DHL: Kiezen voor werk én gezondheid. Niet voor winstbejag!

Zijn gezondheid en arbeid onverzoenbaar? Kan er enkel gewerkt worden ten koste van de nachtrust van de omwonenden? Is nachtrust enkel mogelijk ten koste van duizenden jobs? Als we de directie van DHL, de diverse regeringen en de media moeten geloven luidt het antwoord 3X ja.

LSP-pamflet op de Mars voor werk

Tegenstelling gezondheid en arbeid?

Directie, politici en media hebben het steeds over de tegenstelling tussen gezondheid en arbeid. Met “gezondheid” bedoelen ze doorgaans de nachtrust van de omwonenden en met “arbeid” de job van de DHL-arbeiders. Dat is een zeer enge visie. De gezondheid van het DHL personeel die werken onder superflexibele omstandigheden, evenmin kunnen genieten van een degelijke nachtrust en moeten leven met de onzekerheid van hun job, dit valt blijkbaar onder de categorie “arbeid”. Anderzijds zullen heel wat omwonenden zelf arbeiders zijn. Destijds werden ze met medeweten van de Vlaamse overheid, Biac en vanaf het begin van de jaren ’80 ook DHL – dat toen nog maar 20 werknemers telde – door allerlei immobiliënkantoren naar de omgeving van de luchthaven gelokt met “goedkope” bouwgrond. Daar betalen ze nu voor met nachtrust en wellicht een zeer slecht humeur tijdens de dag, ook dat is arbeid. Kortom: in plaats van tegengesteld aan elkaar zijn gezondheid en arbeid onafscheidelijk, zonder goede gezondheid geen goede arbeid en omgekeerd. Iedere arbeider weet dat.

De echte tegenstelling is er geen tussen arbeid en gezondheid, maar tussen arbeid en gezondheid enerzijds en winstbejag anderzijds. DHL, de dochter van een voormalige openbare dienst, de Deutsche Post, wil kost wat kost een wereldwijde concurrent worden van UPS, Fedex en TNT. Daarvoor wil ze de kosten maximaal reduceren. Dat kan door het personeel superflexibel te laten werken en het massaal gebruik van interimarbeid. Voorts door goedkope tweedehandsvliegtuigen te gebruiken met een zo groot mogelijk volume ongeacht de lawaaihinder. Het ontbreekt Deutsche Post nochtans niet aan middelen. Vorig jaar boekte de maatschappij een winst van maar liefst 2,975 miljard euro of zo’n 120 miljard Bfr, de voorbije 5 jaar bedroeg de winst 11,7 miljard euro of 450 miljard Bfr. In economische termen noemt men zo een beleid roofbouw op de mens, zijn omgeving en het bedrijf.

De overheid gaat evenmin vrijuit!

Heel Vlaanderen, in het bijzonder de zogenaamde taalpartijën, staan op hun achterste poten als een vliegtuig teveel over de Oostrand of de Noordrand trekt. Diezelfde overheid heeft jarenlang een onverantwoord ruimtelijk beleid gevoerd. Nieuwe woonwijken werden ingeplant aan de voet van de luchthaven. Immobiliënkantoren en makelaars hebben hun winsten opgestreken, de overheid heeft belastingen geïnd, wat daarna moest gebeuren zou men wel zien. Sommige taalpartijen zouden willen dat Brussel meer vliegtuigen voor haar rekening neemt. Kortom: de bewoners van Brussel moeten het nachtlawaai in de rand overnemen. Wat zullen die hielenlikkers van het patronaat verklaren als er ooit een vliegtuig in hartje Brussel neerstort? Een krokodillentraan plengen? Verhofstadt en Vandelanotte voeren al jaren een beleid van liberalisering en privatisering. Wat openbaar is verklaren ze “inefficiënt”, waarmee ze bedoelen “onrendabel”. Wat privé is verklaren ze per definitie als “efficiënter”, daarmee bedoelen ze niet “betere dienstverlening”, maar “winstgevender”. De rampen volgen elkaar intussen op. Sabena is failliet, bij de Post en de NMBS moeten er 20.000 jobs tussen uit en bij Belgacom zijn er al 9.000 gesneuveld. Arbeidscontracten werden systematisch uitgehold door tijdelijke, deeltijdse en interimcontracten. De wettelijke basis daarvoor werd door alle partijen samen uitgewerkt.

Is er dan wel een oplossing? Als we de logica van DHL volgen slaapt binnenkort niemand meer. Ofwel omdat men ‘s nachts aan een hongersloon en zonder degelijk arbeidscontract aan de slag is bij DHL of bij een onderaannemer, ofwel omdat lawaaierige vliegtuigen systematisch over onze daken razen. Een overheid die naam waardig had DHL onmiddelijk in de tang genomen. DHL heeft minstens 4 jaar nodig vooraleer ze elders kan uitwijken. Intussen is DHL gebonden aan Zaventem dat cruciaal is voor de bediening van de Benelux, Duitsland en Frankrijk, de belangrijkste markt voor DHL. Noch Vatry en zeker niet Leipzig zijn op korte termijn een alternatief op Zaventem. Ze had gedreigd met een overname van de DHL installaties zonder schadevergoeding. Ze had de installaties en het personeel van DHL overgenomen en omgevormd tot een openbaar bedrijf dat aan dienstverlening doet. In het slechtste geval had ze een joint venture voorgesteld aan één van DHL’s concurrenten op basis van een met de vakbonden en het personeel op voorhand onderhandelde CAO en op basis van ééngemaakte geluidsnormen gebaseerd op overleg met alle omwonenden.

Een oplossing die zowel de arbeid als de gezondheid garandeert is mogelijk, maar helaas niet indien we blijven redeneren binnen de winstlogica van dit systeem. De problemen bij DHL zijn slechts een uitdrukking van de crsis van het kapitalisme, net zoals die in de non-profit, de MIVB (openbaar vervoer Bxl), De Post, NMBS, Opel, Cockerill, VW en vele andere. We kunnen apart blijven strijden en elk om de beurt verliezen of we kunnen proberen de regering en het patronaat echt op de knieën te dwingen door allemaal samen te vechten, georganiseerd over de sectoren heen, in algemene vergaderingen zodat iedereen betrokken blijft.

Om een doorbraak in die zin te creëren heeft Blokbuster, een campagne van LSP (Linkse Socialistische Partij) het initiatief genomen om samen met de jongerenorganisaties van de vakbonden een Jongerenmars voor Werk te organiseren op 19 Maart 2005.

Om van de Jongerenmars voor Werk een succes te maken zal de LSP overgaan tot de vorming van lokale jongerenmarscomités in de wijken, scholen en bedrijven. Wil je hieraan meewerken, neem dan contact met ons op.

Delen: Printen: