Animo verhult de afbraakpolitiek van de sp.a met een (hip) laagje vernis

“De soirées flambées razen door het land” staat op de website van Animo, de jongerenbeweging van de sp.a, te lezen. Veel geraas maar weinig politiek zo blijkt na een bezoek aan de Antwerpse versie van Animo’s publieke activiteit voor studenten. Bert Anciaux stuurde zijn kat en werd vervangen door Pascal Smet, Brussels minister van mobiliteit, die samen met Bruno Tobback de Animo-studenten mocht overtuigen van de carrièremogelijkheden binnen de sp.a. Inhoudelijk werd het een grote flop, wat in de verf gezet werd door het uitnodigen van een cabaretier om publiek te trekken.

Jan Vlegels

De avond werd opgevat als een ‘politiek café’ waarbij de beide politiekers op barkrukken gezeten de studenten konden toespreken. Luk Alloo, die als moderator fungeerde, liet hen meer dan een derde van de beschikbare tijd doorbomen over de wijze waarop ze aan allerlei postjes op kabinetten en regeringen waren geraakt. De omvorming van de sp.a van sociaal-democratische partij met een arbeidersbasis tot een burgerlijke kiesmachine heeft blijkbaar ook zijn weerslag op de vorming van aankomende partijkaders: inhoudelijke en ideologische discussies zijn verdwenen om plaats te maken voor de meer prangende sessies over postjesjagerij en carrièrebuilding.

Natuurlijk heeft dat alles te maken met de ideeën waarmee de sp.a vandaag naar de werkende mensen stapt. Dat er vormingen nodig zijn om de leden te bekwamen in het verkopen van een politiek van aanvallen op werklozen, gepensioneerden, werkomstandigheden van arbeiders, overheidsdiensten… is begrijpelijk. En dat de ‘verkooptechnieken’ nog moeten bijgeschaafd worden, werd in de discussie op sommige momenten pijnlijk duidelijk. Toen militanten van de Actief Linkse Studenten tussenkwamen met concrete voorbeelden over de jacht op werklozen die gevoerd wordt door o.a. Frank Vandenbroucke, de valse discussie over de betaalbaarheid van de pensioenen (Wat is er gebeurd met al het belastinggeld dat de huidige gepensioneerden gedurende hun loopbaan hebben afgestaan?), de 40-uren werkweek, de besparingen in het onderwijs…werd de grond onder de voeten van de sp.a-ers zeer warm.

Zo antwoordde Pascal Smet op een interpellatie van een ALS-militant, die inging tegen de kwaliteit van de flexibele en slecht betaalde interimjobs die de regering de arbeiders aanbiedt, met de woorden “Sommige mensen willen dergelijke jobs wél aannemen, laten we hun voorbeeld volgen!” In het vervolg van zijn betoog trachtte hij onomwonden duidelijk te maken dat de werklozen in de eerste plaats zélf verantwoordelijk zijn voor hun situatie: “In Brussel zijn er wijken waar tot 50% van de gezinnen slechts bestaan uit minderjarigen en werklozen. Zo creëren de ouders een situatie waarbij hun kinderen ongemotiveerd zijn om te werken”. Toch wel vreemd dat die ouders, opgegroeid in een tijd waar er ‘amper’ 2% werkloosheid was, plots de motivatie niet meer hebben om te gaan werken. Misschien ligt de oorzaak eerder bij de weigering van de patroons om het werk te verdelen onder te bevolking. De (onvervalste) statistieken vertellen ons dat er voor elke job 10 werklozen klaar staan om ze in te nemen!

Meer dan ooit is het duidelijk dat de sp.a geen instrument is om de verworvenheden van de werkende mensen te beveiligen en uit te breiden. Hun jongerenbeweging is zo mogelijk nog rechtser en verder vervreemd van de arbeidersklasse. ‘De Laurent’, voorzitter van Animo, bracht eventjes orde op zaken door het idee van een ALS’er om de lonen te verhogen in plaats van de werkloosheidsuitkeringen te ondermijnen als antwoord op het beperkte verschil tussen vervangingsinkomens en minimumlonen, af te breken: “Multinationals trekken vandaag al naar het buitenland omdat de loonkosten hier te hoog liggen en jullie ijveren nog voor een loonsverhoging??” Wat ‘De Laurent’ in feite stelt, is dat arbeiders zichzelf moeten laten chanteren door het patronaat wanneer die dreigen met delocalisatie. De LSP stelt dat we aan dergelijke chantage niet mogen toegeven en dat de arbeiders hun economische macht, o.a. door middel van stakingen, moeten aangrijpen om de grote bedrijven op de knieën te krijgen.

Diegenen die denken binnen de sp.a een linkse oppositie te kunnen uitbouwen, zijn naïef of vastgeroest. Met wie denken ze een linkse oppositie te vormen? Met de arbeiders die reeds lange tijd geleden de sp.a definitief de rug toegekeerd hebben? Met de jonge arbeiders die de sp.a nooit anders gekend hebben dan als een burgerlijke kiesmachine die de ene aanval na de andere lanceert op de levensomstandigheden van de werkende mensen? Met de leden van Animo die het in Keulen horen donderen als je het over arbeiders en socialisme hebt?

Met de LSP denken we dat de arbeidersklasse nood heeft aan nieuwe brede partij op basis van strijdbewegingen en op basis van een programma dat breekt met de winstlogica die de officiële politiek vandaag overheerst. Een partij die bestaat uit arbeiders en jongeren die begrijpen dat de strijd vandaag een politiek verlengstuk nodig heeft. Aan zo’n initiatief willen we actief mee helpen bouwen om samen met de massa’s door de ervaring van strijd te gaan en tegelijkertijd de discussie te starten over de noodzaak om de maatschappij om te vormen naar socialistisch model. Door LSP uit te bouwen als onafhankelijke revolutionaire partij, willen we sterker staan in die discussie.

Delen: Printen: