Werken tot 67 jaar? Onmogelijk! Getuigenis door een verpleegkundige

In maart 2020, toen de COVID-pandemie België trof, kon iedereen (journalisten, politici, redacteurs, enz.) niet genoeg woorden vinden om de toewijding, bekwaamheid en opofferingsgezindheid te prijzen van het zorgpersoneel dat in de frontlinie stond. Artsen, verpleegkundigen en in het algemeen al het zorgpersoneel werden als helden beschouwd, een beetje zoals de New Yorkse brandweerlieden na de aanslagen op de WTC-torens op 11 september 2001.

door Francine Dekoninck, gepensioneerd verpleegkundige

Vier jaar later is deze golf van medeleven gesmolten als sneeuw voor de zon: verpleegkundigen zijn teruggevallen in de sombere dagelijkse realiteit van het steeds meer moeten doen met steeds minder personeel.

De verpleegkundigen in de ziekenhuizen voelen zich in de steek gelaten. Een beetje zoals de infanteristen van 14-18, die uit de loopgraven moesten springen en rennen voordat ze werden neergemaaid door de machinegeweren van de vijand. Velen verlaten het beroep binnen de vijf jaar. Absenteïsme, burn-out, ontslag, heroriëntering, het personeel is schaars. Ziekenhuizen in België hebben een tekort van meer dan 2000 verpleegkundigen. Dit tekort heeft een averechts effect op stagiairs. Velen moeten meer doen om het personeelstekort op te vangen. Bovendien is de studieduur na het secundair onderwijs verhoogd van drie naar vier jaar!

Het moeilijkste zal niet het behalen van het diploma of het tekenen van het eerste contract zijn. Nee, het moeilijkste is om je witte jas niet op te geven na een paar jaar dienst. Het is niet gemakkelijk om de vlam brandend te houden tegenover de dagelijkse realiteit op de werkvloer. Het is moeilijk om dagelijks geconfronteerd te worden met lichamelijke of geestelijke ziekten en een voortdurend gebrek aan middelen. De zorg voor vrouwen, mannen en kinderen met te weinig middelen (ook al leven we in een rijk land!) geeft je aan het eind van de dag het bittere gevoel dat je maar de helft van je werk hebt gedaan.

Naast overuren, nachtwerk, de steeds toenemende administratieve lasten en het loon (dat niet erg hoog is!), worden jonge mensen vaak geconfronteerd met ontgoocheling.

Degenen die besloten hebben om de pensioenleeftijd te verhogen tot 67 jaar – zelfs voor zware beroepen – zijn duidelijk niet bezorgd om onze gezondheid!

Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist