Foto: Wikimedia Commons

Begin februari won Suzanne Wrack een prijs van de International Sport Press Association voor het onderzoek dat ze als sportjournaliste deed naar misbruik bij de Afghaanse voetbalfederatie. Anderhalf jaar nadat Suzanne in The Guardian het misbruik bij het Afghaanse vrouwenteam bekendmaakte, reageerde de FIFA dat het een onderzoek zou starten. Op 28 maart spreekt Suzanne op de conferentie van campagne ROSA en ALS. We spraken met haar over vrouwenvoetbal, gelijke lonen en het schandaal bij de Afghaanse voetbalfederatie.

interview door Keishia Taylor

Het wereldkampioenschap voetbal voor vrouwen vorig jaar kreeg eindelijk ruimere aandacht. Er was niet alleen het voetbal zelf, maar ook de campagne voor gelijke lonen en sterspeelster Megan Rapinoe die zowel op als naast het veld schittert. Hoe ervaar je deze ontwikkelingen?

“Wat zo fantastisch was aan het voorbije wereldkampioenschap was dat de grote discussie over gelijke lonen samenviel met de opgang van het vrouwenvoetbal zelf en de bijhorende toename van investeringen. De Amerikaanse ploeg doorbrak het idee dat je voor gelijke lonen evenveel geld moet genereren als de mannenploeg: de Amerikaanse ploeg doet dat immers al sinds 2015! De kwestie is veel ideologischer dan dat: het gaat over de winsten voor de FIFA-top en een bijzonder langdurige neerwaartse druk op de lonen en voorwaarden van vrouwen, aangezien dit een invloed heeft op het geld dat overblijft voor henzelf en de mannenploegen.

“Rapinoe zei na het tornooi dat ze ‘niet naar het f*cking Witte Huis gaat’. Dat zette haar in de schijnwerpers en toen werd aangekondigd dat het prijzengeld zou worden verdubbeld, zei ze dat het beter nogmaals zou verdubbelen. Ze speelt duidelijk een voortrekkersrol en uiteraard dwingt ze ook met haar voetbal enorm veel respect af. Mensen volgen vaak van dichtbij wat hun ploeg, waaronder hun nationale ploeg, doet. Het feit dat er een voortrekker is die ingaat tegen seksisme, racisme, … en voor positieve verbeteringen opkomt, is dan ook erg belangrijk en krachtig.

“Er is het gevoel dat het genoeg is geweest. Net als in de wereldwijde feministische beweging zien we dat vrouwen opstaan en in verzet komen.”

Denk je dat de spelers geïnspireerd zijn door andere bewegingen?

“Niets bestaat op zichzelf en alles heeft een context. Ik denk dat de houdingen die in de samenleving bestaan, worden weerspiegeld in en door het voetbal. Ik zou zeggen dat Rapinoe zeker kijkt naar andere bewegingen en er inspiratie uit haalt. Dat zag je onder meer toen ze op de knieën ging zitten ter ondersteuning van Colin Kaepernick en dat soort dingen. Als je iets als #metoo ziet, denk ik dat het aangeboren solidariteit is. Alleen al door te voetballen breken vrouwelijke spelers met stereotypen en traditionele genderrollen. Ze doen dit op een manier die niet per se een bewuste politieke daad is, maar ze spelen wel een belangrijke rol.”

Je bracht het #metoo verhaal in de Afghaanse voetbalwereld. Kan je ons daar iets over vertellen?

“Ik had een jaar voordien enkele vrouwen uit Afghanistan geïnterviewd. Toen ik geruchten hoorde over vreselijke contracten zonder rechten, zocht ik contact met de speelsters en van daaruit benaderde ik de ploegmanager die me in contact bracht met enkele slachtoffers. Het was geweldig om als journalist een verhaal te kunnen publiceren dat een materieel effect had op de spelers, vooral omdat het rechtssysteem hen niet zou helpen. De spelers waren er erg op gebrand om de discussie te verbreden, om te zeggen dat dit ook elders gebeurt en om anderen te ondersteunen om naar voren te komen.

“Voetbal is een onderdeel van de maatschappij, het zit niet in een vacuüm. #Metoo gebeurt overal, dus het idee dat het niet in de sport zou voorkomen, is belachelijk! Deze gevallen hebben altijd al bestaan, maar nu hebben we meer vertrouwen om ons uit te spreken over deze kwesties en ze aan te pakken. Er is een groeiend bewustzijn rond vrouwenrechten en over wat wel en niet aanvaardbaar is.”