Dit was 2004… Traditionele partijen afgestraft

In 2004 kreeg de regering een zware opdoffer te verwerken bij de verkiezingen van 13 juni. De traditionele partijen geven het niet graag toe, maar door deze opdoffer moesten ze wel een "grote coalitie" vormen op Vlaams niveau. Terwijl de VLD van premier Verhofstadt de kleinste Vlaamse regeringspartij werd, lieten een aantal VLD’ers geen kans onbenut om de interne verdeeldheid bloot te leggen. Inmiddels wordt het asociaal beleid verder gezet en kan het Vlaams Blok, verveld tot Vlaams Belang, zich opwerpen als enige oppositie. Ook al biedt deze partij geen antwoorden voor diegenen die op zoek gaan naar een echte oppositie…

De verkiezingen van 13 juni toonden aan dat er geen basis was voor de verderzetting van paars. De poging om louter met "perceptie", een nieuwe verpakking of vormgeving, uit te pakken en daarmee het asociale beleid te verdoezelen, was grandioos mislukt. Het neo-liberaal besparingsbeleid heeft concrete gevolgen voor de bevolking en een laagje plamuur of "perceptie" kan dat niet keren, het vertrouwen in de regering bereikte dit jaar dan ook nieuwe laagtes.

Vooral de VLD kwam beschadigd uit de verkiezingen met een reeks interne conflicten en vooral een sterk ondermijnde positie van premier Verhofstadt zelf. Maar ook bij de sociaal-democratie lijkt het effect van de "perceptie" van vernieuwing door Stevaert onder druk te komen, onder meer door de asociale voorstellen van Vandenbroucke op vlak van "hervorming" van de arbeidsmarkt of nu in het onderwijs. Blijkbaar wil Vandenbroucke er alles aan doen om de voormalige "Baby-Thatcher" Verhofstadt langs rechts voorbij te steken… Het verhullen van een neo-liberaal beleid in een zogenaamd progressieve verpakking, kan slechts tijdelijk effect hebben. Zeker als dan nog blijkt dat die "sociaal-democratische" verpakking onder meer bestaat uit een douche van 10.000 euro zoals op het kabinet van Arena (PS). Steve Stevaert vatte de politiek van de sociaal-democratie goed samen met de volgende uitspraak: "Als de liberalen succes boeken, is dat ook goed voor de socialisten".

Groen! heeft zich met een kopij van Tobback’s campagne “de SP is nodig” uit ‘95 vrij spectaculair kunnen herstellen van haar nederlaag in 2003. Dua en co zijn realo genoeg om niet meteen opnieuw in een regering te stappen om zich niet direct terug te verbranden in de hoop eerst hun positie te kunnen consolideren.

De CD&V stelt zichzelf graag voor als de winnaar van de verkiezingen van 2004. Reeds voor de verkiezingen was het echter al duidelijk dat Leterme en co voor een zelfde beleid staan als paars. De verkiezingsresultaten hebben ertoe geleid dat de federale regering constant een evenwichtsoefening moet doen waarbij de oude wafelijzerpolitiek van het afkopen van compromissen moeilijker geworden is. De enige reden waarom de regering nog niet gevallen is, is omdat geen enkele regeringspartij verkiezingen wil.

Het Vlaams Blok nam dit jaar een nieuwe naam aan, na een veroordeling wegens racisme. De partij noemde zich voortaan Vlaams Belang, maar intussen bleef het racisme en ook de betrokkenheid bij geweld. Tegenover het Vlaams Belang is het volgens ons belangrijk om een echte oppositie, een linkse oppositie, uit te bouwen. Het Belang zelf beweert immers wel dat het een alternatief biedt, maar in realiteit komt het op voor de patroons en tegen de arbeiders en jongeren.

De politieke situatie vandaag samenvatten kan in één woord: onstabiliteit. De rechtse regering met haar rechts beleid voert een asociaal beleid. De afgelopen jaren werd zowat iedere regering voorgesteld als "de meest linkse" regering mogelijk. De strijd die zal ontwikkelen zal dat rechtzetten en duidelijk maken dat er nood is aan een links alternatief tegen het huidige asociale rechtse beleid.

Delen: Printen: