Home / Internationaal / Azië / Massaal protest in Hongkong: 130.000 betogers tegen repressief beleid

Massaal protest in Hongkong: 130.000 betogers tegen repressief beleid

Na massabetoging op 28 april is er nood aan politieke 24-urenstaking!

De massale betoging van 130.000 mensen afgelopen zondag heeft de politieke situatie in Hongkong veranderd. De betoging was gericht tegen de repressieve agenda van de regering. Het was de grootste betoging sinds de Paraplurevolutie van 2014, destijds de langste bezetting in een grote stad gedurende 79 dagen.

Verslag door Dikang, Socialist Action (CWI in Hongkong)

De directe aanleiding voor het protest waren de amendementen van de regering op de uitleveringswet van Hongkong. Maar er is in het algemeen een afkeer tegen de onverkozen regering van Carrie Lam. De oproep voor het protest kwam er amper 11 dagen op voorhand. De nieuwe wetten zouden het mogelijk maken dat inwoners van Hongkong en zelfs buitenlanders op doorreis via de luchthaven uitgeleverd worden aan China. Daar zijn 99% van de veroordelingen in de rechtbanken gebaseerd op ‘bekentenissen’. Marteling en dwang zijn schering en inslag, basisrechten zoals de keuze van een eigen advocaat zijn onbestaande. Dit zou Chinese regime toelaten om politieke dissidenten in Hongkong te ontvoeren.

Artikel 23

Het Civic Rights Front (burgerrechtenfront), een coalitie van pro-democratische groeperingen, had voor de betoging opgeroepen. Er werd duidelijk dat er massale druk was opgebouwd op verschillende pro-democratische partijen en groepen om ‘iets te doen.’ Een eerder protest op 31 maart telde 12.000 aanwezigen. De meer gematigde, eigenlijk rechtse, pan-democratische groepen (die de afgelopen jaren min of meer passief waren terwijl de repressie werd opgedreven) waren sceptisch over het idee van een nieuwe betoging. Ze waren bang dat het te ‘klein’ zou zijn en wijzen op ‘zwakte’.

Deze zogenaamde leiders namen in de drie decennia durende strijd voor democratie nooit het initiatief voor massabewegingen voor democratische rechten. Ze liepen deze bewegingen steeds achterna omdat ze bang waren dat massaprotest hen aan de kant zou schuiven. De betoging afgelopen zondag was zo’n ogenblik.

De vaste waarde van het establishment, Regina Ip, vergeleek deze betoging met de historische betoging van 500.000 op 1 juli (‘71’) 2003. Ze moest toen onder druk van deze beweging ontslag nemen als minister van veiligheid. Haar nationale veiligheidswetgeving rond Artikel 23 werd afgevoerd. De regering van Carrie Lam staat onder toenemende druk van de Chinese dictatuur om verder te gaan waar in 2003 werd gestopt en om alsnog Artikel 23 door te voeren. Lam en co waren terughoudend omdat ze vreesden dat dit de massale strijd voor democratie nieuw leven kon inblazen. Afgelopen maandag merkte Ip op dat de regering het zich nu niet kan veroorloven om terug te krabbelen.

De opmerkingen van Ip worden herhaald door ministers en door Carrie Lam zelf. Dat geeft aan dat de heersende klasse beseft dat de huidige strijd een gelijkaardig potentieel heeft. Daar is het establishment bang voor. In 2003 leed het pro-Chinese kapitalistische establishment van de stad een historische nederlaag. Het was bovendien een tegenslag voor de Chinese dictatuur, die in de daaropvolgende jaren noodgedwongen voorzichtiger te werk ging bij het bestuur van Hongkong. De achtergrond van de huidige strijd is anders. Dit gebeurt na drie jaar van ongekende politieke repressie, showprocessen en het verbieden van politieke partijen. De inzet is groter.

Socialist Action in actie op de betoging

Belegering van het lokale bestuur

Talloze betogers, zeker de jongeren die massaal aanwezig waren, zeiden ons dat “betogen op zich niet volstaat.” Socialist Action had infostands langs het parkoers met sprekers die steeds opnieuw applaus kregen voor de oproep om de strijd op te voeren. Ze wezen erop dat de regering niet van plan is om de aftocht te blazen, ook niet nadat 130.000 mensen op straat kwamen. Zoals we zeiden, moet de beweging een zelfde vastberadenheid aan de dag leggen: we mogen de aftocht niet blazen! Wat is dan nodig om de strijd voort te zetten?

We steunen het idee van een ‘belegering’ – een bezetting – aan de gebouwen van het lokaal bestuur (Legco), zoals voorgesteld door een aantal leiders van het protest (onder druk van de betogers). Maar zelfs dat volstaat niet. Om de uitleveringswet te stoppen, de vrijlating van politieke gevangenen te bekomen, het einde van het autoritaire regime van Lam en het verwerven van echte en volledige democratische rechten, moet de strijd in Hongkong overgaan tot stakingen.

Als 1.000 scholieren dit deden op 15 maart, als onderdeel van de wereldwijde klimaatstaking, beeld je dan in wat mogelijk is als de leiders van de betoging meteen – om het moment niet te verliezen – hadden opgeroepen tot een politieke 24-urenstaking van alle werkenden en jongeren in Hongkong. Dat is helaas een stap die in de Paraplubeweging van 2014 niet werd genomen en het was een belangrijke reden waarom die beweging eindigde met frustratie en zonder enige toegeving.

Een stakingsoproep zou het voorbeeld van de huidige revoluties in Algerije en Soedan naar hier brengen. In die landen hebben de massa’s dictators verdreven. Stakingen zijn iets anders dan de straatprotesten uit het verleden, hoe belangrijk die ook waren. Ze hebben een andere impact omdat stakingen de grote bedrijven direct in hun winsten raken en de kapitalistische controle op de economie in vraag stellen.

Het kapitalistische establishment doet zich sterk voor na het massale protest van 28 april. “We zullen niet toegeven,” zei Carrie Lam. Hetzelfde antwoord, ondersteund door organisatie, moet ook door de democratiebeweging worden gegeven. We geven niet toe, we bouwen op tot het volledige einde van het autoritaire beleid van Lam en co.