Amerikaanse automobielstaking. Strijd opvoeren om te winnen!

Artikel door Em Smith (vanop Workers Strike Back)

Automobielarbeiders aangesloten bij de vakbond UAW (United Auto Workers) zijn in staking bij de drie grote autofabrikanten.

Tienduizenden arbeiders bij Ford, General Motors en Stellantis (Chrysler, Peugeot, Citroën …) bereiden zich al weken voor op een staking om te vechten voor hun eisen, waaronder een loonsverhoging van 40%. Ze hielden werkonderbrekingen, meetings en de livestreams van vakbondsvoorzitter Shawn Fain werden druk gevolgd om de laatste updates over de onderhandelingen te kennen.

De UAW telt 150.000 leden. Als die allemaal staken, zou het protest bijna even groot zijn als dat van de 185.000 leden van de Teamsters bij postbedrijf UPS die in 1997 een historische staking van 15 dagen hielden. Die staking kostte de directie honderden miljoenen dollars en leverde het personeel belangrijke voordelen op.

Autoarbeiders eisen een loonsverhoging van 40 procent over de vier jaar van het contract, net zoals de CEO’s van de Grote Drie zichzelf de afgelopen vier jaar een loonsverhoging van 40 procent hebben gegeven. Ze eisen dat er een einde komt aan het gehate systeem van slechtere contracten voor nieuwe collega’s. Daarnaast eisen de arbeiders een aanpassing van de lonen aan de kosten van levensonderhoud (Cost of Living Adaptation of COLA, een soort indexering) om gelijke tred te houden met de snel stijgende inflatie. Ze eisen bescherming tegen outsourcing, offshoring en fabriekssluitingen. En ze eisen een 32-urige werkweek met behoud van loon.

Dit zijn gedurfde en inspirerende eisen. Ze weerspiegelen de strijdbare stemming van de leden, die Shawn Fain en de nieuwe UAW-leiding vorig jaar kozen met de belofte om de vakbond te hervormen. De vorige leiders hadden een reputatie van corruptie en het sluiten van slechte contracten.

Vorige UAW-leiders hebben het geld van vakbondsleden verkwist. Eén vakbondsleider gaf 60.000 dollar uit aan sigaren. Een andere bleek 30.000 dollar aan lidmaatschapsgeld in zijn garage te hebben verstopt. Deze onthullingen hebben de leden geschokt en verontwaardigd, en terecht.

Nog rampzaliger was het feit dat deze vakbondsleiders tientallen jaren lang de levensstandaard van de UAW-leden naar beneden lieten gaan, omdat ze belangrijke voordelen zoals looncompensatie wegonderhandelden en de bazen van de Grote Drie toestonden om in de contracten een tweeledig systeem op te nemen. Als gevolg daarvan zijn de reële lonen van de auto-arbeiders (rekening houdend met de inflatie) sinds 2003 met minstens 30 procent gedaald.

Shawn Fain is gekozen om die trend te keren. In de weken voorafgaand aan het aflopen van de collectieve overeenkomst koos Fain voor een agressieve aanpak – in tegenstelling tot het beleid van de afgelopen jaren. Hij baseerde zich op gedurfde eisen zoals een loonsverhoging van 40 procent en een 32-urige werkweek. Hij heeft de onderhandelingen opener aangepakt, met regelmatige updates voor de leden. Hij heeft zich verzet tegen de pogingen van de bedrijfsmedia om de bazen te steunen.

Het allerbelangrijkste is dat hij gedreigd heeft met een gelijktijdige staking bij alle drie de autofabrikanten als de bedrijven er niet in slagen om voor de deadline van 14 september om 23.59 uur een voor de leden aanvaardbare overeenkomst aan te bieden. Hij zei herhaaldelijk: “14 september is een deadline, geen referentiepunt.”

Vlak voor het aflopen van die deadline leken Shawn Fain en de UAW-leiding toegevingen te doen. Eerst werden enkele eisen beperkt, waaronder de looneis. Vervolgens werd in een livestream teruggekrabbeld rond de dreiging om bij alle drie de grote bedrijven de volledige productie stil te leggen.

Hij kondigde aan dat de vakbond “een nieuwe manier had bedacht om te staken” en noemde het de “Stand Up Strike”. Dit is geen militante strategie om de winsten van de bedrijven te stoppen, zoals de historische sit-downstakingen van de automobielarbeiders in de jaren 1930. De UAW-website legt uit: “De Stand Up Strike is een nieuwe benadering van staken. In plaats van alle fabrieken in één keer te staken, zal er een beroep worden gedaan op een selectie van arbeiders die opstaan en staken. Naarmate de tijd verstrijkt, kunnen meer arbeiders worden opgeroepen om op te staan en de staking te vervoegen. Dit geeft ons maximale invloed en maximale flexibiliteit.”

De strijdbare benadering van Fain en de grote stakingsbereidheid (97% stemde voor een staking) hebben de bazen al tot aanzienlijke toegevingen gedwongen. Alle drie stellen ze nu bijna 20% loonsverhoging voor aan de vakbondsleden.

Maar de voorstellen van de werkgevers voorzien nog steeds niet in looncompensatie, het stoppen van slechtere contracten voor nieuw personeel, geen bescherming tegen fabriekssluitingen en de loonsverhogingen compenseren de historische inflatie niet. Het is veel minder dan wat arbeiders nodig hebben en veel minder dan wat ze kunnen winnen met een krachtige staking die de winsten van de bazen tot stilstand brengt.

De ‘nieuwe’ stakingsstrategie van Fain is niet zo nieuw. Het doet denken aan de conservatieve tactieken van de afgelopen decennia, waarbij de vakbondsleiders bang waren om de bedrijven te raken waar het pijn doet: in hun winsten. Wat een staking tot een van de krachtigste middelen van de arbeidersklasse maakt, is dat het ons in staat stelt om de winsten van de bazen volledig af te snijden totdat onze eisen ingewilligd zijn. Deze strategie bereikt dat doel helaas niet. Het geeft de arbeiders bij de Grote Drie geen maximale hefboom. In feite is het precies het tegenovergestelde. Het beperkt de reikwijdte van de staking, het beperkt de pijn voor de directie van het bedrijf en het beperkt daarom de bereidheid van de bazen om toe te geven aan de eisen van de arbeiders.

Workers Strike Back is volledig solidair met de arbeiders van de UAW en we zullen waar we kunnen de piketten vervoegen om deze stakingen te ondersteunen. We dringen er bij al onze lezers op aan om hetzelfde te doen. We zullen er alles aan doen om een overwinning bij de Grote Drie te ondersteunen.

Het is heel belangrijk dat de UAW staakt tegen alle drie de grote autoconcerns, en miljoenen arbeiders in de VS en wereldwijd inspireren door deze staking.

Het is ook cruciaal om duidelijk te zijn over wat er nodig is om te winnen. We eisen dat de staking onmiddellijk wordt uitgebreid naar alle arbeiders in de sector om de volledige kracht van de Amerikaanse auto-arbeiders in te zetten tegen de miljardairsklasse.

Vandaag staken 13.000 UAW-leden in 3 fabrieken in Wentzville, Missouri, Wayne, Michigan en Toledo, Ohio. Dit is belangrijk en de arbeidersbeweging moet er alles aan doen om deze piketten te versterken.

Tegelijkertijd is dit maar een klein deel – minder dan 10 procent – van de werknemers van de Grote Drie. Werknemers in de grootste en meest winstgevende fabrieken, zoals in de Kentucky Truck Plant (KTP) van Ford in Louisville, KY, zijn nog steeds aan het werk. De gerichte strategie van UAW-president Fain vermindert de invloed van de vakbond op een kritiek moment drastisch en vertegenwoordigt slechts een fractie van de potentiële druk die UAW-leden tegen de bazen kunnen uitoefenen. UAW-leden moeten zich organiseren om snel te escaleren naar een nationale staking bij de Grote Drie, om de winsten van de bazen volledig tot stilstand te brengen. De huidige aanpak beperkt niet alleen de kracht van de vakbond, maar dreigt ook verdeeldheid te zaaien binnen de vakbond, omdat sommige arbeiders blijven werken en het niet moeten doen met een stakersvergoeding van 500 dollar per week.

In zijn livestream toespraak op woensdag zei Shawn Fain: “We vechten niet alleen voor het welzijn van onze vakbond, of voor het welzijn van onze leden en onze gezinnen. We vechten voor het welzijn van de hele arbeidersklasse en de armen. Ik geloof dat grote dingen mogelijk zijn, maar alleen als we onze angst van ons afschudden. De enige grenzen waar we ons zorgen over moeten maken, zijn de grenzen die we onszelf opleggen.”

Fain heeft gelijk dat grote overwinningen mogelijk zijn. Maar helaas krabbelt hij nu terug op een gevaarlijke en onnodige manier. De “Stand Up Strike” strategie beperkt de slagkracht van de vakbond. Als er maar een paar fabrieken staken, blijven de winsten van de Grote Drie onaangeroerd. Zo dreigt 14 september een ‘referentiepunt’ te worden en geen ‘deadline’.

De aanpak van Fain brengt ook de leden die aan het werk blijven in groter gevaar, omdat ze onder een verlopen contract werken. Zoals de leiding van de UAW op de website van de vakbond uitlegt, worden leden die onder een verlopen overeenkomst werken niet beschermd door de arbitrageprocedure van het contract. Het advies van de leiding is om “zorgvuldig alle standaardwerkprocedures, het veiligheidsbeleid en de instructies van de supervisor op te volgen.” Ze waarschuwen UAW-leden: “Werk niet langzaam en weiger niet om taken uit te voeren.”

UAW-leden zouden veel sterker staan als ze allemaal samen staken in alle fabrieken van de Grote Drie. Organisatie is nodig om hiervoor te pleiten zodat de verenigde kracht van de 150.000 automobielarbeiders kan ingezet worden. Honderden UAW-leden roepen hier al toe op in de reacties op Fains Facebook livestream. Een verenigde staking zou maximale druk op de bazen uitoefenen en een schokgolf door de Amerikaanse arbeidersklasse sturen. Het zou de arbeiders overal tonen wat het betekent om een strijdbare vakbond te zijn.

Een UAW-lid verwoordde het bondig in reactie op de video van Fain: “Allemaal tegelijk staken. Samen staan we sterk.”

Video ‘On Strike’ over de Amerikaanse arbeidersbeweging:

Delen:
Printen:
Voorpagina van De Linkse Socialist