Het gaat niet goed met de federale regering Michel. “Snoeien om te bloeien” wou ze bij haar aantreden bij monde van schaduwpremier Bart De Wever. Het snoeien heeft loontrekkenden intussen al van één ‘handicap’ bevrijd: ons zogenaamde ‘loonvoordeel’ op de collega’s uit de buurlanden. Maar de bloei blijft uit. De staatsschuld is niet af-, maar toegenomen. Het begrotingsevenwicht is alweer met een jaar uitgesteld. De prijzen stijgen hier fors sneller en de economische groei is flink lager dan het gemiddelde in het eurogebied. Als de fundamenten slecht zijn, neemt de nervositeit toe.

door Eric Byl

Bij de N-VA worden ze niet graag herinnerd aan dat economisch bilan. Dat haar ministers Muyters van Economie in Vlaanderen en Van Overtveldt van federale Financiën en Fraudebestrijding niet kunnen rekenen, is gekend. De poging van Siegfried Bracke om zich op te werpen als politicus met schone handen kwam als een boemerang terug en dat diens collega Jambon de stroman bij uitstek is van de diamantenlobby doet de partij evenmin goed. Dan maar terugvallen op wat de partij in de praktijk als corebusiness hanteert. Niet de nationale kwestie, zelfs niet in haar afgezwakte vorm van confederalisme, maar open en bloot racisme want dat levert electoraal op. Theo Francken heeft het hiermee tot populairste politicus van Vlaanderen geschopt.

“Als Francken dat mag, dan ik ook”, moet Zuhal Demir, kersvers staatssecretaris voor Armoedebestrijding en Gelijke Kansen, gedacht hebben. Ze haalde loeihard uit naar Unia, het vroegere Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding. Liesbeth Homans deed er nog een schep bovenop en omschreef Unia snel als een “centrum voor klagende allochtonen.” Waarop Demir beweerde dat het recordaantal mensen dat vorig jaar beroep deed op voedselbanken te wijten was aan de “gigantische instroom van vluchtelingen.” Helemaal losgeslagen noemde Demir de CD&V “de nieuwe moslimpartij die moslims als kiesvee misbruikt.”

Dat was er zo ver over dat Wouter Beke ermee dreigde haar beleidsverklaring niet goed te keuren in het parlement als ze haar excuses niet zou aanbieden. Maar neen: die kwamen er niet. Na een tussenkomst van de patroonsorganisaties, wat masseerwerk van Michel en De Wever, een handdruk en een verkeerd begrepen opening van De Wever naar een meerwaardebelasting, slikte Beke als een echte tjeef zijn dreigement weer in. De handdruk was nog niet koud, of in het parlement drukte Patrick Dewael van Open VLD alle illusies over die mogelijke meerwaardebelasting de kop in. In voetbaltermen noemt men dat een één-tweetje tussen de Wever en Dewael waarbij Beke omspeeld wordt. Voor premier Michel waren dat moeilijke tijden want bijna gelijktijdig moest hij in Kazachgate partijgenoot Armand De Decker opofferen om buitenlandminister Reynders te redden.

Intussen hebben de regeringspartijen zich erbij neergelegd dat tot de volgende verkiezingen op sociaal economisch vlak geen potten meer gebroken zullen worden. Het referendum over een presidentiele dictatuur in Turkije en de Trumpiaanse verwijtensalvo van de conservatieve nationalist Erdogan, wekte zelfs bij CD&V’er Hendrik Bogaert de onweerstaanbare drang op om de dubbele nationaliteit in vraag te stellen en Belgische Turken tot kiezen te verplichten. Dat is juridisch onmogelijk, maar voor N-VA parlementslid Sarah Smeyers een uitstekende gelegenheid om een burgerschapsexamen voor te stellen voor al wie Belg wil worden en wie één of twee ouders zonder de Belgische nationaliteit heeft. CD&V onderwijsminister Crevits tenslotte weet waarom ons onderwijs de discriminatie versterkt:  door het gebrek aan interesse en het wegblijven van migranten op oudercontactavonden. Ze moeten maar eens beter hun best doen.

Naast het opstoken tot verdeeldheid is de enige realisatie van deze regering een gigantische transfer van arm naar rijk. Van haar beloftes om de begroting op orde stellen, de volgende generaties te ontlasten door de staatsschuld af te bouwen, de economie te relanceren en de investeringen te doen toenemen, is niets in huis gekomen. Haar redding is de zwakte van de oppositie. De PS maakte het zo bont dat ze op haar linkerflank bedreigd wordt door de PVDA. Dat alleenstaanden en gepensioneerden bang moeten zijn voor de energie- en waterfactuur, dat patiënten hun medicatie niet langer terugbetaald krijgen, dat wie geld genoeg heeft zijn straf kan afkopen, … “niet met ons,” bazuint SP.a-voorzitter John Crombez aan de vooravond van 1 mei. “De nieuwe sociale garantie” luidt zijn nieuw ding, van de oude blijft immers mede dankzij de SP.a niet veel meer over.

Heel de sociaaldemocratie zit met een gigantisch gebrek aan geloofwaardigheid. In die mate zelfs dat de media in Vlaanderen eerder beroep doen op Groen of zelfs regeringspartner CD&V als ze de oppositie aan het woord laten, dan op de zwakke ongeloofwaardige SP.a. In Franstalig België zijn dat vooral de PTB en Ecolo. In het federaal parlement voert Raoul Hedebouw op zijn eentje meer oppositie dan alle anderen samen. Voor veel  vakbondsmilitanten zouden de vakbondsleiders dat moeten ondersteunen in plaats van steeds weer de militanten het doodlopende straatje van de sociaaldemocratie in te sturen. De vakbondsleiders willen de regering van een koerswending overtuigen, ze lopen illustratief mee met de sociaaldemocratie achter spandoeken voor een rechtvaardiger fiscaliteit, alsof die niet lang genoeg aan de macht geweest is om dat te realiseren. Met smeekbedes en illusies in de volgende federale verkiezingen zijn we niets. We hebben een strijdprogramma nodig om krachtsverhoudingen op te bouwen en tegelijk politici die aan ons loon onze belangen ook echt verdedigen.