Home / Edito - Op de werkvloer / Staking 10/10: “Ik ben solidair”

Staking 10/10: “Ik ben solidair”

De regering-Michel was van meet af aan een Thatcheriaanse regering die, zolang ze kon, het ene symbool na het andere van de arbeidersbeweging zou aanvallen. Ze laat ons werken tot 67 en beperkt en bestraft meer en meer het vervroegd pensioen. De indexering ging voor 2 jaar op de schop, waardoor we levenslang aan loon inboeten. Elektriciteit en water werden aanzienlijk duurder voor de gezinnen.

Artikel door Peter Delsing uit maandblad ‘De Linkse Socialist’

Belastingverlagingen zijn vooral voelbaar bij de rijkste 1% en de grote bedrijven: het zomerakkoord van juli voert een neerwaartse schok door in de vennootschapsbelasting, die van 33,99% officieel naar 25% gaat voor grote bedrijven tegen 2020. Zo organiseert de regering een permanent tekort op de begroting. Veel investeringen hebben die neoliberale belastingcadeaus en besparingen op de werkenden de laatste 35 jaar nog niet opgeleverd! De groei wordt elk decennium minder. Grote bedrijven verschepen hun poen liever naar belastingparadijzen dan productief te investeren. Enkel het infuus van “goedkoop lenen” hield het systeem sinds de crisis van 2008 wereldwijd overeind. En aan dat tijdperk wil men in de VS nu een einde stellen…

Ook het stakingsrecht ligt bij de neoliberalen onder vuur. Zo wil de regering een “minimale dienstverlening” bij het spoor. Door een sector met een strijdbare traditie aan te pakken, probeert de regering een voorbeeld voor alle werknemers te stellen. Als ze erin slaagt om het verzet te breken, zullen de algemene aanvallen op onze levensstandaard worden opgevoerd.

In het zomerakkoord wil de regering de openbare diensten openbreken voor interim, terwijl tijdelijke contracten in veel openbare diensten al welig tieren. Stop de werkonzekerheid en de aanval op de vaste statuten! Weg met de ondermijning van het stakingsrecht door de veralgemening van onzekere contracten, die de eenheid en strijdbaarheid van de werknemers ondergraven. Herfinancier de openbare diensten door hogere belastingen op de rijkste 1%, door een reële heffing van de bedrijfsbelastingen en door slapend kapitaal in de belastingparadijzen op te eisen.

Het gewest Luik-Huy-Waremme van het ABVV roept zijn beroepssectoren op om de staking van de ACOD op 10 oktober te vervoegen. Die eenheid toont de weg. Er ligt inderdaad voor de privé-sectoren meer dan genoeg op tafel om in actie te gaan. Rond de aanvallen op onze pensioenen. Rond de wet-Peeters en de “annualisering van de arbeidstijd” die veel werkenden onderwerpt aan de productiepieken. Ten koste van het gezins- en persoonlijk leven. Maar ook, als deel van dit verkeerd benoemde “Werkbaar Werk”, de sluikse en weinig gepubliceerde pogingen vanuit de regering om een soort “permanent interimstatuut” via CAO’s officieel te laten maken. Dit zou de lonen en condities van alle werkenden bedreigen. De vakbondsleidingen moeten hier duidelijk nee tegen zeggen!

Daar wringt helaas dikwijls het schoentje. Marc Leemans (ACV) vindt staken vandaag niet de goede manier om te reageren. Maar hoe zullen we deze Thatcheriaanse regering anders kunnen stoppen dan met de methode van stakingen? Naar iets anders luisteren ze toch niet. Veel militanten zijn verontwaardigd over leidingen die niet de noodzakelijke stappen zetten om tot een duidelijk en eengemaakt plan van mobilisatie en staking te komen. Met inspraak en beslissingsrecht van alle leden die actief zijn in de beweging. De vakbonden hadden begin september hun militanten regionaal of per sector moeten mobiliseren om de reactie op het zomerakkoord te bespreken, eventueel gekoppeld aan een nationale vakbondsconcentratie. Gemeenschappelijke stakingsactie met als doel de val van de regering zou volgens ons op zo’n bijeenkomsten een centraal discussiepunt moeten zijn, om verdere fundamentele achteruitgang te stoppen. Vervolgens zouden we onze collega’s en de bredere publieke opinie kunnen mobiliseren in een opbouwend plan van betogingen en stakingen.

De PVDA kan volgens ons, samen met andere strijdbare militanten, het voortouw nemen van een brede sociale coalitie met inspraak voor elke stroming en individu, om zo’n verzetsbeweging te ondersteunen en uit te breiden. Met een vrije discussie over programma, eisen en strategie van zo’n sociale coalitie, als voorbereiding op een regering voor de werkenden en jongeren.

Niet alleen de openbare diensten maar onze levens kunnen getransformeerd worden door de geproduceerde rijkdom in dienst van onze behoeften te stellen. Het kapitalisme met zijn winststreven staat zo’n democratische planning in de weg. Binnen de vakbonden, in de wijken en onder jongeren moeten we de strijd tegen de regering-Michel verbinden met de strijd voor politieke instrumenten en een programma die zo’n breuk kunnen maken. Democratisch socialisme zou komaf kunnen maken met de onzekerheid, armoede, werkloosheid en sociale afbraak van het kapitalisme.

Print Friendly, PDF & Email