Irak: arbeidersverzet komt op gang

De confrontatie in Najaf tussen de nieuwe overgangsregering en de sjiietische leider Al-Sadr is geëindigd in een voorlopig akkoord. De regering is opgelucht, maar haar positie blijft zeer wankel. De bezettingsmacht controleert slechts enkele versterkte enclaves en strategische verbindingspunten. De dagelijkse aanvallen op de oliepijpleidingen verstoren ernstig de olie-export. De aangekondigde heropbouw is een fiasco.

Jean Peltier

De grote meerderheid van Irakezen wil een einde aan de Amerikaanse bezetting en geven geen krediet aan premier Alawi. Maar het verzet is verre van eensgezind. Een eerste groep in de soennitische regio wordt geleid door oud-functionarissen van Saddams Baath-regime. Een deel van hen zou ongetwijfeld niet afwijzend staan tegenover een akkoord met Allawi. Wat dan weer onrust veroorzaakt bij de religieuze leiders van de sjiietische meerderheid, die vrezen opnieuw van de macht te worden uitgesloten.

Al-Sadr blijft, ondanks zijn prestige onder de arme bevolking, vrij geïsoleerd in zijn confrontatiestrategie met de Amerikanen. Indien Allawi zou proberen om een machtsbasis op te bouwen op basis van de soennieten, dan kunnen ook andere sjiietische religieuze leiders overgaan tot openlijke oppositie.

Strijd van arbeiders, werklozen en vrouwen onderbelicht

Ver weg van de aandacht van de media ontwikkelt zich echter sinds een jaar een ander verzet. Een verzet dat als eerste doel de verdediging van de belangen van de arbeiders, werklozen en vrouwen heeft. Na 2 oorlogen en 10 jaar embargo draait de industrie op een laag pitje, de lonen zijn zeer laag en blijven vaak onbetaald, de werkloosheid is enorm, de sociale zekerheid tot niets herleid.

De bezettingsmacht heeft niets gedaan om deze situatie te verbeteren. Integendeel, de anti-vakbondswetten, ingevoerd in 1987 door Saddam, werden nog verstrengd! In september vorig jaar werden de lonen in de openbare diensten verlaagd, ook de voedsel- en woonhulp werden afgeschaft. De administratie probeerde vervolgens om die maatregelen uit te breiden naar de petroleumarbeiders, die hierop antwoordden met de creatie van een nieuwe vakbond en een staking. Onder het dreigement om de productie te blokkeren en het gewapend verzet te vervoegen, hebben de arbeiders van de Southern Oil Company de terugtrekking van die maatregelen verkregen.

Sindsdien zijn er stakingen uitgebroken in de havens en de electriciteitscentrales. Ook daar moesten de autoriteiten een stap terug zetten. In de lente hebben de arbeiders van SOC zelfs reële loonsverhogingen verkregen.

Tientallen onafhankelijke vakbonden zijn gevormd, niet enkel in het zuiden van Irak, maar ook in Bagdad en andere centrumsteden en zelfs in Koerdistan. Een deel van hen hebben zich recent gegroepeerd in een Federatie van Vakbonden en Arbeidersraden van Irak. Gelijklopend hiermee hebben ook andere bewegingen zich gevormd. De Unie van Werklozen organiseerde betogingen en bezettingen van openbare gebouwen, met de eis voor werkloosheidsuitkeringen en jobcreatie. Die Unie zegt meer dan 100.000 werklozen te verzamelen. De Unie van Dakloze Families eist een programma van snelle heropbouw van de huisvesting. De Organisatie voor de Vrijheid van Vrouwen strijdt tegen de sjaria (de islamistische wet die o.a. een onderdrukt statuut oplegt aan vrouwen). De sjaria wordt brutaal toegepast door de religieuze leiders in die regio’s waar zij de controle hebben, maar ook de regering wil de religieuze wetten veralgemenen.

Al die organisaties, die tegelijkertijd vechten tegen de Amerikaanse bezetter en haar Iraakse marionetten-regering én voor de verdediging van de rechten van de arbeiders en de vrouwen – en die weigeren op te gaan in de diverse baathistische of integristische milities – vertegenwoordigen de beste hoop voor de Iraakse bevolking. Het is naar hen dat onze actieve solidariteit moet uitgaan.

Delen: Printen: