Home / Internationaal / Midden-Oosten en Noord-Afrika / Voor massaal verzet tegen de Turkse aanval op Afrin!

Voor massaal verzet tegen de Turkse aanval op Afrin!

Foto: Mario

Honderdduizenden mensen, zowel strijders als burgers, verloren het leven in de strijd tegen het ‘kalifaat’ van de Islamitische Staat in Irak en Syrië. Daarbovenop zijn er de slachtoffers in Jemen, het Midden-Oosten en elders in de wereld. Duizenden Jezidi-vrouwen werden ontvoerd om als seksslaven ingezet te worden. Het leven van honderdduizenden mensen werd in gruwel en chaos ondergedompeld. Die chaos zal jammer genoeg niet samen met het zogenaamde ‘kalifaat’ verdwijnen.

Artikel door Nicolas Croes uit maandblad ‘De Linkse Socialist’ – geschreven voor de val van Afrin

Als er een term is die de huidige staat van de kapitalistische wereld goed samenvat, dan is het wel ‘explosief’. Sinds het uitbreken van de economische crisis zijn de politieke en sociale crisis nog intenser geworden. De concurrentie – en de conflicten – tussen de verschillende grootmachten en hun bondgenoten nam eveneens toe. Bij het begin van deze eeuw wierpen de Verenigde Staten zich op als de ‘politie-agent van de wereld.’ Twintig jaar later blijft daar niet veel van over.

Onoplosbare vraagstukken en kopzorgen voor de grootmachten

Op 20 maart is het exact 15 jaar geleden dat Irak werd binnengevallen door een coalitie onder leiding van de VS. Wij namen toen actief deel aan de beweging tegen deze oorlog en tegen de invasie (wat uiteraard niet betekende dat we Saddam Hoessein steunden). We stelden in de anti-oorlogsbeweging van 2003 dat de bezetting van Irak de weg zou openen voor “meerdere Saddams.” De ontwikkelingen sindsdien hebben aangetoond dat de anti-oorlogsbeweging gelijk had.

Op 12 mei zijn er in Irak de eerste parlementsverkiezingen na de nederlaag van ISIS. Deze vinden plaats in een verwoest land. In het noorden van het land, in Iraaks Koerdistan, zijn de luchthavens gesloten en krijgen de ambtenaren geen loon meer uitbetaald als straf voor het onafhankelijkheidsreferendum van september 2017. (In dat referendum stemde 92,7% van de Koerden in Irak voor onafhankelijkheid en was er een opkomst van 72%).

De Franse minister van Buitenlandse Zaken ging naar Bagdad om premier Haïder Al-Abadi te ondersteunen bij zijn moeilijke poging om een tweede mandaat te behalen na de verkiezingen van 12 mei. Deze Franse minister verklaarde: “Als het proces van stabilisatie niet snel begint, zijn de kiemen er reeds voor de opkomst van andere vormen van terrorisme.” De heropbouw van het land zou minstens 71 miljard euro kosten. De bondgenoten van Irak hadden zich op 14 februari slechts geëngageerd voor 24,5 miljard euro. Wat er van de grote beloften effectief zal gerealiseerd worden, blijft onduidelijk. Wel zeker is de begerige aandacht van bedrijven uit Frankrijk, de VS, Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar, Koeweit, … voor de Iraakse grondstoffen.

Na decennia van chaos die actief uitgelokt en onderhouden werd door de westerse mogendheden, zoeken alle aanwezige krachten naar een zekere stabiliteit. Maar hun belangen lopen sterk uiteen. In mei 2017 was er een top in Riyad waar Trump, de Saoedische koning Salman, de Egyptische president al-Sissi en andere Arabische leiders akkoord gingen om samen te werken in de ‘strijd tegen terrorisme.’ Op 23 november was er een top van drie landen: Rusland, Iran en Turkije. Die twee laatste landen kennen een zekere toenadering, onder meer op basis van hun gezamenlijk verzet tegen het onafhankelijkheidsreferendum in Iraaks Koerdistan.

Frankrijk en de VS hebben een grote bocht gemaakt in hun houding tegenover het regime van Assad in Syrië. Nu wordt dat regime gezien als deel van de oplossing in het tijdperk na ISIS. Het Syrische regime zelf probeerde samen met zijn bondgenoten Rusland, Hezbollah, Iran en de pro-Iraanse sjiitische milities uit Irak zoveel mogelijk terrein te bezetten, ook aan de Iraakse grens. Daarmee wil het regime na de nederlaag van ISIS een zekere legitimiteit in heel het land verkrijgen. De Amerikanen probeerden de Iraakse premier ertoe aan te zetten om toenadering te zoeken tot de Saoedi’s, maar op een bijeenkomst van de Arabische Liga midden november weigerde de Iraakse regering om Hezbollah en Iran te veroordelen. Die opstelling is verbonden met de aanwezigheid van door Iran gesteunde sjiitische milities in de strijdkrachten van Irak.

De indirecte strijd tussen Iran en Saoedi-Arabië wordt momenteel onder meer in Jemen uitgevochten. Er is altijd het gevaar dat dit ook in Irak zal gebeuren. Daarnaast zijn de soennitische regimes verdeeld over het roekeloze ongeduld van Trump. De Golfstaten, vooral Saoedi-Arabië en Egypte, verwijten Qatar dat het steun geeft aan de Moslimbroeders, Al Jazeera en Iran.

De Koerden betalen het gelag

Het machtsevenwicht in de hele regio is erg fragiel en instabiel. De strijdende partijen bijeenbrengen voor een stabiele machtsdeling in Syrië, Irak en bij uitbreiding in heel het Midden-Oosten, lijkt vandaag verder weg dan ooit.

Vanuit het westen werd een tijdlang gehoopt dat het regime van Erdogan in Turkije een voorbeeld zou vormen van een moderne en gematigde islamitische democratie die de invloed van de Koerdische Arbeiderspartij (PKK) kon terugdringen en als model zou dienen voor de hele regio. Deze illusies werden weggeveegd door de militaire overwinningen van de Syrische Koerden, de verkiezingsoverwinning van de partij HDP (Democratische Volkspartij, pro-Koerdisch) in 2015, het einde van de economische groei en vervolgens de mislukte staatsgreep in de zomer van 2016 die gevolgd werd door enorme repressie, een permanente noodtoestand en tenslotte een referendum over een presidentiële dictatuur in Turkije.

Sinds 20 januari voert Turkije een bloedig offensief tegen de Koerden in Afrin, in het noorden van Syrië. Dit volgt op een vernietigend offensief in 2016 in de Koerdische regio’s in Turkije. Het is trouwens pas in 2016 dat Turkse bommenwerpers voor het eerst ingezet werden tegen basissen van ISIS in Syrië. Het excuus van de zogenaamde ‘oorlog tegen het terrorisme’ door de westerse machten werd door het regime van Erdogan vooral aangegrepen om de Koerdische krachten die ISIS op het terrein bestreden te bombarderen. De Turkse staat zag liever een overwinning van ISIS dan van de Koerden.

De Koerden vormen een natie zonder staat. Ze leven verdeeld in Irak, Iran, Syrië en Turkije. Na de Eerste Wereldoorlog maakten de imperialistische machten een nieuwe kaart van de regio waarbij er geen plaats was voor een Koerdische staat. De instabiliteit als gevolg van de oorlog in Irak in 2003 leidde tot de ontwikkeling van autonome regio’s in Irak en nadien ook in Syrië. Het Turkse regime vreest de gevolgen hiervan voor Turkije.

De Koerdische strijders waren heldhaftig in het gevecht tegen ISIS. Maar een groot deel van de opmars was mee mogelijk door luchtaanvallen door de Russen en de Amerikanen. LSP en haar internationale organisatie CWI hebben er meermaals voor gewaarschuwd dat de VS en Rusland geen vrienden van de Koerdische bevolking zijn. Ze gebruiken Koerdische strijders wanneer het hun belangen uitkomt en ze laten hen nadien evengoed terug vallen. Dit gebeurde ook al in 1991 toen George Bush een opstand tegen Saddam Hoessein aanmoedigde en vervolgens toeliet dat de Koerden afgeslacht werden. Hetzelfde dreigt nu in Afrin te gebeuren: zodra ISIS teruggeslagen was, lieten de VS en Rusland Turkije toe om zijn oorlogsmachine in te zetten.

Voor massaal verzet!

De Koerden hebben uiteraard het recht om zichzelf te verdedigen. LSP roept op voor democratische, niet-sectaire, multi-etnische verdedigingscomités waarin de bevolking een actieve rol speelt. Het gebied dat nu onder Koerdische controle staat wordt bevolkt door Arabieren en Turkmenen, naast Koerden. Het is belangrijk om de massa’s op te roepen om zich samen te organiseren. Door de rechten op zelfbeschikking te verdedigen, kan een beweging opgebouwd worden die ingaat tegen het Turkse geweld en die steun vindt onder werkenden en armen doorheen de hele regio.

Het is ook belangrijk om een oproep te doen naar de werkende bevolking in Turkije. In de huidige vreselijke situatie kan dat niet evident lijken. Maar zo’n oproep met een programma dat de democratische rechten verdedigt en opkomt voor jobs en huisvesting, voor democratische controle en bezit van de enorme middelen in de regio zodat ze in het voordeel van de volledige bevolking gebruikt worden, kan door de angst en de haat breken. Werkenden en armen in Turkije hebben niets te winnen bij de aanhoudende onderdrukking van de Koerden, waarmee enkel de regering en de werkgevers versterkt worden met de bijhorende onderdrukking en uitbuiting.

De grootste angst van de rijken, grote bazen en grootgrondbezitters en hun politieke vertegenwoordigers, is een eenheid van Koerdische, Iraakse, Turkse, Syrische en Iraanse werkenden in een beweging die de lokale en imperialistische regimes en het kapitalisme in het algemeen bestrijdt.

Wij verdedigen het recht van de Koerdische bevolking op zelfbeschikking, met inbegrip van volledig autonome democratische rechten en de vestiging van onafhankelijke staten of een gemeenschappelijke staat van alle Koerden, naargelang de bevolking het wil. Een vrijwillige socialistische confederatie van het Midden-Oosten zou alle volkeren toelaten om vrij en democratisch over hun eigen lot te beslissen.

Op Twitter reageerde een jonge Syriër op de bombardementen van het Syrische regime op Ghouta: “Wat is dit voor een mensheid die ruimtetuigen naar Mars stuurt maar niets kan doen om mensen die vermoord worden te redden?” Het kapitalistisch systeem berust op dit soort tegenstellingen. Vrede en het respect voor mensen bekomen, zal gemakkelijker bereikt worden door het systeem omver te werpen dan door binnen de grenzen ervan te blijven.

Print Friendly, PDF & Email