Home / Edito - Belgische politiek / Arm België heeft honger. Economische groei? Ons deel opeisen!

Arm België heeft honger. Economische groei? Ons deel opeisen!

“Arm België lijdt honger,” titelde De Standaard op 19 januari. Nog nooit waren we met zoveel afhankelijk van voedselbanken. In 2017 werd 16.488 ton voedsel verdeeld onder 157.151 personen. Toch beweert de regering dat we er allemaal op vooruit gaan.

Artikel uit de februari-editie van ‘De Linkse Socialist’ (die gisteren naar de abonnees is verstuurd)

Eén op de zeven Belgen loopt het risico om in armoede terecht te komen. Het aantal leefloners nam fors toe (in 2016 met +9,3%). De cijfers van de Belgische Federatie van Voedselbanken zijn schokkend: op vijf jaar tijd is het aantal hulpbehoevenden met 30% gestegen, op tien jaar tijd zelfs met 45%.

Een op de vijf mensen in ons land heeft moeite om de eindjes aan elkaar te knopen  en één vierde van de bevolking kan zich slechts één week of minder vakantie per jaar veroorloven. (Statbel)

Niet voor iedereen was het kommer en kwel. Zo kregen de topmanagers van Bel20-bedrijven vorig jaar 26% opslag en de superrijken, die paar mensen die evenveel bezitten als de armste helft van de wereldbevolking, werden 25% rijker.

Straks allemaal arm?

Een grotere veroordeling van het besparingsbeleid is niet mogelijk. Op pensioenrechten moest bespaard worden, want er is geen geld. Idem dito voor de werkloosheidsuitkeringen. En ondanks onze productiviteit, mogen de lonen niet stijgen, want dat ondermijnt ‘onze’ concurrentiepositie.

Als we deze regering laten doen, dan belanden we straks allemaal in de armoede.

Het gemiddeld loon van een werknemer in ons land ligt vandaag (volgens de OESO) lager dan in 2013. De Britse vakbondsfederatie TUC verwacht in 2018 een reële loonstijging van 0,1% in België, waarmee we achter lopen op Nederland (+1,1%), Duitsland (+0,9%) en Frankrijk (+0,8%).

Nu al leven vier op de tien gepensioneerden in armoede, maar ook daar moet nu dus fors ingegrepen worden, met onder meer het pensioen met punten.

Als vandaag nog niet alle werkenden en hun gezinnen in armoede leven, dan is dat omdat we nog altijd teren op de strijd voor een goede sociale zekerheid en navenante lonen. Zo zal ook enkel strijd een verdere ondermijning van deze verworvenheden stoppen.

Het gepoch over het economische herstel door verschillende regeringsleiders, valt niet in dovemansoren. Het leidde reeds in verschillende landen tot nieuwe eisen en acties van de werkenden die hun deel van de groei eisen na jaren van inleveringen. In Nederland staat de vakbondsleiding onder druk om een voorzichtig offensief op te zetten. In Duitsland eisen de metaalarbeiders met een historische campagne 6% opslag en een drastische arbeidsduurvermindering.

Met de traditionele partijen niets dan “miserie, miserie, miserie”

Ook premier Michel probeerde in het parlement de Soedan-crisis te doen vergeten door nog maar eens op te scheppen over de 176.000 nieuwe jobs. We kunnen echter niet voorbij aan het precaire en tijdelijke karakter van die jobs.

Zo stelde oud-premier Di Rupo terecht dat de slogan “jobs, jobs, jobs” van deze regering neerkomt op “miserie, miserie, miserie.” Michel reageerde daarop, eveneens terecht, dat er onder de vorige regering 25.000 jobs verdwenen, wat tot “miserie, miserie, miserie” leidde. Hij vergat daarbij te vermelden dat ook zijn MR in die regering zat! Beiden hebben een punt.

Het asociale beleid van Michel is vreselijk, maar werd voorafgegaan door eenzelfde besparingsbeleid door Di Rupo en co. De voorzitter van de PS kan dan wel zeggen dat zijn “hart bloedt” als hij ziet hoeveel mensen uit de boot vallen, maar de uitsluiting van mensen met een wachtuitkering kwam er wel onder zijn regering. Zo kregen de voedselbanken nog nooit zoveel jongeren over de vloer.

Met een dergelijke oppositie, een light versie van wat we nu hebben, en betrokken bij tal van graaischandalen en een politiek van ons-kent-ons, is een tweede termijn voor Michel niet uitgesloten.

Gelukkig is er de opgang van PVDA in Wallonië en ook steeds meer in Vlaanderen: na het uiteenspatten van Samen wordt ook in Antwerpen voor het eerst een sterke vooruitgang voor PVDA voorspeld in een peiling van Gazet van Antwerpen, wat zich zou kunnen doorzetten in heel Vlaanderen.

Er is nood aan een consequente en strijdbare linkerzijde. Het potentieel voor vakbondsacties blijft bestaan, ondanks het getreuzel aan de top. Met een versterkte PVDA, kan dit voor een nieuwe dynamiek zorgen, waarbij strijd voor solidariteit en socialisme terug op de voorgrond komt.

Print Friendly, PDF & Email