Spoorstaking goed opgevolgd, actieplan nodig!

Voor de derde keer op twee maanden tijd werd er gestaakt bij het spoor. Op 5 oktober was er een eerste staking tegen het gebrek aan middelen. Vervolgens werd deelgenomen aan de algemene staking van 9 november en nu was er opnieuw een staking aangezien de begrotingsgesprekken geen antwoorden boden op de vraag naar meer middelen. De minister mag dan wel spreken over investeringen, dat gaat over geld dat in een verre toekomst zou komen terwijl er de komende twee jaar verder bespaard wordt. De gevolgen daarvan blijken uit de dienstverlening: afgeschafte treinen, minder rijtuigen, minder stiptheid. Het zorgt voor frustratie bij personeel en reizigers.

De staking wordt goed opgevolgd. Slechts een kwart van de treinen rijdt. Onder de Antwerpse treinbegeleiders staakte bijvoorbeeld 73% van het personeel, ongeveer evenveel als op 5 oktober en bijna evenveel als op 9 november. Het ongenoegen zit diep en sleept al lang aan. Tekorten op alle vlakken, geen rust kunnen opnemen, gebrek aan respect vanwege de directie. Terwijl er nood is aan meer personeel blijft de uitstroom groter dan de instroom. Er worden echter geen middelen vrijgemaakt om de jobs aantrekkelijker te maken. Zo kan het niet verder!

Onder de aanwezigen op de stakingspiketten leefde de vraag hoe het nu verder moet. Er is nood aan een actieplan om perspectief te geven aan de strijd. Telkens eenmalige acties zullen niet volstaan. De herinnering van het actieplan in 2014 is belangrijk: toen werden de stakingen telkens sterker omdat ze kaderden in een opbouwend actieplan met na een betoging een reeks provinciale stakingen gevolgd door een nationale algemene staking. Het deed de regering wankelen. Een oplopend actieplan zou ruimte laten om behalve alle collega’s te mobiliseren ook specifieke campagnes uit te werken naar de reizigers en naar collega’s van andere sectoren, in het bijzonder het openbaar vervoer. De gebrekkige dienstverlening en de forse stijging van de tickets die er staat aan te komen, bieden argumenten genoeg om reizigers mee te krijgen. Rond dit alles is er nood aan meer discussie onder collega’s. Personeelsvergaderingen zijn daarvoor belangrijk.

Daarnaast mogen we ons niet beperken tot de vaststelling van wat fout loopt, er is nood aan eisen die duidelijk maken hoe we het kunnen oplossen. Meer middelen voor openbaar vervoer, de personeelsafbouw van de afgelopen jaren ongedaan maken (er verdwenen 5000 jobs op vijf jaar tijd, terwijl de productiviteit met 20% steeg), forse investeringen in infrastructuur, daling van de werkdruk door arbeidsduurvermindering en maatregelen rond onder meer gezonde werkschema’s … zouden een opstap zijn om het huidige aanbod effectief te kunnen realiseren en zelfs uit te breiden, wat noodzakelijk is in een context van klimaatcrisis en mobiliteitsproblemen.

Antwerpen Berchem
Gent
Het spoorpersoneel van Luik en Verviers zette samen een piket in Verviers.
Brussel
Oostende
Delen: Printen: