Home / Belgische politiek / Nationaal / Aanslag in Brussel – het had erger kunnen zijn, maar hoe kunnen we nog erger voorkomen?

Aanslag in Brussel – het had erger kunnen zijn, maar hoe kunnen we nog erger voorkomen?

Wake aan de Beurs in Brussel na de aanslagen van 22 maart 2016. Foto: Jean-Marie Versyp

Houdt dit dan nooit op, vragen velen zich af. De afgelopen weken waren er meerdere aanslagen en pogingen tot aanslagen in onder meer Parijs, Manchester en Londen. Nu volgt Brussel nogmaals. Eerder werd de hoofdstad op 22 maart 2016 geraakt door vreselijke aanslagen op de luchthaven en metrostation Maalbeek.

Wat geweten is van de aanslag in Brussel Centraal is nog erg beperkt: een man liet iets ontploffen, er was brand, er volgde paniek en vervolgens werd de dader uitgeschakeld. De dader stond bekend bij de politie voor zedenfeiten. Er raakte niemand gewond omdat de bom amateuristisch gemaakt was.

Wij veroordelen deze nieuwe aanslag. Eens te meer bestond het doelwit uit gewone mensen: pendelaars die naar huis terugkeren nadat ze laat gewerkt hebben en andere reizigers, spoorpersoneel dat ook in deze warmte het beste van zichzelf geeft, …

De aanslag was grotendeels mislukt waardoor er gelukkig geen slachtoffers vielen, enkel de dader kwam om. Het versterkt echter opnieuw de roep naar meer veiligheid. Wij delen die roep.

Het veiligheidsbeleid van deze en andere Europese regeringen met nieuwe repressieve mogelijkheden en soldaten op straat, heeft niet vermeden dat er meer aanslagen zijn. Er is een ernstig debat nodig over de vraag waarom er de voorbije maanden en jaren een toename van aanslagen en geweld was. Anders worden enkel de symptomen bestreden zonder de ziekte aan te pakken.

Veiligheid is een illusie op een sociaal kerkhof. Het huidige beleid leidt tot een verdere sociale polarisatie met nieuwe cadeaus voor de rijksten en meer ellende voor een groeiende laag gewone mensen. Het ondermijnt de sociale veiligheid van brede lagen van de bevolking. In zo’n context is het niet verwonderlijk dat er een toename van geweld is.

De redenen van verschillende aanslagen zijn vaak uiteenlopend. In het geval van de aanslag in Brussel Centraal is nog heel weinig geweten over de achtergrond van de dader.

In heel wat gevallen is er een band met reactionaire groepen als ISIS. De politiek van oorlog en plundering van het Midden-Oosten, actief gevoerd of ondersteund door rechtse politici uit West-Europa en de VS, versterkt allerhande krijgsheren en barbaarse groepen als ISIS. Zoals de Britse Labour-leider Corbyn opmerkte na de aanslag in Manchester: “Een geïnformeerd begrip van de oorzaken van terrorisme is een essentieel onderdeel van een efficiënt antwoord dat de veiligheid van de mensen beschermt, dat terrorisme bestrijdt in plaats van er extra brandstof aan te geven.” Hij wees er nog op dat er een verband is tussen de vele oorlogen en het terrorisme bij ons.

Discriminatie, een imperialistische en oorlogszuchtige buitenlandse politiek gekoppeld aan een jarenlange steun aan dictaturen in onder meer het Midden-Oosten, en dichterbij het asociale besparingsbeleid, dragen erbij toe dat een kleine minderheid jongeren ten prooi valt aan reactionaire groepen en methoden zoals terrorisme. Ervoor zorgen dat iedereen perspectief heeft op een toekomst met een degelijke job, betaalbare huisvesting en de mogelijkheid om vooruit te gaan in het leven, is de beste manier om ervoor te zorgen dat de voedingsbodem voor reactionaire groepen en terrorisme kleiner wordt.

Het kapitalistische systeem kent een diepe crisis. Het ondermijnt de toekomstperspectieven van een steeds grotere groep in de samenleving. Dit leidt ook tot elementen van barbarij, zoals terrorisme en andere vormen van willekeurig geweld. Onze strijd voor een andere samenleving is ook een gevecht voor een veilige toekomst voor iedereen. Een wereld waarin de beschikbare middelen, denk maar aan de enorme rijkdom die in handen is van een erg kleine minderheid, worden ingezet gericht op de behoeften en noden van de meerderheid van de bevolking, dat is wat we onder socialisme verstaan. Het is een voorwaarde om armoede, ellende, oorlog, haat en terrorisme voor eens en voor altijd naar de prullenmand van de geschiedenis te kunnen verwijzen.