Home / Belgische politiek / Nationaal / De bende van Jambon: een arrogante besparingsregering

De bende van Jambon: een arrogante besparingsregering

Foto: PPICS

Bij de voorstelling van het Vlaams regeerakkoord bleven de cijfers uit. Nu is duidelijk waarom de regering-Jambon daar liever mee wachtte: de cijfers tonen aan dat er geen sprake is van een investeringsregering, maar van een harde besparingsregering. De framing van de regering als ‘sociaal’ was eigenlijk gewoon fake news.

Minister-president Jambon gaf er de voorkeur aan om de cijfers niet meteen vrij te geven. Hij schepte daar zelfs mee op tijdens een diner-bijeenkomst van het Vlaamsgezinde Doorbraak, een website die een maand geleden in opspraak kwam na een racistisch opiniestuk waarin voetballer Lukaku een ‘mensaap’ werd genoemd. Het feit dat de schrijver van dat opiniestuk nog steeds voor Doorbraak schrijft, gaf meteen een grotere geloofwaardigheid aan de bewering van Jambon dat wel degelijk geprobeerd werd om het Vlaams Belang bij het bestuur te betrekken. Jambon was de hoofdspreker op het sponsordiner, een rol waarin hij werd voorgegaan door Theo Francken en Thierry Baudet. Voor het thuispubliek van Doorbraak verklaarde Jambon dat de begrotingstabellen klaar waren, maar dat hij ze liever nog niet aan de oppositie gaf. Het was tekenend voor de arrogantie van de N-VA’er, maar er was meer aan de hand. Met de cijfers bij de hand blijft er immers niets over van de bewering dat de Vlaamse regering hier en daar wat sociale investeringen zal doen.

De investeringen in welzijn worden deels betaald door besparingen elders op welzijn. Bovendien wordt er niet vertrokken van wat nodig is om bijvoorbeeld wachtlijsten weg te werken, maar van de beschikbare middelen in de hoop daarmee een verdere escalatie van de zorgcrisis te vermijden. Hoger reikt de ambitie niet. De afschaffing van de woonbonus wordt verkocht als een maatregel om de huizenprijzen te doen dalen, maar het Brusselse voorbeeld toont aan dat dit niet het geval is. Met de afschaffing van de indexering van het kindergeld in het oude stelsel en vanaf het derde kind, wordt een eerdere belofte gebroken.

Een daling van de energiefactuur zit er niet in en de energiebedrijven mogen zich al in de handen wrijven: naast de hoge facturen kunnen ze zich al opmaken voor het langer openhouden van de kerncentrales. En dan zijn er nog de aanvallen op de ambtenaren, het middenveld, nieuwkomers en werklozen. De Vlaamse regering richt zelf een sociaal bloedbad aan: 1500 jobs bij de ambtenarij gaan verloren door niet-vervanging van wie op pensioen vertrekt. Misschien kunnen de statutaire betrekkingen die daar verloren gaan opgevangen worden door onbetaalde dwangarbeid van werklozen in gemeenschapsdienst?

Met dergelijke voorstellen is het normaal dat Jambon en zijn coalitiepartners liever een persconferentie houden dan een parlementair debat. Dat CD&V en VLD hier volledig in mee gegaan zijn, zegt veel over hun slagkracht. Dat ze zich voor de kar van N-VA laten spannen om de tekorten op vlak van welzijn te verkopen in het geval van CD&V (in een sector waar het ACV sterk staat en het ongenoegen al bijzonder groot is) of om de aanvallen op nieuwkomers door te voeren in het geval van Open VLD (terwijl er net rond dat punt enige interne oppositie was), geeft aan dat eventuele pogingen van de PS om CD&V en VLD los te weken voor een paars-groene regering zonder N-VA weinig kans op succes hebben. N-VA werpt zich op als een arrogante besparingspartij. Kersvers minister Zuhal Demir voelde zich uiteraard meteen in haar element: ze haalde uit naar de klimaatjongeren die maar eens moeten stoppen met hun protest omdat hun boodschap begrepen is. Niet dat de Vlaamse regering ook maar iets van klimaatambitie uitstraalt uiteraard.

Tegen deze arrogante besparingsregering zal verzet nodig zijn. Welk verzet? Dat zal Jambon niet bepalen. Er zal straatprotest nodig zijn om een krachtsverhouding op te bouwen waarmee de werkenden en hun gezinnen hun bekommernissen en eisen centraal plaatsen in het publieke debat. Eisen zoals voor een hoger minimumloon (14 euro per uur), hogere pensioenen, arbeidsduurvermindering, massale publieke investeringen in infrastructuur en diensten (zoals openbaar vervoer, zorg, onderwijs), … zullen we niet afdwingen met louter goede argumenten. Er zal strijd voor nodig zijn omdat onze levensstandaard nu eenmaal botst met de winsthonger van een kleine elite die zich maar al te graag laat bedienen door die arrogante nieuw-Vlaamse besparingsregering.