Voeg toe aan mijn agenda

Afspraak: 21/01/24
Niemand is vrij tot iedereen vrij is! Massaprotest doorzetten!

Minstens 23.000 doden, 60.000 gewonden, een miljoen vluchtelingen binnen de Gazastrook, geen functionerende ziekenhuizen, toenemend geweld op de Westelijke Jordaanoever en de dreiging van een regionale uitbreiding met confrontaties in Libanon en Jemen. Is er een uitweg uit deze nachtmerrie?

Artikel uit de vervroegde februari-editie van De Linkse Socialist die vrijdag van de drukker komt

De massale solidariteitsprotesten zijn een bron van hoop. Op 18 december waren we opnieuw met meer dan 40.000 in Brussel. De grote woede leidt wereldwijd tot solidariteit. Dit zet druk op politici die zich moeten uitspreken over de humanitaire ramp in Gaza. Ook in België: premier De Croo pleit internationaal voor een staakt-het-vuren, enkele ministers steunen de Zuid-Afrikaanse klacht wegens genocide. Waarop wacht de regering om maatregelen te nemen tegen wapenhandel vanuit of via België, een plan van opvang en bescherming van vluchtelingen uit Gaza op te maken en om de betrokkenheid van overheidsbank Belfius in de bezette gebieden te stoppen?

De klacht wegens genocide voor het Internationaal Gerechtshof in Den Haag is het resultaat van de groeiende solidariteitsbeweging. Een veroordeling zou een lichtpunt van erkenning zijn voor de Palestijnse slachtoffers en de solidariteitsbeweging. De geschiedenis van Palestijnse onderdrukking leert ons echter om niet veel hoop te vestigen in internationale instellingen en machten. De imperialistische machten en de regionale regimes hebben de Palestijnse massa’s steeds weer verraden. De Verenigde Naties consolideerden de bezetting en onderdrukking van de Palestijnse bevolking. De gevestigde Palestijnse leiders van de PLO werden hierin meegetrokken en werden onderaannemers van de Israëlische bezetters.

De geschiedenis leert ook dat massaprotest tot verandering kan leiden. De algemene staking van 1936 en de opstand tot in 1939, en de eerste intifada van 1987 tot 1993 plaatsten het Palestijnse recht op zelfbeschikking op de agenda. Het internationale protest tegen de oorlogsmisdaden in Libanon in 1982 maakte dat het VS-imperialisme onder de erg rechtse president Reagan zijn Israëlische bondgenoot tot een terugtocht dwong.

We kunnen enkel op de kracht van de werkenden, onderdrukten en hun gezinnen rekenen. Het massaprotest vandaag speelde mee in de zesdaagse pauze van de aanvallen eind november en de gevangenenruil. Het verplichtte regeringen om hun standpunt van blinde steun aan het geweld te nuanceren. Dat volstaat niet, maar het toont dat ons massaprotest een factor van belang is.

We kunnen ons protest verder versterken door actiecomités op te zetten voor lokaal protest met een zo groot mogelijke betrokkenheid, sit-ins op scholen, studentenbetogingen, acties aan bedrijven betrokken bij wapenhandel … Wij willen daaraan bijdragen, onder meer met een actie aan het bedrijf Challenge op 18 februari dat via de luchthaven van Luik wapens verscheept die door het Israëlische leger gebruikt worden. Een dynamiek van lokale acties zou de nationale mobilisaties versterken en kan mee opbouwen naar een gezamenlijke internationale actiedag met massabetogingen in zoveel mogelijk landen om de kracht van deze beweging te tonen.

De arbeidersbeweging zal hierin een actievere rol moeten spelen. De oproep van de vakbonden om geen wapentransporten langs de luchthavens te behandelen, is belangrijk. Er is meer nodig: een arbeidersboycot tegen de militaire machine en een actieve deelname aan de solidariteitsbeweging. Hoe kan je op de werkvloer beter duidelijk maken wat solidariteit concreet betekent dan door samen te mobiliseren naar de grote betogingen?

In ons protest is er nood aan discussie over wat bevrijding betekent en hoe het bekomen kan worden. Bevrijding kan en zal niet worden afgedwongen door militaire confrontatie, al helemaal niet door willekeurige terreur zoals de aanval van Hamas op 7 oktober. Er is nood aan een politieke en sociale massastrijd waarbij het gebruik van wapens een hulpmiddel is onder democratische controle van de gemeenschap. Enkel zo kan een onafhankelijk Palestina met hoofdstad in Jeruzalem worden afgedwongen. Tegelijk kan enkel een socialistisch Palestina welvaart brengen door de nationale rijkdommen in te zetten ten behoeve van de overgrote meerderheid van de bevolking.

Nationale bevrijding kan niet zonder sociale bevrijding. Oplossingen vereisen massale investeringen in heropbouw, openbare diensten en sociale vooruitgang onder democratische controle en zelforganisatie van de bevolking. Een dergelijk plan, minstens op een schaal van het Marshall-plan na de Tweede Wereldoorlog in Europa, is de enige manier om tot veiligheid voor zowel de Palestijnse als de Joodse en andere bevolkingsgroepen in de regio te komen.

Een revolutionaire beweging in de hele regio zou een effect hebben op de Israëlisch-Joodse arbeidersklasse, die leeft onder een steeds autoritairder wordende kapitalistische staat, en die lijdt onder enorme ongelijkheid (17% leeft onder de armoedegrens). De Israëlische heersende klasse heeft door de systematische onderdrukking van de Palestijnen een cyclus van angst en geweld gecreëerd, die geen vrede of veiligheid biedt aan de Israëlische arbeiders en jongeren.

Dat zou niet alleen het einde van de bezetting betekenen maar ook de basis leggen voor de erkenning van het historisch onrecht en voor een rechtvaardige invulling van het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen. Wij strijden voor een democratische socialistische staat met volledige gelijke rechten in Palestina en een democratisch en socialistisch Israël, met twee hoofdsteden in Jeruzalem en volledige gelijkheid voor alle minderheden, als deel van een vrijwillige regionale socialistische confederatie.

Nationale betoging: zondag 21 januari, 14u Brussel Noord

Voeg toe aan mijn agenda
Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist