Frankrijk. Tegen islamofobe kruistocht is strijdbaar antwoord van arbeidersklasse nodig

Artikel door Philipp Chmel

Het Israëlische regime voert een brute wraakoorlog tegen de mensen in Gaza. Een invasie die, na een ‘pauze’ van 7 dagen, op 1 december met nieuwe gruweldaden werd hervat. Op 9 december had het Israëlische leger al meer dan 17.700 mensen gedood, elke 10 minuten werd een kind gedood en duizenden liggen nog onder het puin. Dit geweld is geworteld in de diepe en decennialange onderdrukking van het Palestijnse volk door het Israëlische regime.

Na de terroristische aanval van Hamas op 7 oktober positioneerde Macron zichzelf en Frankrijk aanvankelijk in een volledige alliantie met de VS, Duitsland en andere westerse imperialistische machten, waarbij hij de Israëlische staat onvoorwaardelijk steunde. Voor de binnenlandse politiek betekende dit dat de heersende klasse er vanaf het begin alles aan deed om alle solidariteitsbetogingen met Palestina te verbieden en dat de repressie tegen moslims en mensen uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika (MENA-regio) in een stroomversnelling werd gebracht.

Tactische koerscorrectie in het belang van het Franse imperialisme

De druk van de beweging tegen het aanhoudende bloedbad en de noodzaak om de belangen van het Franse imperialisme in de MENA-regio veilig te stellen, dwongen de regering om haar standpunten in de loop van de tijd enigszins aan te passen. Op de eerste dag van zijn reis naar het Midden-Oosten riep Macron op om “de internationale coalitie tegen Daesh [‘Islamitische Staat’] waaraan wij [Frankrijk] deelnemen ook tegen Hamas te laten vechten.” Slechts een dag later moest hij een retorische ommezwaai maken en riep hij op tot een “strijd tegen terrorisme in het algemeen, humanitaire hulp en de hervatting van politieke gesprekken, met het oog op het opnieuw lanceren van de tweestatenoplossing.”

Deze koerscorrectie was een reactie op het verzet van staten in Noord-Afrika en het Midden-Oosten tegen Macrons anti-Daesh coalitievoorstel en tegen zijn onvoorwaardelijke steun voor Israël. Franse diplomatieke medewerkers van de afdeling Noord-Afrika en het Midden-Oosten waren ‘not amused’ met Macrons aanvankelijke standpunt, dat ze “een breuk met onze traditioneel evenwichtige positie tussen Israëli’s en Palestijnen” noemden. Na weken van brutaal geweld tegen Gaza voelde Macron de druk om op 9 november een symbolische humanitaire conferentie over Gaza te houden zonder Israëlische deelname, en het was pas de week daarop dat hij voor het eerst opriep tot een staakt-het-vuren.

Noch het diplomatieke personeel dat het oneens was met Macron, noch de president zelf hebben gehandeld uit liefdadigheidsoverwegingen. Hun zachte oproep tot een staakt-het-vuren is puur tactisch, omdat ze vrezen voor de invloed, de bezittingen en de veiligheid van het Franse imperialisme in de regio, vooral na de vernederende terugtrekking van de Franse troepen uit Burkina Faso, Mali en recentelijk Niger. Hoewel het onjuist is om te beweren dat de Franse staat van oudsher een “evenwichtig” standpunt inneemt over dit onderwerp, moet gezegd worden dat Macron, in tegenstelling tot zijn voorgangers, een eenzijdig gunstigere benadering van het Israëlische regime heeft aangenomen, in navolging van het standpunt van de VS. De zorgen van de Franse ambassadeurs in de regio hebben meer te maken met de verdediging van imperialistische belangen dan met de verdediging van de Palestijnse bevolking in nood: hun angsten zijn een weerspiegeling van de woedende massa’s in de regio, en daarmee verbonden is het risico dat de Franse kapitalistische klasse daar haar invloed verliest.

De hoofdlijn in Frankrijk is er nog steeds een van sterke steun voor het Israëlische regime, terwijl kritiek daartegen en steun voor de Palestijnen al snel wordt afgeschilderd als antisemitisme en een apologie voor terrorisme, wat wordt gekoppeld aan racistische aanvallen en harde repressie.

Racisme en repressie om verzet tegen ellende, onderdrukking en het bloedbad in Gaza te voorkomen

Op 20 oktober werden twee vakbondsleden – de algemeen secretaris en administratief secretaris van de vakbond CGT Nord – gearresteerd wegens het “goedpraten van terrorisme” nadat ze een pamflet ter ondersteuning van de Palestijnen hadden verdeeld. De Palestijns-Franse moeder Samira (een schuilnaam) uit Parijs zei dat haar zoon “op school werd geslagen en ervan werd beschuldigd terrorisme goed te praten omdat hij sprak over het aantal Palestijnse doden en de Israëlische blokkade van Gaza.”

Het algemene verbod op alle pro-Palestijnse betogingen werd pas op 18 oktober ingetrokken door de Raad van State. Toen waren er al bijna 3500 mensen gedood in Gaza als gevolg van het staatsterrorisme van Israël. Het intrekken van het betogingsverbod betekent niet het einde van de repressie. Op 28 oktober werden 1.487 mensen beboet en 21 gearresteerd tijdens een pro-Palestina demonstratie in Parijs. De rector van de Mirail universiteit probeerde op 7 november het opzetten van een Palestijns solidariteitscomité te verhinderen door beroep te doen op anti-terrorismewetgeving.

Al die tijd hebben het politieke establishment en de gevestigde media La France Insoumise, Mélenchon en radicaal links als geheel meedogenloos aangevallen en hen beschuldigd van antisemitisme en medeplichtigheid aan het Hamas-terrorisme. Het niveau van mentale acrobatiek waar sommigen hun toevlucht toe nemen om te insinueren dat solidariteit met mensen in Gaza en Palestijnen over het algemeen gelijkstaat met steun aan terrorisme, werd goed gevat in een tweet van Caroline Yadan (parlementslid van Rénaissance, de partij van Macron). Op 9 november plaatste ze een foto van een graffiti met de tekst “Fuck antisemitisme – Free Palestine – Fuck Apartheid” op Twitter en beweerde dat de graffiti… eigenlijk antisemitisch was. In deze context zijn racistische termen als “geïmporteerd antisemitisme” en “islamo-gauchisme” (islamo-links) erg populair bij rechts en extreemrechts, evenals in de mainstream media.

Dit alles wordt door de heersende klasse gebruikt om het extreemrechtse Rassemblement National van Marine Le Pen af te schilderen als de “redelijke oppositie” en LFI als radicaal, gevaarlijk en aanleunend bij terrorisme. Deze aanpak maakt deel uit van de verdeel-en-heers tactiek van de heersende klasse. In de context van toenemende armoede en precariteit zwepen ze meer racisme op om de aandacht af te leiden en te voorkomen dat er een algemeen verenigd verzet tegen ellende, onderdrukking en het bloedbad tegen Gaza ontstaat. Dit is vooral belangrijk voor de bazen en hun politieke vertegenwoordigers omdat de arbeidersklasse, hoewel ze geen concrete overwinning heeft behaald, aanzienlijk sterker is geworden door de strijd tegen de pensioenhervorming.

Het racistische en seksistische verbod op de abaya maakt deel uit van hetzelfde draaiboek. Het diende om de discussie over de noodzakelijke investeringen in het openbaar onderwijs (gebouwen moeten gerenoveerd worden, er zijn niet genoeg leerkrachten en personeel, wat onvermijdelijk voor slechte werk- en leeromstandigheden zorgt) in de kiem te smoren, de aandacht af te leiden en verdeeldheid te zaaien. Met dezelfde intentie maakten de regering en rechtse krachten op cynische wijze misbruik van de verwoestende terroristische aanslag op Dominic Bernard. Darmanin riep op tot de “systematische uitzetting van elke buitenlander die door de inlichtingendiensten als gevaarlijk wordt beschouwd.” Binnen een maand steeg het aantal deportaties van veroordeelde buitenlanders met 30%.

De regering was er snel bij om de voorstellen van Les Républicains te volgen om de reeds racistische migratiewet nog verder aan te scherpen. Het voorstel werd op 14 november door de senaat goedgekeurd. Als het voorstel er komt, zal dit de zwaarste racistische aanval in jaren zijn. De wet omvat de afschaffing van medische hulp van de staat aan mensen zonder papieren; strengere voorwaarden voor gezinshereniging; herinvoering van de strafrechtelijke vervolging van illegaal verblijf en vereenvoudiging van de mogelijkheid om mensen zonder papieren te deporteren.

Terwijl racisme, vooral tegen moslims en mensen uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten, weer wordt aangewakkerd tot nieuwe walgelijke hoogten, behandelen de regering en de heersende klasse racistisch geweld en extreemrechts met fluwelen handschoenen. De politieagent die op 27 juni de 17-jarige Nahel executeerde in Nanterre bijvoorbeeld, is onlangs vrijgelaten onder gerechtelijk toezicht. Volgens Le Monde “is het onduidelijk of en wanneer de zaak voor de rechter komt.” De moeder van Nahel leidde op 19 november een protest tegen dit onrecht. In de tussentijd zullen de politieman die Nahel vermoordde en zijn familie kunnen profiteren van het geld dat is opgehaald met de inzamelingsactie die door extreemrechtse elementen is gelanceerd (1,6 miljoen euro; 630.000 na onkosten en belastingen).

Aanwakkeren van racisme leidt tot normalisering extreemrechts

De Franse heersende klasse sluit de gelederen van rechts tot extreemrechts tegen moslims, mensen uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten, en tegen links. Het zaait verdeeldheid en treft voorbereidingen voor de komende economische aanvallen op de arbeidersklasse en de onderdrukten als geheel. Ze hebben op hypocriete wijze misbruik gemaakt van de oprechte wens van mensen om op te staan tegen antisemitisme om reactionaire pro-Israëlische regeringsmarsen te organiseren waarin ze samen marcheerden met de extreemrechtse formaties van Le Pen en Zemmour.

Antisemitisme moet in al zijn vormen worden bestreden. Er is duidelijk een toename van antisemitische daden in Frankrijk. Antisemitisme en alle vormen van onderdrukking kunnen echter alleen worden bestreden door in te gaan tegen extreemrechts en de heersende klasse, niet door op hen beroep te doen. Al op 9 oktober konden leden van het extreemrechtse Rassemblement National deelnemen aan een mars in Parijs ter ondersteuning van Israël, op uitnodiging van het CRIF (Conseil représentatif des institutions juives de France), dat bekend staat om zijn pro-Israël houding, zonder te worden weggestuurd. Extreemrechts heeft zijn steun voor het Israëlische regime en zijn staatsterreur gebruikt om zijn antisemitisme te verbergen en islamofobie en racisme te promoten.

Met of zonder het zwakke excuus van een ‘republikeins cordon’ was de mars in Parijs op 12 november een nieuw keerpunt in de normalisering van extreemrechts en hun racistische, antisemitische, seksistische en compleet asociale politiek. Dit moedigt extreemrechtse groeperingen duidelijk aan tot meer geweld. Na de moord op de 16-jarige Thomas in Zuidoost-Frankrijk, marcheerden 80 extreemrechtse activisten gewapend met ijzeren staven op 25 november door Romans-sur-Isère, in de buurt van de banlieue (economisch achtergestelde wijk) La Monnaie. Ze scandeerden: “De straat, Frankrijk, is van ons.” Op de avond van 11 november viel een menigte van 40-60 mensen van de groep “Guignol Squad” een conferentie in Lyon met als thema Palestina aan met ijzeren staven, waarbij drie mensen gewond raakten. Tijdens de mars tegen antisemitisme in Parijs hekelde een betoger extreemrechts: “Marine Le Pen, ga weg! Jullie zijn een stelletje fascisten.” Die betoger werd gewelddadig aangevallen door een twintigtal militanten van de extreemrechtse Joodse Defensieliga (JDL) die ook een persoon in elkaar sloegen die “Free Palestine” scandeerde langs het parkoers. Aanhangers van de JDL riepen ondertussen: “Mélenchon, bastaard, de Joden zullen je huid hebben.” Betogers met borden die zich niet alleen tegen antisemitisme verzetten, maar ook extreemrechts en racisme in het algemeen durfden aan te klagen, werden beledigd en uit het protest gejaagd. Plakkaten met de tekst “RN/Reconquête = antisemieten” werden door de politie in beslag genomen.

In Duitsland is de aanpak hetzelfde. Op 22 november nam de politie in Keulen een spandoek van SAV (ISA in Duitsland) in beslag wegens “aanzetten tot haat.” Op het spandoek staat: “Gaza: Stop het bloedbad. Voor de eenheid van de arbeidersklasse tegen bezetting, armoede & kapitalisme.”

Hoe terugvechten tegen alle vormen van onderdrukking, uitbuiting en extreemrechts?

Het was correct van La France Insoumise (LFI) om te weigeren naast extreemrechts te betogen en in plaats daarvan een eigen actie “tegen antisemitisme, racisme en extreemrechts” te houden. Alle andere krachten van de NUPES-alliantie namen echter deel aan de mars in Parijs, wat een versnelling en consolidatie van de desintegratie van NUPES weerspiegelt. NUPES is een alliantie van parlementair links met de krachten links van Macron en rechts van LFI. Die waren nooit van plan om een echte alliantie op te bouwen, ze waren alleen tot NUPES gedwongen omdat LFI zo sterk stond.

Belangrijker is dat dit laat zien waarom de strijd tegen antisemitisme, racisme en extreemrechts niet succesvol samen met de heersende klasse gevoerd kan worden, maar alleen tegen hen. We hebben een breed eenheidsfront nodig van arbeiders, jongeren en onderdrukten, vakbonden, linkse partijen en feministische, queer, antiracistische en klimaatorganisaties om collectief te vechten tegen alle vormen van onderdrukking en uitbuiting.

De verklaring van de onderwijsvakbond CGT Educ’Action na de terreuraanslag in Arras is een positief voorbeeld in deze context. Ze verklaarden dat ze weigerden “toe te staan dat deze tragedie wordt gerecupereerd voor politieke doeleinden en wordt gebruikt om een deel van de bevolking te stigmatiseren of om een reactionair, autoritair en veiligheidsgericht beleid op te leggen op het gebied van onderwijs.” Het is uiterst belangrijk dat vakbonden zoals de CGT en SUD Solidaires de beweging hebben gesteund in solidariteit met de mensen in Gaza en dat er comités zijn opgericht op Franse universiteiten. In veel andere landen hebben arbeiders en jongeren ook acties ondernomen tegen het bloedbad in Gaza en de wapentransporten naar Israël.

In België bijvoorbeeld riepen transportvakbonden op tot het stoppen van het laden en lossen van militair materieel bestemd voor Israël op de luchthavens. Dokwerkers in Catalonië en Genua (Italië) hebben hetzelfde gedaan. Ze reageren hiermee op de internationale oproep van Palestijnse vakbonden om te weigeren wapens te produceren of te vervoeren die bestemd zijn voor Israël. Op donderdag 30 november hebben havenarbeiders in Frankrijk en in verschillende andere Europese landen een uur lang het werk neergelegd na een oproep van de European Dockworkers Council (EDC) voor vrede en tegen onderdrukking en ongelijkheid. Deze acties van de georganiseerde arbeidersklasse tegen het bloedbad in Gaza waren dringend en noodzakelijk, en moeten veralgemeend en geïntensiveerd worden, ook in andere sectoren, in Frankrijk en internationaal!

Democratische comités op scholen, universiteiten, werkplekken en in buurten zullen de sleutel zijn om meer lagen aan te trekken en om programma, strategie en acties te bespreken. Op deze basis kunnen we ook de strijd tegen onze eigen regeringen ontwikkelen om te stoppen met het financieren van de oorlog en om alle militaire en financiële steun aan het Israëlische regime te beëindigen en om de militarisering te stoppen. De miljarden dollars moeten in plaats daarvan worden geïnvesteerd in openbare diensten. We hebben strijdbare vakbonden nodig die elke dag strijden tegen alle vormen van onderdrukking en die de onderlinge banden met de strijd voor hogere lonen en betere arbeidsomstandigheden actief versterken en opbouwen. Dit is cruciaal als we een krachtige verzetsbeweging willen opbouwen tegen het bloedbad in Gaza, onderdrukking en uitbuiting. Het potentieel van een sterke beweging werd aangetoond door de miljoenen die vochten tegen de pensioenhervorming, de bereidheid van jongeren en zeker die met een migratie-achtergrond om te strijden tegen systemisch racisme en politiegeweld, en nu de werkenden en jongeren die solidair zijn met de bevolking in Palestina.

Of het nu gaat om het gruwelijke bloedbad in Gaza, de onderdrukking van vrouwen en LGBTQIA+ personen of de strijd tegen de klimaatcrisis, ongelijkheid en uitbuiting: we moeten een verenigde massabeweging opbouwen van arbeiders, jongeren en onderdrukte mensen die de strijd voor de meest urgente en concrete verbeteringen vandaag verbindt met de strijd tegen het gewelddadige en onderdrukkende kapitalistische systeem als geheel.

Met solidariteit en collectieve actie gebaseerd op democratische discussie en een duidelijk programma kunnen we de wereld veranderen.

Delen:
Printen:

Steun ons: plaats uw boodschap in onze mei-editie!

Voorpagina van De Linkse Socialist

Uw boodschap in onze mei-editie