Reisverslag: van Ernesto Guevara naar Che Guevara…

Wat rest er meer dan 30 jaar na zijn dood nog van de strijd die Ché en zijn tijdgenoten heeft aangespoord? Het beeld van de revolutionair – dat compleet werd gedepolitiseerd – dient alleen nog als reclame-icoon. Op hetzelfde niveau als de huidige commerciële idolen. Gelukkig is dat in de film “Diarios de motocicleta” niet het geval.

Nicolas Croes

De film toont de verandering van de jonge Ernesto Guevara in Ché Guevara. In 1952 besloot Ernesto, vergezeld van zijn vriend Alberto Granado, per motor – die ironisch “la Poderosa” (de krachtige) werd gedoopt – een reis door Latijns-Amerika te maken. Het is op die reis dat Guevara werd geconfronteerd met de sociale situatie in Latijns-Amerika en dat hij evolueerde in de richting van het marxisme. Om deze geslaagde “road movie” te maken heeft Walter Salles beroep gedaan op de hulp van Alberto Granado, die nog steeds in Cuba leeft. Uiteraard hebben ze gebruik gemaakt van de notities die Guevara zelf maakte van de reis. Hoewel de film in de eerste plaats een verhaal is over de vriendschap tussen 2 mensen, vergeet de regisseur niet om de sociale en politieke achtergrond van de reis te schetsen, integendeel.

Je kan niet anders dan medelijden hebben met het duo, zeker nadat hun trouwe motor “la Poderosa” het uiteindelijk begeeft. Dit is het echte begin van de film, omdat ze vanaf dat moment meer in contact komen met de lokale bevolking. Al zeer snel stellen ze vast dat ze, ondanks de vele problemen waarmee ze op hun reis worden geconfronteerd, toch nog bevoorrecht zijn: ze zijn immers niet verplicht om hun arbeid te verkopen. Het is deze loonslavernij – en de ellende die eruit voortkomt – die Guevara ertoe zal aanzetten om een andere koers te geven aan zijn leven en om uiteindelijk een spreekbuis te worden van de onderdrukten tegen het imperialisme in Latijns-Amerika.

Lees ook:

Che Guevara: Symbool van strijd (Brochure door Tony Saunois)

Delen: Printen: