Home / Belgische politiek / Lokaal - Antwerpen / Wie stopt De Wever in Antwerpen?

Wie stopt De Wever in Antwerpen?

Foto door Jean-Marie Versyp

De gemeenteraadsverkiezingen in oktober zijn belangrijk. Ze komen na de eerste deelname van de N-VA aan de federale regering, en ook al werden er halfslachtige pogingen gedaan om de N-VA te testen en de publieke opinie tegen de N-VA uit te spelen, toch zijn de traditionele partijen er niet in geslaagd om de N-VA te ondergraven, of een verkiezingsnederlaag van de N-VA te bewerkstelligen.

Artikel door Jarmo (Antwerpen) uit maandblad ‘De Linkse Socialist’

Het meest waarschijnlijke scenario is helaas dat N-VA de grootste partij in Antwerpen blijft. Dit is haar eigen verworvenheid, maar het is toch ook een falen van de traditionele partijen. In Antwerpen zorgde het debacle met Tom Meeuws (ex-lijsttrekker) ervoor dat hij moest opstappen, dat het gedoemde “Samen” effectief dood en begraven werd en dat een onafhankelijke de lijst gaat trekken voor SP.a in Antwerpen, dat voor het eerst in de naoorlogse periode geen kans maakt om de volgende burgemeester te leveren. Lokale peilingen geven de SP.a amper 10%, de drie ‘traditionele’ families (sociaaldemocraten, christendemocraten en liberalen) halen nog minder dan een vierde van de stemmen.

Als een van de eerste in België, en als eerste grote stad, ging Antwerpen over tot de vermarkting van de sociale sector, met in het bijzonder de dak- en thuislozenwerkingen. De vermarkting past in het neoliberale parcours dat overal in Europa gevolgd wordt, met desastreuze effecten. Hierbij werden werkingsmiddelen aan projecten toegewezen op basis van een aantal criteria, die vaag en weinig betekenend waren. Tevens is het onlogisch om winst te maken op een sector die als ultieme doel heeft zichzelf overbodig te maken, iets wat geen enkele kapitalist graag zal horen.

Het verzet tegen de (gedeeltelijke) privatisering van de sociale sector vormde de belangrijkste beweging in Antwerpen de afgelopen jaren. De sociaal werkers zijn de enigen die het stadsbestuur werkelijk en consequent uitgedaagd hebben. Het was een beweging die de kwestie van maatschappijvisie duidelijk op de agenda zette: willen we een samenleving waarin de noden van de bevolking primeren, of die van op winst beluste investeerders en ondernemers? De uitbesteding van daklozenbegeleiding aan G4S is door het actief verzet gestopt. Het stadsbestuur leed een nederlaag, maar een volledige overwinning voor de sociaal werkers werd het niet: de dienstverlening werd afgebouwd.

Op vlak van huisvesting is de situatie in Antwerpen vandaag dramatisch. Het aantal sociale woningen bleef de afgelopen zes jaar stabiel: met 22.546 zijn het 18 minder. In dezelfde periode verdubbelde het aantal mensen op een wachtlijst tot meer dan 22.000.  Volgens N-VA is dat een goed aantal: we halen de 10%-norm die Vlaanderen oplegt. Er mag en kan dus geen enkele sociale woning bijkomen. Dat zou immers alleen maar een aanzuigeffect creëren voor zogenaamde gelukzoekers. Maar in Antwerpen-Noord, de meest problematische wijk van de stad, stegen de huurprijzen de afgelopen 5 jaar met maar liefst 40%. Bijna een derde van de Antwerpse huurders betaalt meer dan 30% van het inkomen aan huishuur, de grens waarop die uitgave als problematisch beschouwd wordt.

Er wordt de komende jaren een verdere bevolkingsgroei verwacht van 516.000 tot 600.000. Dit zal een serieuze impact hebben op de omstandigheden waarin mensen leven, wonen, werken en schoollopen. Het raakt een heel aantal punten, van mobiliteit, ecologie, tot onderwijs.

De huidige mobiliteit is een ramp. Toegankelijk en betaalbaar (of zelfs gratis) openbaar vervoer kan de leefbaarheid van de stad enkel maar ten goede komen.

Eén blik op de sociale indicatoren in Antwerpen vandaag (uitsteker: een jongerenwerkloosheid van 27% in bepaalde wijken) verklaart waarom de traditionele partijen steeds dieper wegzakken. Voor Open Vld en CD&V is de drempel van 10% erg hoog gegrepen, in sommige districten is zelfs 5% geen ondergrens. N-VA gaat in de peilingen lichtjes achteruit, maar kan de politieke agenda zetten en vooral in de richting van veiligheid sturen. Schietpartijen in het drugsmilieu maakten de voorbije maanden nochtans duidelijk dat de N-VA ook op dit punt faalt.

De partijprogramma’s van SP.a en Groen zijn bijna niet van elkaar te onderscheiden. Logisch dus dat het tot een kartel kwam. Samen was echter geen lang leven beschoren; vooral SP.a-kopman Tom Meeuws zat – nog voor hij ooit enig politiek mandaat had opgenomen – zo diep verwikkeld in affaires dat de modder die hem toegegooid werd, al voor de kartelvorming voor het oprapen lag. Groen, dat naar alle waarschijnlijkheid nog steeds de tweede partij zal worden, komt hier ook niet volledig onbeschadigd uit.

De enige partij ter linkerzijde die de Samen-affaire overleeft, is de PVDA. Gelukkig werd die partij, tegen de eigen oproep om kartel te vormen en De Wever zo te onttronen, niet in Samen betrokken. In het stadsprogramma van PVDA staan heel wat eisen die een belangrijke stap vooruit zouden betekenen en waar wij ook voor strijden. Deze eisen realiseren kan enkel door in onze strijd een zo breed mogelijke betrokkenheid na te streven en dit te koppelen aan een perspectief van maatschappijverandering.

Als De Wever zijn verblijf op het Schoon Verdiep kan verlengen, betekent dit opnieuw zes jaar van hard, repressief en asociaal beleid. De bevolkingstoename zal de druk van de woningnood verder opvoeren. De stadsuitbreidingsplannen aan Petroleum Zuid geven aan dat het bestuur enkel geïnteresseerd is in luxeflats en prestigeprojecten die vooral de bevriende projectontwikkelaars goed uitkomen. De mobiliteit zal nog prominenter op de agenda staan. Het stedelijk onderwijs zal kreunen onder plaatsgebrek en tekorten. Dit zal onvermijdelijk tot verzet en strijd leiden. De kiescampagne biedt mogelijkheden om ons daarop voor te bereiden.

Voor een consequent links alternatief: stem PVDA, sluit aan bij LSP

Het lijdt geen twijfel dat het voor de hele linkerzijde een belangrijke prioriteit is om De Wever uit het stadhuis te krijgen. Op het kartel Samen hoeven we daarvoor al niet meer te rekenen. SP.a is door de schandaalsfeer verbrand, maar vooral: het beleid van SP.a in de vorige legislaturen legde de basis voor het besparingsbeleid dat nu aan versneld tempo door N-VA wordt uitgevoerd. Dit maakt ruimte voor een ‘groene golf’ tegen De Wever. We hebben daar begrip voor, maar in het verleden zorgde Groen in de regering of het Antwerps bestuur onvoldoende voor een breuk met het neoliberaal beleid.

LSP denkt dat een links stadsbestuur moet uitgaan van de noden die er in Antwerpen bestaan. Verregaande investeringen zijn nodig op allerlei vlakken. De woningnood kan enkel het hoofd geboden worden door een massaal investeringsplan dat de bouw van 22.000 sociale wooneenheden inhoudt, zoveel mensen staan nu immers op een wachtlijst. Het stadsbestuur moet het voorbeeld geven door een arbeidsduurvermindering zonder loonverlies en met bijkomende aanwervingen om tot een 30-urenweek te komen. Ook voor degelijk en gratis openbaar vervoer zijn massale investeringen nodig.

De middelen zijn aanwezig; het komt er op aan ze te gaan halen waar ze zitten: bij de havenbazen en de diamantfraudeurs. We zullen die middelen niet cadeau krijgen: massamobilisatie zal nodig zijn. In die strijd zullen we iedereen nodig hebben: strijdbare syndicalisten, consequente socialisten, Lidl-personeel dat rebelleert tegen de onhoudbare werkdruk, sociaal werkers die tegen de vermarkting ingaan, ouders die bezorgd zijn om de luchtkwaliteit rond scholen, …

Het programma van PVDA sluit vandaag het meest aan bij deze eisen. Het is een programma dat het neoliberale stadsbestuur wijst op zijn tekortkomingen en terechte voorstellen doet rond investeringen in huisvesting, mobiliteit, sociaal werk, … Dit kan een goede aanzet zijn voor de ontwikkeling van een linkse tegenbeweging.

Antwerpen heeft nood aan een linkse politiek. Daarom roepen we op om PVDA te stemmen, zelfs indien die partij nog niet wenst in te gaan op ons voorstel om de campagne te versterken.

Verkiezingen zullen niet volstaan om het tij te keren. Het financieel keurslijf dat lokale besturen tot een besparingsbeleid verplicht, zullen we niet zomaar doorbreken. Daarvoor is een beweging nodig die opkomt voor de belangen van de Antwerpse bevolking.

Zo’n beweging staat sterker met een programma van echte verandering: een beleid dat vertrekt van de sociale noden en behoeften in de stad. Onder het kapitalisme is elke verworvenheid slechts tijdelijk, de winsthonger van de 1% rijksten bedreigt steeds opnieuw onze levensstandaard. Bouw met ons aan een sterke Linkse Socialistische Partij om de strijd te versterken en de noodzaak van radicale maatschappijverandering op de agenda te zetten.

  • Voor een massaal publiek investeringsplan met de bouw van 22.000 sociale wooneenheden, scholen, kinderopvang, …
  • Stadsbestuur: zet de toon en voer de 30-urenweek zonder loonverlies met bijkomende aanwervingen in
  • Propere lucht, geen eindeloze files: voor gratis en degelijk openbaar vervoer
  • Stem in oktober tegen het neoliberale beleid: stem PVDA. Vecht mee voor een socialistische samenleving: sluit aan bij LSP
Print Friendly, PDF & Email