Paarsgroene drugswet afgeschoten. Criminalisering cannabisgebruik blijft

Midden oktober stuurde het Arbitragehof de drugswet naar de paarse papiermand. De vorige wet – volledige strafbaarheid van alle drugsgebruik en kweek – is voorlopig terug van kracht. Maar op het terrein verandert er niets.

Emiel Nachtegael

De vernietigde wet, onbruikbaar verklaard door de rechterlijke macht, kwam er een jaar geleden, toen nog onder de paarsgroene regering Verhofstadt I. Voortaan zou een (beperkt) gebruik van cannabis door meerderjarigen gedoogd worden indien er geen sprake was van openbare overlast en indien het niet ging om problematisch gebruik.

Voordien was alles onwettelijk, en dus strafbaar, maar in de praktijk kreeg de vervolging de laagste prioriteit bij de parketten. De nu afgeschoten wet was een prachtvoorbeeld van de hypocrisie van de vorige paarsgroene regering: progressieve beeldvorming om een rechts en repressief karakter te verdoezelen. De wet was een bestendiging van de repressie tegen druggebruikers. Met de wet gaven de toenmalige regeringspartijen carte blanche voor de nultolerantie van druggebruik bij jonge en meerderjarige drugsgebruikers buiten de privé-sfeer. Maar met repressie zijn drugsproblemen nog nooit verminderd, integendeel.

Drugsbeleid niet gebaat met repressie

Welke wet er ook komt, de auteurs ervan staan mijlenver van de reële leefwereld. Voor hen gaan druggebruik, criminaliteit en gewelddaden hand in hand. Deze beeldvorming wordt nog versterkt door spectaculaire mediareportages. Als we die mogen geloven, is één Vlaamse jongere op vier een drugsverslaafde.

Ten eerste floreert er – door de illegale schemerzone – een zwarte markt waar grof geld mee gemoeid is. De jongeren die ingezet worden als loopjongens, komen vaak uit achtergestelde lagen, en verdienen met deze job meer dan met een superflexibele onderbetaalde interimjob.

Ten tweede is het maar zeer de vraag in hoeverre het problematisch drugsgebruik (d.w.z. het overstijgen van het beheerst gebruik van drugs als louter genotsmiddel) zal dalen door nultolerantie. Cannabis zijn wijd verkrijgbaar maar alcohol en pijnstillers zijn dat nog meer. Veel Belgen met (sociale) problemen vluchten in deze verslavende drugs.

Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie grepen vorig jaar bijna 1,5 miljoen Belgen naar anti-depressiva en/of tranquillizers, dat is 40% meer dan in 1997. Eén miljoen van hen zijn vrouwen. Binnen de EU haalt enkel Finland de twijfelachtige eer meer zelfmoorden per dag te tellen dan België.

Zowel in het onderwijs als op de werkvloer heerst een tegennatuurlijke prestatiedruk. Drugsproblemen zijn gekend bij De Post, aan de band,… Drugsgebruik op het werk is gevaarlijk, maar een repressieve opstelling van regering en patronaat zullen de problemen niet oplossen, het is juist de neerwaartse spiraal op vlak van arbeidsvoorwaarden, de hogere werkdruk, enz. die het drugsgebruik doen toenemen. Met haar harde ‘law and order’ politiek bewijst de regering niets meer dan haar eigen onvermogen om verder te gaan dan loutere symptoombestrijding.

Delen: Printen: