Home / Internationaal / Noord-Amerika / VS: Alexandria Ocasio-Cortez zorgt voor frisse wind, maar botst op obstakels

VS: Alexandria Ocasio-Cortez zorgt voor frisse wind, maar botst op obstakels

De 29 jarige Alexandria Ocasio-Cortez (AOC) werd eind 2018 verkozen in het Congress. De voormalige barvrouw en zelfverklaarde democratische socialiste zorgt voor een frisse wind.

Artikel door Patrick Ayers uit maandblad ‘Socialist Alternative’ (VS)

Haar eerste actie in Washington DC na haar verkiezing in november, was om samen met milieuactivisten het kantoor van Nancy Pelosi te bezetten. Kort nadien uitte ze op Twitter haar ongenoegen over het feit dat nieuwe verkozenen op een kennismakingssessie van het parlement een hele reeks CEO’s over zich kregen.

Ocasio-Cortez, of AOC, wees op het probleem van onbepaalde stages in Washington, antwoordde krachtig op seksistische en racistische aanvallen door Republikeinen en ze wordt ondertussen op Twitter gevolgd door meer dan 2,4 miljoen mensen. In januari verdedigde ze het idee van een belastingtarief van 70% voor de superrijken, uiteraard tot afgrijzen van het gevestigde establishment.

“In de twee maanden sinds haar verkiezing,” schreef de New York Times, “toonde Ocasio-Cortez het opmerkelijke  vermogen om als pas verkozene het debat binnen de Democratische Partij scherp naar links te sturen. Ze dwong partijleiders en kandidaten voor de presidentsverkiezingen van 2020 om zich uit te spreken over thema’s waar ze anders liever over zwijgen.”

ACO geeft de werkenden en jongeren zelfvertrouwen om op te komen voor algemene gezondheidszorg, een programma van groene jobs, gratis hoger onderwijs, … De massale steun die ze geniet toont op het potentieel voor sterke bewegingen in de komende periode, zeker naarmate het kapitalisme dieper in crisis wegzakt.

Obstakels

In haar eerste weken als parlementslid botste AOC echter ook op een aantal obstakels, in het bijzonder binnen de Democratische Partij zelf. Dit werd erg duidelijk toen Bernie Sanders de Democraten in het parlement opriep om zich te verzetten tegen de regel van Nancy Pelosi waardoor elke extra uitgave door het parlement moet gekoppeld worden aan overeenkomstige besparingen.

AOC en de linkse Democrate Ro Khanna spraken zich uit tegen de maatregel en waarschuwden dat het een probleem zou vormen om progressieve maatregelen als algemene gezondheidszorg door te voeren. Hun positie kreeg veel steun onder de bevolking, maar uiteindelijk stemde enkel Tulsi Gabbard met hen mee. Op Rashida Tlaib, Ilhan Omar en Pramila Jayapal kon helaas niet gerekend worden.

Ryan Grim en Aida Chavez stelden in The Intercept dat dit een belangrijke paradox illustreert: “Het profiel van AOC laat haar toe om het nationaal debat vorm te geven, maar dezelfde energie die haar opkomst mogelijk maakte, botst op een compleet andere reactie binnen de muren van het parlement.” Anders gezegd: AOC kan meer steun voor progressieve verandering vinden buiten het parlement, dat gedomineerd wordt door de grote bedrijven. Gevestigde Democraten verklaarden al dat ze misnoegd zijn omwille van de rol van ACO, in het bijzonder haar aankondiging dat ze rebelse kandidaten in voorverkiezingen zou steunen.

Er wordt geprobeerd om AOC onschadelijk te maken met de tactiek van de wortel en de stok. “Een aantal verkozenen die banden hebben met Ocasio-Cortez hopen haar te kunnen inschakelen om de Democraten te verenigen en alle vuur op de Republikeinen te richten. Anderen waarschuwen op hetzelfde moment dat Ocasio-Cortez een erg eenzame en inefficiënte loopbaan te wachten staat als ze haar eigen partij als vijand blijft zien.” (The Intercept, 11 januari)

Het is complete nonsens dat AOC voor een “eenzame inefficiënte” ambtstermijn staat als ze actief opkomt voor de noden van de werkenden in plaats van de belangen van de superrijken. Ze werd op korte tijd een van de meest populaire politici omdat ze niet volgens hun regels speelt. Haar eerste toespraak in het parlement werd bijzonder veel gedeeld en bekeken.

Het grootste gevaar voor AOC is niet dat ze gevestigde Democraten tegen zich opzet, maar dat ze haar positie niet gebruikt om de strijd van de werkenden mee op te bouwen. Ze kan de ‘paradox’ enkel overstijgen en tot verregaande verandering komen door zich op massabewegingen buiten het parlement te baseren.

Vanuit dat oogpunt maakte AOC enkele fouten. Het was een vergissing om voor Pelosi als Kamervoorzitter te stemmen. Dit liet de rechtse Democraten toe om de belangrijkste oppositie te zijn tegenover de erg onpopulaire gevestigde Democratische leider. Het heeft AOC niets opgeleverd: het comité voor een Green New Deal die ze hoopte binnen te halen, werd uiteindelijk neergesabeld door Pelosi.

De obstakels wegnemen

Het is niet door gevestigde politici te overtuigen dat we verandering zullen bekomen. Historisch werd verandering afgedwongen door massabewegingen van werkenden – zoals de stakingsgolven in de jaren 1930 en 1940 of de burgerrechtenbeweging die een ernstige bedreiging vormden voor het kapitalistische status quo.

We hebben vertegenwoordigers van de werkende klasse nodig die hun verkozen positie gebruiken als platform om de organisatie en strijd van de werkenden te versterken. Het is belangrijk dat er meer socialistische kandidaten opkomen. Maar we moeten niet wachten op verkiezingen. Met oproepen tot massabetogingen rond centrale kwesties als gezondheidszorg, meer middelen voor onderwijs of een Green New Deal, kan AOC bijdragen aan het opzetten van georganiseerde massale actie om verandering af te dwingen.

Om tot een democratisch georganiseerde en diverse beweging van werkenden te komen, kan AOC samen met Bernie Sanders en anderen initiatieven nemen om duizenden aanhangers bijeen te brengen in conferenties in alle delen van het land om samen te discussiëren over hoe we vooruit kunnen. Dergelijke bijeenkomsten kunnen activisten van vakbonden, groepen voor migrantenrechten, socialisten, antiracistische organisaties, … bijeenbrengen om tot een plan te komen waarmee we de kracht van de georganiseerde arbeidersklasse kunnen opbouwen en richten tegen de aanvallen van de klasse van miljardairs.

We moedigen AOC aan om haar rol niet te beperken tot die van een ‘windhaan’ die de richting aangeeft, ze heeft een unieke positie om vanop de eerste lijn leiding te geven en als een kompas een nieuwe generatie voor te bereiden op overwinningen.

Nood aan nieuwe partij

Op dit ogenblik richt AOC zich vooral op een electorale en parlementaire strategie waarbij ze hoopt dat meer progressieve elementen verkozen raken en de Democratische Partij hierdoor verandert.

AOC toont dat er effectief ruimte is voor progressieve ideeën binnen de Democratische Partij, maar er zijn enorme beperkingen. De Democratische Partij is geen betrouwbaar instrument voor werkenden, om het zacht uit te drukken. Het is een partij gedomineerd door de grote bedrijven. Het establishment zal niet zomaar toelaten dat haar partij overgenomen en veranderd wordt. Om het gevestigde establishment in de Democratische Partij aan te pakken, zal er een harde confrontatie nodig zijn. Uiteindelijk zal er een nieuwe partij nodig zijn.

De steun voor AOC geeft aan dat miljoenen werkenden bereid zijn om op te komen voor strijdbare eisen die een groot verschil maken in hun dagelijks leven. Helaas gaat AOC net als Sanders niet in tegen het kapitalistisch systeem zelf en denkt ze dat er enkel nood is aan radicale hervormingen. Het is mogelijk om hervormingen af te dwingen en dit zou het zelfvertrouwen van de werkenden versterken in de strijd voor meer, maar het is niet mogelijk om het kapitalisme om te vormen tot een systeem in dienst van de gewone bevolking. Hoe langer het kapitalisme standhoudt, hoe vernietigender de gevolgen. Bouwen aan een beweging rond een strijdbaar programma is slechts het begin van een proces dat moet leiden tot de ontwikkeling van een herboren arbeidersbeweging en een massale arbeiderspartij die opkomt voor socialistische verandering.