• Massale publieke investeringen in zorg
  • Nationalisatie van farmasector
  • Voor een democratische planning van de aanpak van de crisis

Honderdduizenden besmettingen, duizenden doden, lockdown. Alle tegenstellingen en zwaktes in het systeem worden uitvergroot door de coronacrisis. Aanhoudende besparingen op zorg en openbare diensten ondermijnen het antwoord op de crisis. De globalisering van het productieproces maakt dat de economische gevolgen net als het virus zelf wereldwijd uitdeinen. Als we de aanpak van de crisis overlaten aan de kapitalistische klasse en hun partijen, dan zullen we er met de werkenden een zware prijs voor betalen.

We zagen dit reeds met de laattijdige maatregelen bij de verspreiding van het virus. De Chinese overheid probeerde de crisis gedurende enkele cruciale weken in de doofpot te steken. Bij ons was het niet anders: de ernst van het gevaar werd in twijfel getrokken. De belangrijkste reden hiervoor is van economische aard: de politici verdedigen de belangen van de grote bedrijven. Zelfs waar er een volledige lockdown is, zoals in Italië, wordt gewoon verder gewerkt terwijl het virus uiteraard niet stopt aan de deuren van een werkplaats. In China waren de autoriteiten er veel sneller bij om de productie terug op gang te krijgen dan dat ze erbij waren om maatregelen tegen de verspreiding het virus te nemen. In dit systeem gaan de winsten voor alles, ook voor de bescherming van onze gezondheid.

Jarenlange besparingen op de zorgsector en openbare diensten, waaronder ouderenzorg, maken een gecoördineerd plan moeilijker. De beelden van chaos op de spoeddiensten in Italië spreken voor zich. De enorme inzet van het zorgpersoneel toont de solidariteit die kenmerkend is voor de werkende klasse. Verplegenden werken letterlijk tot ze van vermoeidheid neervallen en dit terwijl het dagelijkse contact met besmette patiënten grote risico’s met zich meebrengt: 3 tot 5% van het zorgpersoneel in de Noord-Italiaanse ziekenhuizen is zelf besmet. Toch wordt met man en macht gewerkt om de crisis aan te pakken. Dat zien we bij elke ramp: gewone mensen en werkenden stijgen boven zichzelf uit om anderen te helpen.

Die inzet en solidariteit staan in groot contrast met het egoïsme van de grote bedrijven en superrijken. Zij aarzelen niet om de prijzen voor beschermingsproducten zoals mondmaskers speculatief op te drijven. Het aandeel van Orapi, een Frans bedrijf dat Europees marktleider in industriële reinigingsproducten is, steeg tijdens de beurscrash van 9 maart met 30%. Ook aandelen van grote supermarkten als Wall Mart bleven relatief gespaard omdat speculanten ervan uitgaan dat mensen zullen hamsteren. In plaats van een efficiënt plan van voedseldistributie in de hardst getroffen regio’s uit te werken, worden speculatieve winsten gemaakt op basis van verwachte chaos. Farmabedrijven zijn verwikkeld in een concurrentiestrijd om als eerste een vaccin te ontwikkelen en de bijhorende jackpot inzake winsten op te strijken. Samenwerking en delen van informatie zou efficiënter zijn, maar dat botst met de drijfveer van winsten voor de aandeelhouders.

De coronacrisis toont het falen van het kapitalisme. Dit systeem is ziek: de zorgsector kraakt, farmabedrijven beconcurreren elkaar, een efficiënt plan om de crisis aan te pakken is er niet. De Nationale Bank in ons land maakt een buffer van 1 miljard vrij voor de banken in ons land. Zij worden beschermd tegen verliezen als gevolg van de coronacrisis. Gewone werkenden of de zorgsector in het algemeen genieten geen dergelijke bescherming. Over miljardeninvesteringen in zorg wordt niet gesproken. Over bescherming van wie tijdelijk werkloos wordt evenmin. De arbeidersbeweging moet zich organiseren voor een democratische planning van de aanpak van de crisis, zodat het niet de gewone werkenden zijn die opdraaien voor het falen van dit zieke systeem.

Een systeem dat niet in staat is om onze gezondheid te beschermen, is dringend aan vervanging toe. Wij strijden voor een socialistische samenleving waarin de sleutelsectoren in publieke handen komen zodat een rationele en democratische planning gericht op de behoeften van de meerderheid van de bevolking mogelijk wordt.