Verenigd in islamofobie: de onwaarschijnlijke alliantie van hindutva en zionisme

Door Akiba uit ‘Socialist Alternative’, het krantje van ISA India waarvan het derde nummer eind deze week verschijnt

In de eerste twee weken sinds de dodelijke aanval van 7 oktober is er meer explosief materiaal gedropt op Gaza, een gebied van 365 vierkante kilometer, dan de Verenigde Staten hebben gedropt op Afghanistan, een gebied dat bijna 2000 keer groter is, in 1 jaar op het hoogtepunt van de oorlog daar. Het Israëlische militaire regime heeft al meer dan 11.000 mensen gedood in een brute vergeldingsoperatie.

Journalisten, VN-personeel, artsen, zijn slachtoffers geworden, en het grootste deel van de slachtoffers zijn de duizenden Palestijnse vrouwen, kinderen en ouderen. Het Israëlische leger schat dat “tientallen” van deze 11.000 mensen Hamas-militanten zijn, minder dan één procent van de slachtoffers.

De wrede blokkade van het Israëlische regime heeft de toegang tot elektriciteit, water, voedsel en brandstof afgesneden, en de diensten die al onder druk stonden worden platgebombardeerd. De bombardementen op ziekenhuizen, vluchtelingenkampen en vluchtroutes brachten miljoenen mensen bijeen in betogingen over de hele wereld uit solidariteit met de mensen in Gaza. Het gebied met meer dan 2 miljoen mensen, waarvan 50% kinderen, bevindt zich in een staat van totaal verval. Het brute bloedbad dat het rechtse Israëlische regime aanricht tegen de mensen in Gaza, veroorzaakt door de terroristische aanval van Hamas, is geworteld in de diepe en decennialange onderdrukking van het Palestijnse volk.

Nog angstaanjagender is het sluipende grondoffensief van het Israëlische leger, wat het geweld exponentieel doet escaleren. De 1,1 miljoen mensen die in het noorden van Gaza wonen, hebben het bevel gekregen om te evacueren, en er vielen honderden doden door het directe en opzettelijke bombarderen van de vluchtroutes door het Israëlische leger, een actie die doet denken aan het offensief van Rajapaksa tegen de LTTE in Sri Lanka in 2008-09.

Toen ze de grensovergang naar Egypte bereikten, zagen ze dat de poorten wekenlang gesloten waren voor alle uitgangen. De meer dan een miljoen vluchtelingen dreigen door het oprukkende Israëlische leger tegen de muur te worden gedrukt, of het Sinaï-schiereiland in te worden gedwongen om de deur achter zich dicht te laten slaan door de Israëli’s, wat een onmiskenbare etnische zuivering zou zijn die doet denken aan de Nakba verdrijving van de Palestijnen uit Israël in 1948. Een lid van Likoed heeft zelfs openlijk opgeroepen tot “een Nakba die de Nakba van 48 zal overschaduwen.”

De situatie loopt uit de hand omdat het ene na het andere ziekenhuis zijn werkzaamheden heeft moeten staken en humanitaire hulp dreigt te worden stilgelegd vanwege brandstoftekorten volgens de VN-organisatie voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen (UNRWA). Netanyahu heeft zelfs verwezen naar de genocide van Amalek, waarmee hij de bedoelingen van het regime expliciet maakt.

Bovendien dreigt deze invasie, in het kielzog van de protesten tegen de pogingen van het Israëlische regime om een grotere greep op het gerecht te krijgen, de hele regio van het Midden-Oosten in een spiraal van crisis te brengen. De Israëlische heersende klasse zou er wel eens achter kunnen komen dat ze met haar pogingen om Hamas uit te schakelen de hele regio meesleurt in een onzekere toekomst.

Politiek speelt zich niet af in een vacuüm, maar in een diep verweven web van mondiale en lokale conflicten over materiële belangen. Ook de Indiase regering is nauw betrokken bij deze orgie van geweld, die tienduizenden mensen het leven dreigt te kosten. Yogi Adityanath van de BJP gebruikt het zionisme en het Israëlische nederzettingenproject als ideologisch model om zijn pogingen tot etnische zuivering in Uttar Pradesh te rechtvaardigen.

Maar de parallellen en directe banden tussen Hindutva en het zionisme gaan verder dan louter ideologische overeenkomsten. De twee hebben zichzelf gevonden in een onwaarschijnlijke alliantie tegen een gemeenschappelijke vijand: de moslimbevolking, die een uitdaging vormt voor hun visie van theocratische hegemonie. Het is de klassieke verdeel-en-heersmethode om zondebokken aan te wijzen en aan te vallen voor het falen van het systeem en hun beleid. Door dit te doen verbreken ze de langdurige band tussen India en Palestina, die helemaal teruggaat tot de partitie van het Indisch subcontinent in 1948.

Wat onderscheidt de Israëlische en Indiase “orde” van het “terrorisme” van Hamas en de Naxalieten?

Israël is bij lange na niet de enige regering die brute onderdrukking en geweld gebruikt om de wil van de heersende klasse af te dwingen. Het volgt eerder een draaiboek dat ook toegepast wordt in onder meer China, Saoedi-Arabië, de Filippijnen en ja, de regering in India zijn. Net als de Oeigoeren in China, de Jemenieten aan de zuidelijke grenzen van Saoedi-Arabië en de stammen en andere minderheden in heel India, is het Palestijnse volk zowel systematisch gebrutaliseerd door Israël als het slachtoffer van het Westerse imperialisme dat voor eigen gewin gaat en bovendien elk verzet tegen het imperialistisch gezag wil vergelden. Hiermee willen we uiteraard het acute lijden van de Palestijnse bevolking, die in Gaza door een hel gaat, te minimaliseren. We willen integendeel wijzen op de systematische en alomtegenwoordige toepassing van bruut staatsgeweld, dat een integraal onderdeel is van het kapitalistische systeem.

Als marxisten begrijpen we dat de staat niet de belichaming van moraliteit is, maar eerder de belichaming van gewelddadig afdwingen van de belangen van de heersende klasse. Lenin zei in ‘Staat en revolutie’ dat de staat geen neutraal orgaan is dat verschillen tussen tegengestelde groepen verzoent, maar eerder de vertegenwoordigers van onderdrukkende klassenheerschappij. Bovendien ontwikkelt de heersende klasse in haar poging om absolute controle uit te oefenen ook haar ideologie, niet als een verzameling universele waarden, maar eerder om haar brutaliteit achteraf te rechtvaardigen.

Zoals India heeft gedaan in het Khalistan-conflict in de jaren tachtig, de opstand in Kasjmir, de Naxal-beweging en de huidige opstand in het noordoosten, heeft het Israëlische regime het voorwendsel van “ordehandhaving en terrorismebestrijding” gebruikt om wreedheden en collectieve straffen te begaan tegen het bezette volk.

Wat onderscheidt dit, volgens de definities van de heersende klasse, van terrorisme? De staat, die een geweldsmonopolie probeert af te dwingen, giet eenvoudigweg de moraal naar zijn eigen beeld. Dat staats-“orde”, onderdrukking en politiegeweld door wetten ondersteund worden, maakt het niet rechtvaardiger. De kapitalistische “moraal” is een controlemethode van de heersende klasse, geen objectief feit.

De voortdurende brutaliteit, die het Palestijnse volk al bijna een eeuw lang verwoest, voldoet aan elke definitie van het woord ‘terrorisme’. Het is op dit moment, nu de staten Israël en de VS zelfs de humanitaire oproep van miljoenen arbeiders en onderdrukten in de straten voor een staakt-het-vuren negeren, dat het masker wordt afgeworpen en het naakte gezicht van het imperialisme wordt onthuld.

Terugslag en de politiek van terreur

De dodelijke aanval van 7 oktober die de aanhoudende verwoesting inluidde, kan niet anders beschreven worden dan als een tragisch verlies van mensenlevens en een willekeurige terreurdaad. Het is triest dat dit gezegd moet worden: massamoord op burgers is geen marxistische tactiek, noch is de rechts-islamitische Hamas een bondgenoot van de Palestijnse arbeidersklasse.

De wortel van deze oorlogscrisis is decennia van bezetting, belegering en onderdrukking, geëscaleerd door de rechtse regering en de kolonistenbeweging. Op de Westelijke Jordaanoever is het geweld van de kolonisten sterk toegenomen doordat joodse kolonisten zijn doorgegaan met het organiseren van rellen in Palestijnse dorpen, zoals de pogrom in Huwara, die doet denken aan de Nuh-rel van de Bajrang Dal in juli. En met parallellen aan de Hindutva-beweging heeft het Israëlische regime bijna 80 jaar lang extremisme gevoed door Palestijnen te beroven, lastig te vallen, te terroriseren en te vermoorden.

Het feit dat het Israëlische regime zo lang gerechtigheid, het recht op zelfbeschikking en fundamentele mensenrechten heeft ontzegd, samen met het herhaalde verraad van de strijd van het Palestijnse volk door verschillende groepen die het verzet hebben geleid, zoals de PLO of Fatah, en ook de zwakte van links in de regio en internationaal, hebben allemaal bijgedragen aan een zekere mate van steun voor en het koesteren van illusies in Hamas.

Dit is geen lineair proces geweest en in feite was de steun voor Hamas in de periode voor 7 oktober afgenomen. Uit een enquête van de Arabische Barometer, die vlak voor 7 oktober werd uitgevoerd, bleek dat 67% van de inwoners van Gaza en de Westelijke Jordaanoever “helemaal geen vertrouwen” (44%) of “niet veel vertrouwen” (23%) had in de Hamas-autoriteiten. Dit is geen verrassing, aangezien Hamas een politieke kracht is met een rechts, pro-kapitalistisch programma – dat politieke onderdrukking, aanvallen op de arbeiders en armen van Gaza, onderdrukking van vrouwen en LGBTQ mensen en religieuze dwang toepast. Alleen de voortdurende wraakoorlog van het Israëlische regime met de massale slachting van Palestijnse burgers heeft dit doorbroken en de steun voor Hamas enorm vergroot.

Hierbij kan nog gewezen worden de veel diepere en directere betrokkenheid van het Israëlische regime bij de oprichting van Hamas. De regerende Likoedpartij verbergt graag het feit dat het de eigen wens van de Israëlische heersende klasse was om de steun voor de meer gezaghebbende linkse Fatah-partij (die was opgericht door de PLO) te ondermijnen, wat ertoe leidde dat ze in de jaren zeventig de rechtse militante groep Mujama al-Islamiya steunden. Vanuit Mujama al-Islamiya ontwikkelde Hamas.

Netanyahu bleef tijdens zijn regering onderhandelen en Hamas voer geven, in het bijzonder door de financiële steun van Qatar aan de groep te legitimeren, terwijl hij onderhandelingen over een oplossing voor de nationale kwestie bleef weigeren. Door deze verdeel-en-heersstrategie kon Hamas zich ontwikkelen tot wat het nu is.

De parallellen met Indira Gandhi’s Congres dat de Khalistani separatist J.S. Bhindranwale steunde liggen voor de hand. Gandhi’s regime gaf materiële steun aan Bhindranwale en moedigde zijn radicalisering aan, een zet die bedoeld was om de meer gematigde Akali Dal op te splitsen. Bhindranwale’s schrikbewind leidde tot een versplintering van de Punjabi Sikh gemeenschap en een opstandige beweging die door de Indiase regering met dodelijk geweld werd neergeslagen in Amritsar. En net als de opstand in Khalistan is de Israëlische regering tot op de dag van vandaag verwikkeld in een strijd tegen de vijand die ze zelf heeft gecreëerd.

India heeft Israël generaties lang rechtstreeks gesponsord, zelfs voordat de BJP zijn steun aan de theocratische staat uitsprak in wat zij zien als een verenigde strijd tegen een gemeenschappelijke islamitische vijand. De betrekkingen gaan terug tot de Chinees-Indische oorlog van 1962, maar zijn snel geëscaleerd tot het punt waarop India nu bijna de helft van alle Israëlische wapenverkopen voor zijn rekening neemt. Hieronder valt ook de beruchte Pegasus spyware die de BJP gebruikte om honderden oppositieleiders, journalisten, activisten en persoonlijke vijanden van BJP ministers illegaal te bespioneren. Doelwitten waren zelfs de aanklager in de seksuele intimidatiezaak tegen Ranjan Gogoi en de Dalai Lama. De wapens die de Israëlische regering heeft getest op de Palestijnen worden verkocht aan India om te gebruiken op haar eigen ‘problematische’ mensen en bevolkingsgroepen.

Stop de aanval op het recht op protest

Het Palestijnse volk wordt al lange tijd geconfronteerd met wreedheden bij vreedzaam protest. Tijdens de Grote Mars van Terugkeer in 2018-2019 werden vreedzame betogers, waaronder zorgpersoneel en zelfs onpartijdige journalisten, gedood door Israëlische sluipschutters terwijl ze gewoon aan het marcheren waren of vlakbij het hek van het getto van Gaza stonden. De Indiase regering heeft ook massaal geweld en moord gebruikt om politieke dissidentie in alle vormen te onderdrukken en gebruikt het geweld van de staat niet alleen om haar eigen verrotte beleid te verdedigen, maar ook om de critici van haar bondgenoten aan te vallen.

New Delhi is niet vreemd met deze tactiek, want gouverneur Saxena ligt momenteel onder een storm van kritiek voor zijn politiek gemotiveerde arrestaties en vervolgingen van dissidenten, waaronder de wereldberoemde schrijfster Arundhati Roy. Meer dan 60 betogers tegen het bloedbad in Gaza werden in busjes gesleurd en afgevoerd door de politie van Delhi. De boodschap van de betogers was: ‘Het doden van onschuldigen moet stoppen! Zorg voor vrede!’ Maar dit doet er niet toe voor de heersende klasse, die enkel spreekt over democratische waarden om het monopolie op geweld te consolideren.

Het is de plicht van marxisten en de wereldwijde arbeidersklasse om terug te vechten tegen imperialisme, oorlog en onderdrukking in welke vorm dan ook, en naar ons beste vermogen zelf een rol te spelen om wreedheden te voorkomen door een massale strijd op te bouwen die de weg kan wijzen naar een oplossing die de oorzaken van het conflict aanpakt.

We kunnen in deze moderne tijd niet doen alsof de strijd tegen Hindutva en het zionisme niet met elkaar verbonden zijn, of dat de nationale kwestie op zoveel plaatsen in India niet verbonden is met de strijd voor Palestijnse onafhankelijkheid. Het is duidelijk dat de Hindutva-beweging en de zionisten zichzelf verenigd zien in een kruistocht tegen de islam.

We moeten ons collectief verzetten tegen islamofobie en tegen alle vormen van onderdrukking die door de heersende klasse worden gebruikt om te verdelen en te heersen. Om een verenigde strijd van de arbeidersklasse en onderdrukten voor onze bevrijding te voeren, moeten we ons ook verzetten tegen reactionaire houdingen binnen de arbeidersklasse en haar eigen organisaties. Het gebrek hieraan heeft strijd herhaaldelijk geblokkeerd, wat dringend overwonnen moet worden.

De heersende klasse heeft haar medeplichtigheid over de landsgrenzen heen getoond door voor 160 miljard roepies aan wapens te verhandelen die ze gebruiken om minderheden en onderdrukte groepen in India te brutaliseren, te doden en te onderdrukken. We hebben geen kans op overwinning tenzij we ons verenigen tegen hen.

Het grootste wapen van de arbeidersklasse is niet militaire macht, kernwapens of wapendeals ter waarde van miljarden dollars. Wij zijn er geen voorstander van om partij te kiezen in inter-imperialistische conflicten – dergelijke conflicten komen alleen de heersende klasse ten goede terwijl wij sterven voor hun glorie.

Hoewel we het recht van de arbeidersklasse op gewapende zelfverdediging ondersteunen wanneer dat nodig is en als een aanvullende methode, kijken we vooral naar massabewegingen vanuit de werkende klasse zoals de Eerste Intifada die in 1987 begon of de Indiase boerenstaking. Dat zijn voorbeelden van het succes dat de onderdrukten kunnen behalen door onze collectieve arbeid tegen de heersende klasse te gebruiken. De Eerste Intifada slaagde erin de grootste toegevingen van de Israëlische heersende klasse in de geschiedenis van de bezetting te verkrijgen.

Arbeiders over de hele wereld, inclusief India, hebben al toegezegd dat ze zullen weigeren wapens naar Israël te transporteren om te helpen bij de massamoord op de bevolking van Gaza en de bezette Westelijke Jordaanoever. We juichen de beslissing van de All-India Central Council of Trade Unions toe om zich aan te sluiten bij de oproep van een arbeidersboycot om te voorkomen dat meer wapens Israël bereiken. Deze inspanning moet worden overgenomen door de belangrijkste vakbondsorganisaties in India en de rest van de wereld en moet ook de weigering omvatten om Israëlische wapens in India te importeren.

Het directe verband tussen arbeid en de macht van de heersende klasse blijkt ook uit de eis van het Israëlische regime om 50.000-100.000 Indiase arbeiders de jobs te laten overnemen van Palestijnse arbeiders wier vergunningen inmiddels zijn ingetrokken. De hele arbeidersgemeenschap heeft zich hier eensgezind tegen verzet met het CITU, AITUC en vele anderen die krachtig hebben verklaard dat ze tegen deze daad van openlijke etnische zuivering zijn en weigeren eraan mee te werken.

International Socialist Alternative (ISA) is wereldwijd betrokken bij het protest tegen het aanhoudende bloedbad in Gaza. De Socialistische Strijdbeweging (SSM), de afdeling van ISA in Israël-Palestina, voert ter plekke campagne tegen de slachting en het bloedvergieten in Gaza en tegen de bezetting en belegering die tot deze slachtingen hebben geleid. De recente golf van protesten over de hele wereld laat het potentieel zien van de broodnodige massale strijd in de regio en internationaal om de escalatie een halt toe te roepen en een einde te maken aan de belegering, bezetting en armoede, om een einde te maken aan de eindeloze cycli van conflicten. Dit kan op basis van gegarandeerde gelijke rechten op bestaan, zelfbeschikking, waardigheid en welzijn. Dit is een socialistische strijd om het kapitalisme en imperialisme af te schaffen.

Stop het bloedbad! Staakt het vuren nu!

Voor een massabeweging tegen bezetting, armoede en kapitalisme!

Hindutva of zionisme, wij verzetten ons tegen islamofobie en alle vormen van onverdraagzaamheid en onderdrukking!

Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist