Home / Op de werkvloer / Autosector / Opel richt sociaal bloedbad aan: tot 10.000 jobs bedreigd

Opel richt sociaal bloedbad aan: tot 10.000 jobs bedreigd

Nationaliseren om jobs te redden

De directie van Opel heeft haar “intentie tot sluiting” van de Antwerpse vestiging bekend gemaakt. Weinig lijkt er op te wijzen dat de directie nog van die intentie zal afzien. Per arbeider bij Opel-Antwerpen werken er drie tot vier bij onderaannemers. Een sluiting zou 10.000 arbeiders en hun gezinnen beroven van hun inkomen, waarvan 2.600 bij Opel zelf. De gemeenschap zal hiervoor opdraaien: minder bijdragen aan de sociale zekerheid en belastingen en tegelijk extra werkloosheidsuitkeringen.

Door Thomas (Antwerpen)

29 januari, 11u Schumanplein Brussel

Nationale betoging voor werk

Volgende week vrijdag organiseren de vakbonden een betoging in Brussel. Aanleiding is de golf van afdankingen die nu werd aangevuld met Opel-Antwerpen. LSP roept op om deel te nemen aan deze betoging.

We hopen dat het geen begrafenisstoet wordt voor Opel, maar het begin van een actieplan om offensief op te komen voor het behoud van alle jobs!

Voor de directie van Opel is er geen andere oplossing mogelijk: er worden nu eenmaal teveel auto’s geproduceerd. De tewerkstelling in de Belgische automobielsector gaat al jarenlang achteruit. Bij Opel-Antwerpen waren er in de jaren 1980 nog 14.000 arbeiders, nu bleven er amper 2.600 over. De overblijvende arbeiders moesten steeds harder en flexibeler werken om nu uiteindelijk toch aan de deur te worden gezet.

In het antwoord van de vakbonden is er de afgelopen jaren nooit buiten het kader van besparingen gedacht. Solidariteit werd beperkt tot het verdelen van de besparingen op Europees niveau en werd niet uitgebouwd om samen ingaan tegen besparingsplannen. GM slaagde erin de arbeiders van verschillende plants tegen elkaar uit te spelen toen de deal met Magna werd afgeschoten.

Na jarenlang toegeven op de arbeidscondities, na alle lastenverlagingen en alle politieke druk wordt uiteindelijk geen enkele job gered. De hoop die werd gevestigd in de Vlaamse regering van Kris Peeters heeft niets opgeleverd. Bart De Wever moet erkennen: “De Vlaamse regering heeft steeds haar uiterste best gedaan om dit bedrijf alsnog te redden, maar die inspanningen hebben helaas niet geholpen.”

De traditionele politici, ook van de rechterzijde, hebben niets dan lof voor de “constructieve opstelling” van de vakbonden. Misschien was een niet-constructieve opstelling zoals bij Inbev en Bayer beter geweest? Door vast te houden aan degelijke loon- en arbeidsvoorwaarden hadden de bonden een sterkere krachtsverhoudingen kunnen uitbouwen tegenover de directie. Met goed geplande acties en een actieve betrokkenheid van onderuit was het misschien mogelijk geweest om het sluitingsplan naar de prullenmand te verwijzen.

Zal de regering nu toelaten dat de fabriek wordt verkocht en dat GM de opbrengst daarvan opstrijkt? Waarop wordt gewacht om over te gaan tot de nationalisatie van Opel-Antwerpen zonder vergoeding voor GM? Een nationalisatie van de volledige automobielsector zou een goede stap zijn om mobiliteit planmatig te kunnen aanpakken zodat ook oplossingen kunnen worden onderzocht voor het milieu, de lange files, het verouderd materieel van het openbaar vervoer dat tot meer vertragingen leidt,… De moderne en performante fabriek van Opel met haar bekwame arbeiders zou een uitstekend uitvalsbasis daartoe zijn.

Op het gelobby van de regering moeten we niet rekenen, dat levert niets op en op het einde van hun carrière gaan die politici gewoon in de raden van bestuur van bedrijven als Carrefour, Dexia of Inbev zetelen waar ze actief meewerken aan sociale bloedbaden. De directie overtuigen door haar in achterkamers op te vrijen, zal evenmin resultaat opleveren. Er is nood aan een actieplan om de solidariteit na deze schok te organiseren en te gebruiken als basis om ook te bouwen aan echte internationale solidariteit.

Vandaag zal er niet geïnvesteerd worden in alternatieven, er is al een overproductie van auto’s. Nu geldt enkel de concurrentie van waar de besparingen het hardst zullen worden doorgevoerd. Binnen de winstlogica van het kapitalisme komen we niet verder dan een afbraaklogica waarbij de werkenden en hun gezinnen moeten opdraaien voor een crisis waarvoor zij niet verantwoordelijk zijn. Wij pleiten voor een nationalisatie van de sector, waarbij de controle niet wordt overgelaten aan het patronaat of de regering. Nationalisatie moet onder arbeiderscontrole om jobs te redden en om te werken aan oplossingen voor onze mobiliteit.

Leave a Reply