Voeg toe aan mijn agenda

Afspraak: 17/12/23
Stop oorlog en bezetting door massale mobilisatie en stakingen

Eric Byl
door Eric Byl
Lid Nationaal Comité LSP

Artikel uit de december/januari-editie van De Linkse Socialist die vrijdag van de drukker komt

Samen met de acties van de familieleden van de Israëlische gijzelaars hebben massale internationale mobilisaties een eerste vierdaags humanitair bestand met gevangenenruil afgedwongen. Veel meer is mogelijk als we die mobilisaties volhouden, uitbreiden en aanvullen met escalerende stakingsacties. Dit zijn de strijdmethodes van de arbeidersbeweging. De sleutel om niet alleen dit bloedbad te stoppen, maar ook om de wortels ervan, de bezetting, de blokkade, de uitbreiding van de kolonies en meteen ook de armoede te beëindigen.

Tsunami van dood en vernieling

Niets of niemand ontziet het Israëlisch offensief in Gaza. In de eerste drie weken werden meer bommen op Gaza gedropt dan destijds jaarlijks op heel Afghanistan. In totaal 18.000 ton TNT, even krachtig als de atoombom op Hiroshima. Het dodental staat na 48 dagen op 14.758, maar het kunnen er ook al 20.000 zijn want naar schatting meer dan 6.000 lichamen liggen nog onder het puin. Minstens 6.000 kinderen en 4.000 vrouwen zijn gedood. Op een bevolking van 2,3 miljoen zijn er nu 1,7 miljoen op de dool, meestal al eerder ontheemden uit vluchtelingenkampen waarin ze terecht kwamen na de Nakba van 1948.

Meer dan de helft van alle woningen, 278.000, zijn vernield of beschadigd. Vluchtelingen zoeken een onderkomen in scholen en ziekenhuizen in de hoop dat het regime van Israël zich aan internationale oorlogsregels houdt. Maar intussen zijn al 311 scholen en 87 ziekenwagen beschadigd, functioneren nog maar 9 van de 35 ziekenhuizen en zijn al 200 gezondheidswerkers omgekomen. Een bom op het Al Ahli Arab ziekenhuis, dan de belegering van het Al Shifa en het Indonesisch ziekenhuis moeten aantonen dat nergens een veilig onderkomen gegarandeerd is. Er waren op 22 november al 53 journalisten omgekomen, waarvan 46 Palestijnse. Doordat het Israëlisch regime de toevoer van water, voedsel, medicijnen en brandstof tegenhoudt, moet de bevolking zout en vervuild water benutten. Besmettelijke ziektes en hongersnood dreigen onbeheersbaar te worden.

Een tsunami van dood en vernieling richt de Israëlische militaire oorlogsmachine aan in Gaza uit wraak op de verrassingsaanval door Hamas van 7 oktober. Die stelt dat voor als een partizanenstrijd tegen de belegering en blokkade, een beeld versterkt door de enorme vernielingen door de Israëlische oorlogsmachine. In werkelijkheid was het een geplande gruwelijke slachtpartij waarbij 1.200 joden, Palestijnse Arabieren en migrante arbeiders, inclusief kinderen en baby’s werden omgebracht. In de schaduw van die aanslag werden 240 gijzelaars genomen. Daarmee wou Hamas het normalisatieproces van Arabische landen met Israël doorkruisen, een bewuste strategie om de Palestijnse zaak in de vergetelheid te doen belanden. Hamas wist dat het Israëlische regime hard zou terugslaan. Haar doel was niet om de toestand in Gaza te verbeteren, maar om Palestina opnieuw op de agenda te zetten.

Protestbeweging zet druk

Netanyahu’s regering van rechts en extreemrechts was tot dan tien maand lang uitgedaagd door een massale beweging tegen haar geplande juridische coup en haar asociaal beleid. Ze greep deze misdaad aan om een golf van wraak, nationalisme en racisme te voeden en tegelijk een schijn van nationale eenheid op te wekken en internationale publieke steun te ronselen. Nooit eerder hadden haar Westerse bondgenoten zo onverdeeld en ongenuanceerd kant gekozen voor Israël. Wie de bezetting en de blokkade durfde vermelden, werd steun voor Hamas, terrorisme en/of anti-semitisme aangewreven. Pro-Palestijnse betogingen werden verboden en ‘haatmarsen’ genoemd. Het dragen van Palestijnse vlaggen en/of de keffiyeh en ook sommige slogans werden gecriminaliseerd.

Maar weldra overschaduwde de cyclus van bloed, vernieling en collectieve bestraffing in Gaza de misdaad van Hamas. Zelfs de Israëlische propagandamachine kon dat niet wegmoffelen. Wereldwijd groeiden massale pro-Palestijnse betogingen aan. Die zetten ook de VS-gezinde Arabische regimes enorm onder druk. In de VS zelf spreekt men van een generatiekloof waarbij 50+ers vooral Israël-gezind zijn, maar hoe jonger de bevolking, hoe groter de steun voor de Palestijnen, ook onder Joodse jongeren. Het doorprikt de hypocrisie van het Westers blok als verdediger van democratie en behoeder tegen oorlogsmisdaden. Het brengt zelfs Biden’s herverkiezing in het gedrang. In Europa kunnen steeds meer regeringsleiders er niet omheen zich uit te spreken voor een wapenbestand en onderhandelde vrede.

Het oorlogskabinet van Israël noemt haar wraakactie een ‘verdedigingsaanval’ om Hamas te vernietigen en de gijzelaars te bevrijden. Intussen wordt echter heel de bevolking geviseerd en alle infrastructuur vernietigd. Israël zal er net zo min in zal slagen Hamas te vernietigen, als de VS destijds de Taliban. Door zich volmondig achter de Israëlische ‘verdedigingsoorlog’ te scharen wou het Westers imperialistisch blok Israël volledig integreren in haar machtsblok en meteen aan heel de regio, maar ook China en Rusland, verduidelijken wie het in het Midden-Oosten militair voor het zeggen heeft. De aanwezigheid van Amerikaanse vliegdekschepen moest bemoeienissen van pro-Iraanse milities in Libanon, Syrië, Irak en Jemen, Iran zelf en andere Arabische landen ontraden. Het zette meteen het licht op groen voor Israël om in Gaza haar gangen te gaan.

Voorlopig haalt het Westers imperialisme militair haar gram, maar ten koste van politieke verzwakking terwijl China zich hypocriet positioneert als vredesbrenger en Poetin de tragedie in Palestina misbruikt om zijn eigen agressie in Oekraïense goed te praten. Geen enkele van de dominante imperialistische machten wil een regionale uitbreiding van de oorlog, maar dat risico zit ingebakken in de situatie. Bovendien heeft niemand een ernstige exit-strategie en zitten Israël en het Westers blok in een strategische cul-de-sac die hen op termijn ook militair kan ondermijnen. Hoe langer het bestand duurt, hoe moeilijker voor het Israëlisch regime om de aanval te hervatten. Maar dit is de meest rechtse regering wereldwijd, juist omdat ze de bezetting in stand houdt.

Het initiële succes van massamobilisaties en stakingen toont dat niet enkel geopolitieke berekeningen van kapitalistische regeringen, maar ook klassenstrijd uiteindelijk mee het verloop van de geschiedenis kan bepalen.

Delen:
Printen:

Stop het bloedbad

De eerste en belangrijkste taak op dit ogenblik is het bloedbad stoppen, water-, voedsel-, medicijnen- en brandstoftoevoer herstellen en een volledige gevangenenruil, waarvoor ook familieleden van de gijzelaars pleiten. De beste manier om daaraan bij te dragen is door de internationale mobilisaties uit te breiden. Spontaneïteit is goed, mobilisatiecomités opzetten in scholen en aan universiteiten is nog beter.

De oproep van de Belgische transportbonden om het laden en lossen van militair materieel en goederen uit de kolonies te verhinderen, kende navolging in Catalonië en Genua. Op verschillende plaatsen blokkeerden telkens enkele honderden activisten de productie en/of het transport van wapens. Er waren wereldwijd solidariteitsacties in ziekenhuizen en van journalisten. Daarmee wordt beantwoord aan een oproep van de Palestijnse vakbonden.

Het initiële succes van massamobilisaties en stakingen toont dat niet enkel geopolitieke berekeningen van kapitalistische regeringen, maar ook klassenstrijd uiteindelijk mee het verloop van de geschiedenis kan bepalen. Miljoenen arbeiders en onderdrukten ter wereld tonen dat ze de heersende klasse niet laten wegkomen met die moorddadige acties. Als de vakbondsacties en mobilisaties veralgemeend en geëscaleerd worden, kunnen we ze ook echt stoppen.

Nationale bevrijding betekent sociale bevrijding

LSP, haar zusterpartij ‘Socialistische Strijdbeweging’ in Palestina/Israël en International Socialist Alternative dragen actief bij aan de uitbreiding van de internationale solidariteitsbeweging. Zolang de Palestijnen het recht ontzegd wordt op een eigen staat, zullen echter steeds nieuwe, nog gruwelijker confrontaties losbarsten. Op kapitalistische basis is de bevrijding van Palestina een illusie gebleken, of dat nu binnen één staat is of met een zogenaamde tweestatenoplossing. Juist daarom kunnen diplomatie en internationale troepenmachten hooguit uitstel opleveren tot aan de volgende confrontatie.

Nationale bevrijding van Palestina kan niet los worden gezien van sociale bevrijding. Dat kan en zal niet worden afgedwongen door militaire confrontatie, maar door het enige dat tot nog toe ooit toegevingen kon afdwingen: een politieke en sociale massastrijd waarbij het gebruik van wapens een hulpmiddel is onder democratische controle van de gemeenschap. Wij pleiten in Palestina en Israël voor het opzetten van democratische strijdcomités in de geest van de eerste Intifada (1987-1993) en de staking voor waardigheid (2021). Enkel zo kan een onafhankelijk Palestina met hoofdstad in Jeruzalem worden afgedwongen. Tegelijk kan enkel een socialistisch Palestina welvaart brengen door de nationale rijdommen in te zetten ten behoeve van de overgrote meerderheid van de bevolking.

Een dergelijk socialistisch Palestina zou een aantrekkingspool en stimulans zijn voor de massa’s in heel het Midden-Oosten. De aanzet voor de vorming van een vrijwillige socialistische confederatie van het Midden-Oosten. De heropbouw van Gaza, laat staan een welvarend Gaza, lijkt vandaag onmogelijk. Het zou een Marshall-plan vergen, maar zal vergelijkbaar of erger zijn dan de heropbouw van Afghanistan of pakweg Irak. Een vrijwillige socialistische confederatie van het Midden-Oosten zou de gigantische rijkdommen van de regio daarvoor benutten.

Het regime in Israël vertoont sterke kenmerken van apartheid, maar met een joodse bevolking die zelf verscheurd is door klassentegenstellingen en discriminatie. In tegenstelling tot voorgaande koloniale regimes heeft die bevolking geen metropool buiten de regio waar ze heen kan. Het regime misbruikt dit om een gevoel van belegering te creëren en de drang naar veiligheid uit te buiten. Een socialistisch Palestina, laat staan een socialistische confederatie van het Midden-Oosten zou een enorme aantrekkingskracht uitoefenen op de Israëlische arbeidersklasse om ook zelf te strijden voor socialistische omvorming, zeker als dat gepaard gaat met het erkennen van ook haar recht op zelfbeschikking en veiligheid. Dat zou niet alleen het einde van de bezetting betekenen maar ook de basis leggen voor de erkenning van het historisch onrecht en voor een rechtvaardige invulling van het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen. Wij strijden voor een democratische socialistische staat met volledige gelijke rechten in Palestina en een democratisch en socialistisch Israël, met twee hoofdsteden in Jeruzalem en volledige gelijkheid voor alle minderheden, als deel van een vrijwillige regionale socialistische confederatie.

Nationale betoging: 17 december.

Voeg toe aan mijn agenda
Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist