Home / Belgische politiek / Nationaal / Stijgende werkdruk. Dalende koopkracht. Genoeg is genoeg!

Stijgende werkdruk. Dalende koopkracht. Genoeg is genoeg!

Een eeuw geleden zei Eugene Debs, een Amerikaanse socialist die toen heel bekend was: “Ik verzet me tegen een sociale orde die toelaat dat een mens door niets nuttig te doen een fortuin van miljoenen dollars verzamelt, terwijl miljoenen vrouwen en mannen elke dag hard werken en amper genoeg hebben om een ellendig bestaan te leiden.” Die woorden zijn ook vandaag voor velen herkenbaar.

Artikel door Karim Brikci, delegee ACOD-LRB Brussel

De afgelopen maanden stond er elke dag wel een onderzoek, cijfer of een artikel in de krant die duidelijk maakt wat het establishment tevergeefs probeert te verbergen: er is een explosie van sociale ongelijkheid en armoede voor een groeiend deel van de bevolking. Een studie van Eurostat uit oktober gaf aan dat meer dan 20% van de Belgische bevolking, bijna 2,3 miljoen mensen, met armoede of sociale uitsluiting bedreigd is. Het volstaat om buiten te komen of om met collega’s te praten om te beseffen dat niemand nog veilig is voor deze situatie die onhoudbaar wordt.

Deze realiteit weerhoudt de werkgevers van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) er echter niet van om te blijven klagen over de moeilijkheden die de Belgische bedrijven kennen. Wat een lef hebben ze! In juli 2018 kende de Bel20, de index van de 20 grootste beursgenoteerde bedrijven in ons land, een van de beste maanden ooit. De zakenkrant L’Echo, de Franstalige tegenhanger van De Tijd, merkte op: “De huidige economische voorspellingen gaan uit van een groei van 2,3% in Europa dit jaar. Dit moet zich moeiteloos vertalen in een groei van de bedrijfswinsten met 10% in 2018 en wellicht 8% in 2019.” Voor deze werkgevers is het uitgesloten dat de grotere winsten zouden gebruikt worden om de lonen op te trekken. De terechte eis van loonsverhogingen door de werkenden en hun organisaties wordt door de werkgevers en de gevestigde politici afgedaan als demagogie.

Alsof het voor hen nog niet volstaat dat ze op onze kap rijk worden, voeren de werkgevers elke dag op onze werkplaatsen een agressieve campagne om de productiviteit op te drijven. Dit leidt tot een algemene verslechtering van onze arbeidsvoorwaarden en een constante druk, die compleet onhoudbaar geworden is.

Een werknemer uit de publieke sector in Brussel legde het haarfijn uit tijdens de staking voor loonsverhogingen op 8 november: “Als er gesproken wordt over ‘productiviteit’ en over te hoge werkdruk, denken velen aan werknemers uit de privé waar de werkgevers steeds meer inspanningen eisen zodat ze minder lonen moeten betalen om meer winsten te realiseren. Maar hetzelfde zien we bij ons in de openbare diensten. Daar eisen de verantwoordelijken ook dat er steeds meer gebeurt met minder personeel, in sommige gevallen met uurroosters die niet combineerbaar zijn met een gezinsleven, een druk die soms erg hoog is en wangedrag, chantage, directe of indirecte bedreigingen zodat de werkenden niet durven reageren. Kortom: slechter wordende arbeidsvoorwaarden, meer burn-outs, mensen die ziek vallen, … met een destabilisatie van en binnen de diensten. Personeelsleden verliezen hierdoor het vertrouwen in zichzelf, maar ook in hun collega’s.”

We moeten dit niet aanvaarden. We stellen deze situatie elke dag vast op onze werkplaats. We doen daarmee elke dag aan politiek zonder dat we ons daar noodzakelijk bewust van zijn. We hebben vaak ten onrechte het gevoel dat we alleen staan en dat ‘de anderen’ niet bereid zijn om er iets aan te doen. We moeten daarmee breken.

We moeten uit ons isolement treden en vertrouwen hebben in onszelf en onze collectieve kracht. Laten we een voorbeeld nemen aan de moedige acties van de bagagisten, het postpersoneel en verschillende andere groepen werkenden. We staan immers niet alleen. We zijn met velen die er genoeg van hebben! Omdat we net als Eugene Debs deze sociale orde verwerpen, moeten we ons organiseren!

Print Friendly, PDF & Email