Home / Edito - Belgische politiek / Inzet verkiezingen en sociale strijd: Kan rechtse regering sociale afbraak doorzetten of niet?

Inzet verkiezingen en sociale strijd: Kan rechtse regering sociale afbraak doorzetten of niet?

De 14de oktober zijn er gemeenteraadsverkiezingen en iets meer dan een half jaar later, op 26 mei 2019, de moeder van alle verkiezingen, voor de federale en regionale kamers en het Europees parlement. De inzet daarvan is niet van de minste. Zal de rechtse regering uit de uitslag vertrouwen putten om haar Thatcheriaanse coalitie verder te zetten of wordt ze afgestraft en doet de kiezer wat de vakbondsleiders in 2014 hebben nagelaten: de regering ten val brengen?

Artikel door Eric Byl uit de septembereditie van ‘De Linkse Socialist’

Van bij haar aantreden in het najaar van 2014 heeft de rechtse regering beloofd te doen wat geen enkele voorgaande regering had aangedurfd. De pensioenleeftijd werd opgetrokken, de lonen aan banden gelegd met een indexsprong en wie van een uitkering moet leven, werd loslopend wild. De vakbonden zijn onmiddellijk uit hun sloffen geschoten. Een massale betoging volgde op militantenconcentraties en in uitzonderlijke gevallen algemene vergaderingen op de werkplaats. Daarna kwamen er drie regionale algemene 24-urenstakingen gevolgd door een nationale algemene 24-urenstaking. De regering wankelde. De publieke opinie keerde zich tegen haar en haar maatregelen. Een ruime meerderheid sprak zich in peilingen uit voor een echte vermogensbelasting. Maar de vakbondsleiders hadden blijkbaar meer schrik van de dynamiek die ze op gang hadden gebracht, dan van de regering. Ze weigerden het werk af te maken en de regering kon zich herstellen.

Sindsdien hebben we de ene antisociale maatregel na de andere moeten slikken. Geen enkele sector, geen enkele bevolkingsgroep met uitzondering van de patroons, de rijken en de politici zelf, bleef buiten schot. Tegelijk werd de repressieve wetgeving versterkt. Wat vroeger als onmenselijk werd beschreven, is stilaan gemeengoed. De vakbonden slaagden er niet meer in een vuist te maken. De kamikazeregering werd een onneembare burcht. Telkens als het ergste achter de rug leek, kwam de regering met nieuwe maatregelen. Laatst haar zogenaamde ‘zomerakkoord’:  een aanval op werklozen, ziektedagen van ambtenaren, brugpensioen of SWT en loonvorming, waarbij anciënniteit plaats moet ruimen voor competentie en productiviteit. De patroons likkebaarden.

Maar de N-VA laat nu al weten dat haar sociaaleconomische standpunten in de regering teveel afgezwakt werden en dat ze niet ver genoeg gegaan is. Ze betreurt dat de werkloosheid niet beperkt werd in de tijd en volgens de vakbonden zou ze ook de stakerskassen willen doorlichten, rechtspersoonlijkheid voor vakbonden willen opleggen en de werkloosheids- en ziekteuitkeringen weghalen bij vakbonden en mutualiteiten. Dat zou niets minder zijn dan een poging om zoals Thatcher in de jaren ’80 in Groot-Brittannië de vakbonden te breken.

Verteneuil van het ABVV heeft al aangekondigd dat hij de regering het leven zuur zal maken. Samen met het ACV wordt gesproken over een nationale actiedag op 2 oktober. Ook de ambtenaren lieten optekenen dat ze nog in september in actie gaan. Als dat waar is, zullen sociale thema’s, de achilleshiel van de regering Michel, prominent aanwezig zijn in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen en de thema’s van de regering, veiligheid, migratie en identiteit, naar de achtergrond worden geduwd. Maar dan mag het niet weer bij retorische steekvlampolitiek blijven en moet er deze keer echt gewerkt worden aan een ernstige voorbereiding en moet volharding aan de dag gelegd worden. De combinatie van strijdbare sociale actie en een politieke oplawaai aan de regering kan het tij nog keren!

Print Friendly, PDF & Email