Home / Belgische politiek / Ongelijkheid stoppen? Strijden voor socialisme

Ongelijkheid stoppen? Strijden voor socialisme

Sinds 2016 bezitten de 1% rijksten evenveel als de overige 99%. In België bezitten de 20 rijkste families samen 86 miljard euro. Dat is 82 keer de besparingen van De Block in de sociale zekerheid en de gezondheidszorg gecombineerd; dat is 86 keer het budget voor asiel en migratie in 2016; en 1500 keer de nieuwe besparingen op de pensioenen en ga zo maar door. Het zijn cijfers die doen duizelen, die woede opwekken, maar waar we ook soms de schouders bij ophalen. Want geen enkele traditionele partij gaat daar nog iets aan veranderen.

Artikel door Michael Bouchez uit maandblad ‘De Linkse Socialist’

Nochtans zeggen die cijfers alles. De besparingen die we al jaren slikken zijn niets anders dan een geldstroom van arm naar ultrarijk. Wereldwijd heeft de neoliberale logica openbare diensten afgebroken of geprivatiseerd om de winsten voor die kleine elite te kunnen garanderen. Bij ons worden kruimels gezocht terwijl de miljarden onaangeroerd blijven aanzwellen. Homans hield de cijfers verborgen, maar de ongelijkheid wordt op die manier ook in België met de dag schrijnender: 32,5% van alle leefloners zijn jongeren tussen de 18 en 24 jaar. In 2014 was dat slechts 10,7%. Wij werken ons met z’n allen kapot, krijgen minder pensioen, jongeren raken in armoede en de regering vindt dat de ambtenaren, werklozen, zieken of vluchtelingen de profiteurs zijn!

In heel Europa en daarbuiten reageert de arbeidersklasse tegen die ellende door de traditionele partijen af te straffen en op zoek te gaan naar antwoorden. Dat zagen we in Griekenland, met de Brexit, in de neergang van de PvdA in Nederland en met de Franse presidentsverkiezingen waar de kandidaten van de twee traditionele partijen (PS en Les Républicains) de tweede ronde niet haalden.

Gevaarlijk is dat rechtse populisten daarbij proberen te scoren op de ruïnes van het neoliberale afbraakbeleid. Daar waar echter linkse kandidaten staan voor radicale herverdeling van de rijkdom en massale investeringen in publieke diensten, maken ze enorm enthousiasme los, zoals Mélenchon in Frankrijk, Corbyn in het Verenigd Koninkrijk of Sanders in de VS.

In de VS hebben activisten en socialisten 1 mei gelanceerd als dag van strijd tegen Trump. Een belangrijk initiatief om de strijd tegen rechts-populisme te koppelen aan de strijd tegen de ongebreidelde politiek voor de klasse van miljardairs. Daarbij grijpen ze terug naar de traditie om op 1 mei te staken. Dat is van belang, want tegenover de afbraak van onze levensstandaard enerzijds en rechts-populisme anderzijds is er maar één antwoord: strijd. Het is op basis van strijd en een socialistisch programma, met 1 mei als steeds terugkerende dag, dat de massabewegingen van de 20e eeuw de ongelijkheid teruggedrongen en een menswaardig werkritme afgedwongen hebben.

Na de val van de stalinistische dictaturen in het Oostblok volgde een periode van neoliberaal triomfalisme. Maar het kapitalisme blijft tot crisissen leiden. Laten we 1 mei opnieuw lanceren als dag van strijd tegen toenemende ongelijkheid en voor een andere samenleving. Enkel een maatschappij ten dienste van de meerderheid, kan een einde maken aan sociale ellende, oorlog en vernietiging van het klimaat. Daarom plaatsen wij tegenover ongelijkheid, discriminatie en uitbuiting, de kernwoorden van de socialistische arbeidersbeweging: strijd, solidariteit, socialisme.