Home / Belgische politiek / Nationaal / Nieuwe attractie in Walibi: het spook van het communisme

Nieuwe attractie in Walibi: het spook van het communisme

Foto: Wikimedia

De familiedag van de liberale MR in pretpark Walibi werd gekenmerkt door een grote blijdschap. De kopstukken van de partij klopten zichzelf op de borst omdat ze nu ook in de Waalse regering getreden zijn en ze hadden het over het “uitzonderlijke beheer van de federale regering” (1). De partij van premier Michel had het over een “evenwichtig” zomerakkoord. Ondertussen gingen de liberale kopstukken op de foto met een mascotte aan wie de werking van een flexi-job aan amper 10 euro per uur niet meer moet uitgelegd worden… De optimistische sfeer werd enkel doorbroken toen Charles Michel waarschuwde voor een groot gevaar. “In verschillende landen, ook in België, maken we een terugkeer van het communisme mee, dat de individuele vrijheden vernietigt en altijd heeft geleid tot meer armoede en sociale achteruitgang.”

Artikel door Clément (Luik) uit maandblad ‘De Linkse Socialist’

‘Economische lente’ is erg relatief

Het optimisme van Michel en co is voornamelijk gebaseerd op de betere economische indicatoren. Daaruit trekken ze de conclusie dat drie jaar van harde aanvallen vruchten opleveren. Dit moet echter sterk genuanceerd worden. De door het Federaal Planbureau aangekondigde groei van 1,7% in 2017 en 2018 ligt onder het gemiddelde voor de eurozone en de EU (2% en 1,8%). (2) Tot voor kort lag de Belgische groei doorgaans boven het Europese gemiddelde.

Het beleid van deze regering maakt dat de conjuncturele groei enkel het patronaat en de grote aandeelhouders ten goede komt. Voor de werkenden zijn er zelfs geen kruimels. In 2016 verdeelden de bedrijven van de Bel20 16,8 miljard euro aan dividenden, tegenover 14,2 miljard in 2015: een stijging met 18,3% (3). In dezelfde periode ging het aandeel van de lonen in BBP met 0,9% achteruit (4). De dalende vennootschapsbelasting aan de ene kant, uitbreiding van interim en flexi-jobs aan de andere. Samen met de aanval op de statutaire tewerkstelling in de publieke sector maakt dit dat er helemaal niets evenwichtig is aan het zomerakkoord.

Het Thatcheriaanse liberalisme van Michel geeft een kleine minderheid meer vrijheid om de door ons gecreëerde waarde naar zich toe te trekken ten koste van het inkomen voor de werkenden en hun gezinnen. Het ABVV onderzocht de cijfers van de RVA en kwam tot de conclusie dat er onder de regering-Michel geen 135.000 jobs bijkwamen, zoals beweerd door de regering. Het ging om 90.000 jobs waarvan amper 19.200 voltijdse! De werkloosheidsgraad zou in 2018 opnieuw licht stijgen. (5) Bij een nieuwe crisis of recessie zullen de onzekere en onvaste jobs sneller verdwijnen. Het afbreken van de solidariteitsstelsels zet bovendien de deur open voor een nooit geziene sociale achteruitgang.

De regering is niet sterk

De MR stelt zich graag voor als “sterk en rustig.” Die sterkte is relatief: de regering is maar zo sterk als de oppositie zwak is. Eind 2014 ging een enorme kans verloren toen het opbouwend actieplan tegen wat toen nog een ‘kamikazecoalitie’ genoemd werd de regering effectief deed wankelen zonder door te zetten. De gevaarlijke illusie dat er na een harde rechtse regering wel een centrumlinkse moet volgen, werd doorprikt door het manoeuvre van CDH dat toenadering zocht tot MR in een poging om nieuwe regionale regeringen te vormen.

De MR vond dan wel een nieuwe bondgenoot, maar deze verloor meteen fors in de peilingen. Zelf haalt de MR in de peilingen stelselmatig 4% minder dan het resultaat in 2014. MR-voorzitter Olivier Chastel is niet gerust op de polarisatie van het politieke landschap langs Franstalige kant. Hij haalde uit naar “de belegerde linkerzijde die naar extremen overhelt en de lange sociaaldemocratische geschiedenis vergeet.”

De roep naar een alternatief leidt tot goede peilingen voor de PTB. Dit leidt tot zenuwachtigheid bij de regering. De regering weet dat het niet aan redenen ontbreekt om het passieve ongenoegen om te zetten in actieve mobilisatie. Een inclusieve strijdbeweging zou de beste manier zijn om de progressieve eisen te bediscussiëren maar ook de wijze waarop we deze kunnen afdwingen. Het zou bovendien de impact van de rechtse propaganda ondermijnen. De staking van 10 oktober kan een eerste stap zijn om te breken met het fatalisme. Het is belangrijk dat we er een succes van maken.

De PTB kan als grootste linkse kracht in Wallonië een belangrijke rol spelen. De dynamiek van nieuwe linkse formaties doorheen Europa toont het belang van massameetings als instrument van discussie, uitwisseling en engagement. Een soort ‘operatie waarheid’ (waarmee de leugens van de regering doorprikt worden en offensief alternatieven worden gepopulariseerd) op basis van deze methode zou een groot effect kunnen hebben, niet alleen om de sociale strijd een nieuwe adem te geven, maar ook om duidelijk te maken welk model van samenleving we tegenover het kapitalisme plaatsen. Op die manier zou het voor rechts moeilijker worden om het ‘communisme’ op te diepen als vogelverschrikker om de discussie over een strijdbaar socialistisch alternatief onaantrekkelijk te maken.

 

  1. http://www.lalibre.be/actu/politique-belge/la-fragilite-du-cdh-affaiblit-le-mr-59b56f53cd703b659240eef7
  2. L’Echo, 07/09/2017
  3. https://www.revuepolitique.be/le-bel-20-distribue-plus-de-dividendes-quil-ne-realise-de-benefices/
  4. http://ec.europa.eu/eurostat/tgm/refreshTableAction.do?tab=table&plugin=1&pcode=tec00013&language=fr
  5. http://www.lecho.be/economie-politique/belgique-economie/Sept-raisons-de-se-rejouir-pour-Charles-Michel/9930013
Print Friendly, PDF & Email