger zien krijgsheren in spe hun kans. Zelfs indien de mogelijkheden tot democratische controle op de distributie van hulp ter plaatse beperkt zijn door de verschrikkingen van het Israëlische offensief, is het cruciaal dat stappen in die richting worden gezet.

Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist