We brengen reacties van werkenden en jongeren over de impact van de coronacrisis op hun werk en leven. Stuur ons je bijdrage via redactie@socialisme.be

Overal ter wereld worden evenementen afgelast vanwege het coronavirus. Geen enkele organisator van muziekevenementen, sportevenementen, beurzen, enz. wil verantwoordelijk zijn voor een (mogelijke) verdere verspreiding of wil een financiële kater indien niemand naar het evenement durft komen. Hierdoor is de evenementensector één van de eersten die de crisis voelt.

Door Serge, een werknemer in de sector uit Brussel

Het bedrijf waarvoor ik werk verhuurt audiovisueel materiaal. Al wekenlang word de ene verhuur na de andere geschrapt. Natuurlijk heeft dit direct effect op de werkvloer. Waar er voordien soms tien vrachtwagens per dag aankwamen om materiaal op te halen, zijn dat nu slechts tien vrachtwagens per week. De situatie belooft niet beter te worden. Het management liet al weten dat er in de maand april geen enkele verhuur gepland staat.

In het bedrijf werken normaal ongeveer 300 mensen. 25 daarvan werkten onder een interim contract. Hun contracten werden onlangs stopgezet, omdat er niet genoeg geld en werk meer is voor hen. Voor het vast personeel wordt er een systeem van wisselende technische werkloosheid toegepast.

Deze maatregelen kwamen voor niemand als een verrassing. Toch is er heel wat ongerustheid bij mijn collega’s. Niemand kan voorspellen hoe lang deze crisis blijft duren. Het management liet al verstaan dat als de situatie binnenkort niet verbetert, er mensen definitief ontslagen worden.

De evenementensector is er één van grote ongelijkheid. Terwijl de magazijniers net iets meer verdienen dan het wettelijke minimumloon, rijdt het management rond met dure sportwagens. Ook is de concurrentie in de sector onverbiddelijk. De anderen telkens een stapje voor zijn is essentieel. Daarom doet het bedrijf enorme investeringen in nieuw materiaal met geld dat er vaak (nog) niet is. De schulden stapelen zich op. Mogelijks nog onverbiddelijker dan de concurrentie zijn de aandeelhouders. Die willen ondanks de crisis hun geld in meervoud terugzien.

Dat alles zorgt ervoor dat het bedrijf nooit geld heeft kunnen opzij zetten voor het geval de zaken minder goed gaan. Het personeel betaalt daar nu de tol voor. Momenteel blijft het beperkt tot technische werkloosheid, maar heel wat collega’s vrezen een faillissement van het bedrijf.