Home / Edito - Belgische politiek / Geen nieuwe besparingsregeringen, maar meer loon en publieke investeringen!

Geen nieuwe besparingsregeringen, maar meer loon en publieke investeringen!

De verkiezingen komen er aan. Voor velen in en buiten de vakbond het moment om komaf te proberen maken met de regering-Michel/De Wever en haar asociaal beleid. Hebben we met de marathon die we gelopen hebben tegen deze regering sinds haar aantreden in 2014 genoeg mensen overtuigd om anders te stemmen? Is dit de beste manier om onze eisen ingewilligd te krijgen? De Linkse Socialistische Partij (LSP) meent dat we in ieder geval deze laatste weken niet zomaar voorbij mogen laten gaan en best nog een eindsprint inzetten.

Bij het aantreden van deze regering kwam ze naar buiten met sterke uitspraken: ze zou het land bevrijden van een kwarteeuw socialistisch juk en slecht bestuur, een einde maken aan de macht van de conservatieve vakbonden, de hardwerkende Belgen belonen en zorgen voor meer jobs. Nu het bilan van de regering wordt opgemaakt, blijkt dat wij fors ingeleverd hebben maar dat dit niet tot een verbetering van de overheidsfinanciën heeft geleid. Ondanks beperkte economische verbetering blijft er een begrotingstekort van 8 miljard euro. De inleveringen zijn gebruikt om een nieuwe transfer van arm naar rijk te organiseren. De nieuwe inspanningen die geëist worden, hebben hetzelfde doel.

De vakbonden en vooral de vakbondsbasis hebben zich niet laten doen en organiseerden protest dat massaal werd opgevolgd met telkens een opkomst die groter was dan verwacht. De harde aanvallen op onze levensstandaard en arbeidsvoorwaarden waren dan ook erg concreet: verhoging van pensioenleeftijd, afbouw brugpensioen, indexsprong, … De gecreëerde jobs waren vooral deeltijds, super flexibel en slecht betaald.

Volgens de peilingen is de regering-Michel/De Wever haar meerderheid kwijt. Als de achteruitgang niet groter is, komt dit vooral omdat velen geen alternatief zien. De sociaaldemocraten zaten decennialang in regeringen op alle niveaus en hebben nergens een dam opgeworpen tegen de neoliberale besparingen. Integendeel: ze hebben die mee doorgevoerd. SP.a en PS werden verkiezingsmachines in plaats van partijen met democratische betrokkenheid van onderuit. Partijdemocratie werd ingewisseld voor cliëntelisme. Openbare diensten werden beheerd als private bedrijven met bijhorende extravagante zitpenningen. MR en N-VA kunnen dit gebruiken om SP.a en PS te discrediteren. Voor alle duidelijkheid: het gevoerde beleid door deze partijen was niet socialistisch, het was neoliberalisme waar hoogstens een rood aandoend sausje overgegoten werd.

Het ABVV begon zelf alternatieven naar voren te brengen. De campagnes voor een hoger minimumloon van 14 euro per uur en een minimumpensioen van 1.500 euro per maand hebben die thema’s op de politieke agenda gezet. Om deze eisen effectief af te dwingen, zullen sensibiliseringscampagnes niet volstaan: er zullen hardere acties in bedrijven, sectoren en op nationaal vlak nodig zijn! De petitiecampagne voor 14 euro per uur of 2.300 euro per maand kan daar naartoe opbouwen. Maar de voorbije periode werd voldoende duidelijk dat we niets krijgen door het gewoon te vragen. Er is vastberaden strijd nodig!

De gele hesjes toonden in Frankrijk aan dat ze Macron in het defensief konden duwen en zelfs enkele beperkte toegevingen afdwongen. Dit had internationale invloed op de strijd rond koopkracht. De jonge klimaatbetogers hebben milieu als prominent thema in het politieke debat gebracht, onder meer door methoden van de arbeidersbeweging zoals stakingen en massabetogingen over te nemen. De klimaatjongeren droegen bij aan het ontslag van een minister en brachten alle traditionele partijen in de moeilijkheden rond dit thema.

Het doorkruist de tactiek van de N-VA: de regering laten vallen over migratie om zo de aandacht af te leiden van sociale thema’s. We mogen rechts geen kans geven om terug op adem te komen en de aandacht terug af te leiden van wat essentieel is voor de meerderheid van de bevolking: koopkracht, klimaat, onderwijs, zorg, … Met acties kunnen we de traditionele partijen verplichten om zich daarover uit te spreken.

De onderwijsstaking in Vlaanderen, acties in het Franstalig onderwijs, de mobilisaties tegen de Waalse regering en de zorgbetoging van 7 mei zijn goede initiatieven om onze eisen te verdedigen en nu al eisen te stellen aan de volgende regeringen. Deze acties zien we best als een opstap naar verder verzet indien de volgende regeringen geen extra middelen voorzien. Van de tijd die nog rest tot de verkiezingen en de vorming van nieuwe regeringen, kunnen we gebruik maken om collega’s te overtuigen om mee in actie te gaan en uit te leggen dat de noden op elk niveau fundamenteel andere keuzes vereisen. Sowieso zal dit de kwestie op tafel leggen om het geld te halen waar het zit zodat het kan gaan naar waar het nodig is.

Het IPA is voor velen een teleurstelling: amper 1,1% loonmarge, een stijging van de minimumlonen met 0,10 euro per uur en extra flexibiliteit. Deze bittere pil wordt amper verzacht door enkele kleine verbeteringen. Toch moeten we ook naar het positieve kijken: de bazen wilden zelfs geen 1,1% geven. Er was een algemene staking op 13 februari nodig om van 0,8% naar 1,1% te gaan. Laat het duidelijk zijn welke belangen verdedigd worden door de partijen die de loonwet hebben opgemaakt. Maar ook dat strijd loont, zelfs indien we niet binnenhaalden wat nodig is.

In 2014 waren velen verrast toen er een rechtse regering kwam die meteen een harde aanval op onze verworvenheden inzette. Ondanks de verrassing waren er meteen grote mobilisaties. Het protest was zo groot dat de regering wankelde na de algemene staking van december 2014. Helaas werd onze strijd toen niet ernstig verdergezet. Er was een vakbonds- en politieke leiding nodig die dat durfde.

Nu mogen we ons niet opnieuw laten verrassen. Welke regering er ook komt, links, centrum of rechts: met een gat in de begroting van 8 miljard euro zal de druk om verder te besparen erg groot zijn. Laten we onze strijd verder zetten: niet alleen om verworvenheden te verdedigen, maar ook om er nieuwe af te dwingen. Het minimumloon van 14 euro per uur (2300 euro per maand), minimumpensioen van 1500 euro netto per maand, arbeidsduurvermindering zonder loonverlies en met compenserende aanwervingen, verbod op onvrijwillige deeltijdse arbeid, massale publieke investeringen in openbare diensten en infrastructuur, … zijn de meest dringende eisen.

Om deze eisen op de politieke agenda te zetten en te houden, kunnen we best onze acties doorzetten. Geen eenmalige actie, maar in het kader van een discussie over de acties waarmee we na de verkiezingen onze eisen opleggen.

Vandaag draait de economie voor een kleine minderheid die zich steeds meer verrijkt op de kap van de gewone werkenden en de planeet. Ons politiek systeem, de traditionele media, het gerecht, … staan in dienst van dit systeem. We kunnen daar niet op vertrouwen. Om tot echte verandering te komen, is strijd tegen heel het kapitalistisch systeem nodig om te komen tot een democratische socialistische samenleving. Contacteer ons om daarvoor op te komen!