Waarom een revolutionaire partij noodzakelijk is

BEGIN 1968 KOMEN de Franse studenten in opstand tegen de oubollige regels op hun universiteiten. De onrust is zo groot dat de overheden beslissen om de universiteiten van Nanterre en de Sorbonne te sluiten. In een hoog tempo volgen de betogingen elkaar op. Er verschijnen barricades tegen de politierepressie. De studenten eisen gelijkheid van kansen aan de universiteit, betere werkomstandigheden, sommigen veroordelen de “consumptiemaatschappij”.

Nicolas Croes

Niet veel later zullen 10 miljoen arbeiders hen vervoegen door massaal in staking te gaan. In verschillende steden beginnen lokale comités van arbeiders bepaalde aspecten van het maatschappelijke leven over te nemen. De beestachtige repressie van de heersende machten zorgt voor een radicalisatie van de arbeiders en jongeren. De golf van strijd droogt echter uit. De regering roept verkiezingen uit, die ruim worden gewonnen door de rechterzijde. De vakbonden stoppen de stakingen in ruil voor enkele toegevingen. De jaren na ’68 werden gekenmerkt door een enorme repressie.

In 1970 wordt Allende president van Chili. In de ogen van de arbeiders en de arme boeren van Chili was dit een stap vooruit, een overwinning op de heersende klassen. Gedurende 3 jaar volgen de hervormingen zich op. Ze worden echter tegengewerkt door een burgerij die schrik heeft om haar positie te verliezen en zich steeds beter begint te organiseren. De oude structuren van de staat kunnen de volksbeweging enkel verwerpen. Het leger grijpt uiteindelijk de macht op 11 september 1973, waarbij generaal Pinochet aan de kop van de maatschappij komt te staan. Er volgt een periode van barbarij die het leven kost aan duizenden arbeidersactivisten en jongeren.

Dit zijn maar 2 voorbeelden onder velen. Tijdens deze periodes van uitzonderlijke strijd leidde de arbeidersklasse eigenlijk nog sterker onder de afwezigheid van een revolutionaire organisatie die in staat was om de massa’s te oriënteren naar de machtsovername, dan onder de reactie van de heersende klasse.

Het spontane enthousiasme van de bevolking tegen de heersende macht volstond niet om het onderdrukkende systeem omver te werpen. De ervaring van recente strijdbewegingen toont de nood aan om zich in een brede structuur te organiseren die alle verzet verzamelt: een nieuwe arbeiderspartij die zich baseert op de principes van strijd en mobilisatie. Zo’n partij zou een katalysator zijn, maar zou serieus zwakker staan als er geen revolutionaire kern aanwezig is die een duidelijk programma bezit, een correcte analyse van de huidige samenleving en politieke perspectieven voor de toekomst. Een brede partij zou, voor ons, een etappe zijn in de opbouw van een revolutionaire massapartij.

Deze cruciale kwestie van de opbouw van de revolutionaire voorhoede van de arbeiders werd lang overschaduwd door de alomtegenwoordigheid en het prestige, in de decennia na WO2, van de stalinistische Communistische Partijen. In Frankrijk steunde de PC tijdens mei ’68, uit schrik voor een revolutionaire golf die ze niet wilde, president De Gaulle. Die hield het land op dat moment al 10 jaar in een ijzeren greep. Op dezelfde manier verzette de stalinistische CP zich in Chili tegen de oprichting van bewapende volkscomités: de enige manier om een militaire staatsgreep te laten mislukken.

Naast deze opportunistische methodes, stootten de stalinistische partijen ook af door hun interne praktijken van besluitvorming. Die werd gedurende een hele historische periode onderworpen aan de verlangens van de bureaucratische leiding in Moskou.

Het is van cruciaal belang voor een revolutionaire beweging om iedereen te betrekken bij de discussies in de partij. Verantwoordelijken moeten natuurlijk verkiesbaar zijn en, opdat de organisatie niet de controle over hen zou verliezen, moeten ze ook op elk moment afzetbaar zijn op basis van een beslissing van de leden. De leden zelf moeten betrokken zijn in het proces van beslissen en het in de praktijk brengen van het programma op het terrein.

Dit in tegenstelling tot de traditionele burgerlijke partijen, waar de enige manier om “carrière” te maken het kritiekloos volgen van de partijtop is. In het uitvoeren van elke belangijke beslissing van de revolutionaire partij moet ze collectief door de ervaring gaan, zodat elk lid er de lessen uit kan trekken.

Al deze acties kunnen niet beperkt blijven tot het nationale niveau. We leven in een geglobaliseerd, kapitalistisch wereldsysteem. Een revolutionaire beweging in 1 land zal niet alleen vrees opwekken bij de internationale burgerij, maar ook het enthousiasme van arbeiders uit andere landen. Het komt er dus op aan om tegelijkertijd de verworvenheden van de revolutie te verdedigen en ze te helpen uitbreiden. Om dit te doen, en om de internationale solidariteit te verlengen op het politieke niveau, is het nodig dat zo’n revolutionaire partij georganiseerd is in een wereldwijde revolutionaire organisatie. Met een leiding die bestaat uit vertegenwoordigers van zoveel mogelijk landen, die onderworpen zijn aan de mening en de kritiek van de nationale secties.

Een nieuwe, brede arbeiderspartij bestaat er nog niet. Ze zou slechts kunnen ontstaan op basis van massastrijd in de samenleving. De revolutionaire partij kan echter niet wachten. Elke dag toont de huidige maatschappij haar onrechtvaardigheid en wreedheid. We moeten dit kapitalistische systeem vanaf vandaag bevechten. Daarom zijn we lid van LSP-MAS, en zijn we georganiseerd op het internationale terrein binnen het Committee for a Workers’ International. Sluit bij ons aan en help ons bij de uit-bouw van dit instrument voor een andere wereld, een socialis-tische wereld.

Delen: Printen: