Artikel door Ty Moore, Socialist Alternative. Dit artikel werd in december geschreven en nu vertaald naar aanleiding van de voorverkiezingen in Iowa. 

Op minder dan twee maanden van de voorverkiezingen in Iowa lag Pete Buttigieg volgens RealClearPolitics.com op kop in de peilingen. Zijn aanhangers hopen dat een overwinning in Iowa en New Hampshire, waar hij Sanders op de hielen zit, de burgemeester van South Bend in Indiana op het voorplan zal brengen. Dit moet Biden’s centrale argument van de meest “verkiesbare” kandidaat beantwoorden en Buttigieg naar voren schuiven als de beste hoop van het Amerikaanse kapitalisme tegen zowel Sanders als Trump.

Zoals de Democratische strateeg Brad Bannon aan Fortune uitlegde: “Silicon Valley en Wall Street dachten dat Biden degene zou zijn die Warren of Sanders zou tegenhouden om de Democratische kandidaat te zijn. Nu lopen mensen als Zuckerberg voorop en zijn ze op zoek naar een nieuwe gematigde, bedrijfsvriendelijke kandidaat omdat ze denken dat Biden de eindstreep niet gaat halen. In Buttigieg hebben ze een jonge, aantrekkelijke, opkomende kandidaat gevonden om de anti-Warren te zijn.”

Buttigieg heeft Biden in fondsenwerving voorbijgestoken met $15 miljoen, op basis van kleine online donaties en vooral door giften van Wall Street en Silicon Valley. Big Tech heeft vijf keer zoveel aan Buttigieg gegeven als aan Biden. Maar als Pete Buttigieg effectief de favoriete kandidaat van de grote bedrijven kan worden en vooral als hij Sanders en Warren kan verslaan in de Democratische voorverkiezingen, blijft verre van zeker.

Enkel qua imago tegen het establishment

“Ik heb nooit deel uitgemaakt van het establishment van Washington,” verklaarde burgemeester Pete, als reactie toen John Kerry zijn steun aan Biden uitsprak. De kern van Buttigieg’s oproep is zijn imago als een pragmatische, progressieve buitenstaander, met een persoonlijk profiel dat een heleboel vakjes aankruist. Als een 37-jarige homoseksuele veteraan met een Harvard-opleiding en burgemeester van een kleine stad in het Mid-Westen, heeft zijn campagne hem verpakt als een “transformatie-kandidaat” die jonge mensen kan inspireren en Trump onder de blanke arbeiders in het hart van het land kan verslaan.

Toen ik in september deur aan deur ging voor de campagne voor de herverkiezing van Kshama Sawant in de historisch zwarte buurt van het centrale district van Seattle, werd ik verrast door een gesprek met een 16-jarige.

“Wie steun je als presidentskandidaat?,” vroeg hij. “Bernie,” zei ik. Daaraan toevoegend: “Net als Kshama, vecht hij voor zaken als het belasten van de rijken om betaalbare woningen en een Green New Deal te financieren. Hij begrijpt dat we massabewegingen van gewone mensen moeten opbouwen om echte verandering te winnen.”

“Ik vind Kshama leuk, maar ik denk dat Bernie te oud is,” zei hij. “Ik steun Buttigieg.” Zijn moeder, een zwarte vrouw van middelbare leeftijd die me had uitgenodigd voor een gesprek over de lokale verkiezingen, was zichtbaar geïrriteerd door de uitroep van haar zoon. “Je moet mensen niet beoordelen op hun leeftijd,” reageerde ze.

Sanders behoudt een voorsprong in de peilingen over Buttigieg onder zowel jongeren als Afro-Amerikanen. Toch is er veel verwarring over Buttigieg en, meer in het algemeen, over de onderliggende oorzaken van onze diepe sociale problemen. We bevinden ons in een politiek moment waar de massale verspreiding van de “OK Boomer” memes overlapt met peilingen waaruit blijkt dat 70% van de millenniums voor een socialist zou stemmen.

Flexibeler strategen van het Amerikaanse kapitalisme hopen dat deze tegenstrijdigheden kunnen worden uitgebuit om op cynische wijze in te spelen op een gevoel rond generaties of andere oppervlakkige elementen van identiteit. Zo hopen ze een electorale alliantie te kunnen opbouwen rond een door en door gevestigde kandidaat als Buttigieg. Naarmate Buttigieg meer kans maakt om een centrale rol te spelen, zullen de half-verborgen redenen waarom hij populair is onder de elite zorgen voor afkeer onder miljoenen politiek bewuste werkenden, jongeren en progressieve kiezers.

Geen breuk met het gevestigde beleid

De toenemende druk maakt dat Buttigieg al gedwongen werd om voorheen private fondsenwervers publiek bekend te maken, net als de identiteit van enkele grote financiers. Hij moest ook namen bekend maken van klanten toen hij voor McKinsey werkte, een consultingbedrijf dat diepe banden heeft met de veiligheidsstaat van de VS, dictaturen in het buitenland en de grote bedrijven.

Toen dit bekend raakte waren #WallStreetPete en #RefundPete trending. Veel van zijn vroege kleine donoren begonnen te realiseren dat zijn progressieve imago vals was en vroegen om hun steun terug te betalen. Zoals een kop van Politico het stelde: “Links haalt Buttigieg neer” wegens zijn rol bij McKinsey, waar hij hielp om besparingen door te voeren en afdankingen te organiseren bij US Postal Service en Blue Cross Blue Shield.

In een verkiezing waarbij vooral Sanders, maar ook Elizabeth Warren, een discussie hebben geforceerd over hoe een echt vooruitstrevend beleid eruit ziet, heeft Buttigieg zich zorgvuldig gepositioneerd als een betrouwbare centrum-kandidaat, die slechts een paar stappen links van Biden staat.

In een tv-reclame waarin het populaire voorstel voor algemeen toegankelijk gratis hoger onderwijs van Sanders wordt aangevallen, zegt Buttigieg: “Ik wil alleen maar beloftes doen die we kunnen nakomen.” Dit is code om het beleid te beperken tot wat aanvaardbaar is voor de grote bedrijven, die nog steeds het Congres en de meeste Amerikaanse politieke instellingen domineren. Sanders is daar niet naïef over en koppelt zijn oproep tot kwijtschelding van collegegeld en studentenkrediet, naast zijn andere eisen, terecht aan de noodzaak van massabewegingen en een bredere politieke revolutie.

Het alternatieve voorstel van Buttigieg is gebaseerd op het testen van de middelen van studenten, waarbij het inschrijvingsgeld enkel zou verdwijnen voor gezinnen met een inkomen van minder dan $100.000 per jaar. Aan de oppervlakte lijkt dit een oplossing voor de schuldencrisis voor de meeste studenten uit de arbeidersklasse. Maar de geschiedenis van het testen van middelen voor sociale uitkeringen is er één van bureaucratische obstakels die opzettelijk zijn ontworpen om uitkeringen aan velen te ontzeggen. De leraren, maatschappelijk werkers en anderen die kwijtschelding van de studieleningen hebben gekregen in ruil voor het aannemen van een baan in de publieke sector kunnen nu – een decennium later! – getuigen dat verborgen hindernissen in het programma betekenen dat 99% van de aanvragen geweigerd worden.

In tegenstelling tot algemeen toegankelijk gratis hoger onderwijs, houdt Buttigieg’s plan de onbetaalbaarheid van hoger onderwijs in stand, naast de profiteurs van de studentenschuld op Wall Street. Dit maakt het veel waarschijnlijker dat het parlement zijn beperkte plan in de toekomst terugrolt.

Dezelfde problemen plagen Buttigieg’s bedrieglijk genoemd “Gezondheidszorg voor allen die het willen” plan. Het is hoofdzakelijk gelijkaardig aan het plan van Biden, gebaseerd op een openbare optie die met private verzekering moet concurreren. Door het medische systeem met winstoogmerk intact te laten, zou dit plan weinig doen om de oplopende kosten aan te pakken. Die maken dat Amerikanen twee keer zoveel aan medische zorg besteden als mensen in de meeste andere ontwikkelde kapitalistische landen. Maar toch zou het winnen van zelfs deze beperkte hervorming een totale strijd met de machtige verzekeringsindustrie vereisen, iets waar Buttigieg weinig bereidheid toe aan de dag legt.

Het verkiesbaarheidsdebat

Biden’s campagneverantwoordelijken en mediacommentatoren vallen Buttigieg’s verkiesbaarheid aan door te wijzen op zijn erg lage steun onder Afro-Amerikanen. Deze aanvallen hebben een reële basis. Er ontstond protest tegen de manier waarop burgemeester Pete en zijn politiechef in South Bend, Indiana, omgingen met de zaak van een blanke agent die Eric Logan, een 54-jarige zwarte man, neerschoot, na jaren van racistisch politiegeweld dat Buttigieg daar negeerde.

Meer recentelijk is Buggigieg onder vuur komen te liggen omdat hij zijn ervaring als homoseksuele man onhandig vergelijkt met de onderdrukking van zwarten. Terwijl echte solidariteit tussen arbeidersklasse en onderdrukte gemeenschappen moet worden toegejuicht, mislukte Buttigieg’s cynische poging om zijn persoonlijke identiteit te gebruiken omdat hij tegelijkertijd de neoliberale politiek verdedigt die verantwoordelijk is voor het systematische racisme, de armoede en het politiegeweld dat de zwarte gemeenschappen teistert.

Zoals Keeanga-Yamahtta Taylor schreef in haar opiniestuk in de New York Times: “De leiding van de Democratische Partij predikt regelmatig dat gematigdheid en pragmatisme steun vinden bij ‘centristische’ Democraten en Republikeinen die sceptisch staan tegenover Trump. Het is opmerkelijk dat deze strategie nog steeds overeind staat na de spectaculaire mislukking voor Hillary Clinton in 2016… Het aanbieden van verwaterde versies van wat Sanders tot een begrip heeft gemaakt zal de kiezers die niet typisch stemmen of boze kiezers die terugschrikken voor het cynisme van berekenende politici niet motiveren.” (12/10/19).

Dit is de reden waarom Buttigieg’s campagneverantwoordelijk het bij het verkeerde eind hebben als ze stellen dat zijn identiteit als jonge, mid-westelijke, homoseksuele veteraan genoeg zal zijn om de naar links kijkende basis van de Democraten te inspireren om Trump te verslaan. De meeste jonge kiezers – met inbegrip van een meerderheid van zwarte millennials en vrouwen onder 45 – steunen Sanders omdat zij begrijpen dat het winnen van echte verandering veel gemakkelijker zal zijn met een “hoofdorganisator” in het Witte Huis, eerder dan een andere valse progressieve die zijn carrière te danken heeft aan big business.