Duitsland: massaal protest tegen aanvallen van regering en patronaat

Terwijl de SP.a hier – en zeker de PS aan Waalse kant – de schijn proberen hoog te houden dat ze “linkse” partijen zijn, is het in Duitsland de Sociaal Democratische Partij die steeds meer openlijke aanvallen tegen de bevolking doorvoert.

Nicolas Croes

Deze aanvallen richten zich nu ook tegen de werklozen. In het kader van “Agenda 2010” om tot een meer “competitief Duitsland” te komen zal gesnoeid worden in de werkloosheidsuitkeringen. In bepaalde regio’s zal bijna 20% van de bevolking zich vanaf januari 2005 moeten tevreden stellen met zo’n 345 euro, verhoogd met een minimale toeslag voor de huurprijs.

De werklozen bleven niet passief bij deze nieuwe wet. Momenteel worden weer maandagbetogingen gehouden, naar het voorbeeld van de betogingen die in 1989 plaatsvonden als protest tegen het stalinistische regime in Oost-Duitsland. Tienduizenden mensen komen er op straat. Dit is een gruwelijke nederlaag voor Schröder, die op die manier vergeleken wordt met Honnecker, één van de laatste stalinistische leiders van Oost-Duitsland. De mobilisaties, die nog lang niet uitgeput zijn, worden intensiever. Tot 2 miljoen manifestanten worden verwacht op de nationale betoging van 3 oktober. Het zal echter nodig zijn om de strijd van de werklozen uit te breiden naar de werkplaatsen, om een volgehouden dynamiek tegen heel de Agenda 2010 te creëren. Regionale en nationale stakingsacties zijn als een volgende stap nodig, om zo de reële macht van de arbeiders en hun gezinnen te tonen en het kapitalistische raderwerk stil te leggen.

Niet enkel de werklozen worden aan de tand gevoeld: voor werkenden wordt de druk om de arbeidstijd te verlengen steeds groter. Aanvankelijk was de 40-urenweek een “bescherming tegen delokalisatie”, maar nu wordt ze al toegepast in verschillende Duitse regionale openbare diensten. Je kan je afvragen hoe lokale administraties met delokalisatie bedreigd kunnen zijn.

Terwijl arbeiders en werklozen het werk en de levensomstandigheden op een ongehoorde manier zien afnemen, is de rood-groene coalitie zelfs “verontwaardigd”. Niet over de patroons, die bezuinigingen op de eerste plaats stellen en het betalen van lasten op de laatste. Neen, rood-groen is niet te spreken over de “hysterie” die zich heeft meester gemaakt van het kostbare Duitse electoraat – want wat is de bevolking voor burgerlijke politici nog anders?

Naar een nieuwe arbeiderspartij?

Naast de betogingen wordt er ook een nieuwe partij links van de SPD opgericht. Dit initiatief trekt een groot aantal leden van de partij van kanselier Schröder aan: mensen die gedegouteerd zijn door de neoliberale politiek die meer en meer ingang vindt bij de sociaal-democraten.

Deze formatie, die ontstaan is uit 2 groepen (“Electoraal Alternatief” en “Initiatief voor werk en sociale rechtvaardigheid”), beschikt reeds over belangrijke middelen: 3000 leden, 70 lokale afdelingen,… Ze wekt zo’n interesse bij de bevolking dat het onwaarschijnlijk lijkt dat de SPD en Schröder de komende verkiezingen nog zullen winnen.

Momenteel is de nieuwe formatie natuurlijk weinig geradicaliseerd, maar ze toont wel aan dat de oproep voor een nieuwe arbeiderspartij niet zinloos is. Het is ook mogelijk dat de politieke oriëntatie wijzigt onder druk van de basis. In de richting van een programma dat niet enkel een aantal sociale eisen stelt (voor het behoud van de sociale zekerheid, tegen privatiseringen, etc.), maar dat de fundamentele oorzaak voor de gevoerde politiek bij de crisis van het kapitalisme legt. Onze Duitse zusterpartij Sozialistische Alternative Voran (SAV) neemt deel aan dit initiatief, om in haar schoot een revolutionair-socialistische oppositie uit te bouwen.

Deze gebeurtenissen zijn niet enkel interessant ter informatie. Het voorstel van het patronaat bij Marichal Ketin in Luik (om het aantal werkuren te verhogen zonder looncompensatie) of het plan-Vandenbroucke om het aantal werklozen te verminderen, tonen aan dat het offensief van de burgerij ook België aantast. Tijd om ons te organiseren en internationaal met de arbeiders en jongeren terug te vechten.

Delen: Printen: