Home / Op de werkvloer / Energiesector / Grootkapitaal in dit land houdt de touwtjes stevig in handen

Grootkapitaal in dit land houdt de touwtjes stevig in handen

De tijd van de Generale die het grootkapitaal in dit land domineerde, is verleden tijd. Maar als we kijken naar de namen van de spelers die vandaag de energiemarkt op onze kosten leegplunderen, zien we exact dezelfde figuren terug. Bij Suez zijn er topmannen als Albert Frère of Etienne Davignon. Dit duo is stinkend rijk, maar blijft verder wegen zoeken om rijker te worden en meer gemeenschapsmiddelen door te sluizen naar hun collega’s grote aandeelhouders.

In het geval van Electrabel en de moedermaatschappij Suez waren de ontwikkelingen van de afgelopen weken erg opvallend. Via de politieke connecties van figuren als Frère werd geprobeerd om een wetswijziging door te voeren om de waarde van Distrigas & Co op te drijven van 150 miljoen tot 700 miljoen euro. Aanleiding was de Europese houding om een fusie van Gaz de France met Suez tegen te houden zolang Distrigas niet is verkocht. Dat bedrijf kan volgens Suez pas verkocht worden als Distrigas & Co wordt verkocht aan netwerkbeheerder Fluxys.

Een ingewikkelde constructie dus waarbij het niet meteen duidelijk is wat er zo slecht kan zijn aan een hogere prijs voor Distrigas & Co. Tot je weet dat Fluxys, net als Distrigas & Co, gewoon eigendom is van Suez en de gemeenten. Om in orde te zijn met de Europese regels zal Suez dus Distrigas & Co aan zichzelf verkopen. De vraagprijs werd bovendien opgedreven tot 900 miljoen euro, terwijl dit volgens de CREG maar 150 miljoen euro mocht zijn aangezien de meeste contracten van Distrigas & Co aan Fluxys toekomen. Dat laatste bedrijf zou dus betalen voor eigen contracten. Ongetwijfeld heeft minister Reynders ook daar een fiscale spitstechnologie voor uitgevonden om de grote kapitalisten te plezieren.

Tegelijk zet Suez de regering onder druk en stelt het de gevraagde 250 miljoen euro te willen betalen van de verkoopsom voor Distrigas & Co. Die 250 miljoen wordt gevraagd omdat het bedrijf woekerwinsten maakt (geschat op meer dan 1 miljard euro in ons land), onder meer door het langer openhouden van de kerncentrales waardoor het over goedkopere energie beschikt. Op een ogenblik dat velen moeite hebben om de energiefactuur te betalen, is het schandalig dat woekerwinsten worden geboekt en allerhande dubieuze financiële operaties worden opgezet die slechts één doel hebben: het verder maximaliseren van de winsten van enkele op de kap van de energiefactuur van de meerderheid van de bevolking. Dat is hoe de vrije markt werkt.

De liberalisering heeft ertoe geleid dat Electrabel in 2006 920 euro winst maakte per Belgisch gezin. Energie is een noodzakelijke behoefte en dus zou het ook logisch zijn dat de gemeenschap controle heeft over de energiesector. Enkel een volledige nationalisatie van de energiesector onder arbeiderscontrole kan soelaas bieden. Een nationalisatie laat toe dat de essentie van Electrabel niet meer het opdrijven van de winsten van de aandeelhouders is. Maar dat de productie in dienst van de gemeenschap centraal komt te staan, en dit volgens de mogelijkheden van de arbeiders bij Electrabel zelf. Nutsdiensten bestaan er immers niet om winsten te maken, maar om de behoeften van de bevolking en de economie te dienen.

De vrijgemaakte miljarden die na de volledige nationalisatie niet meer moeten besteed worden aan het uitbetalen van de aandeelhouders of het uitbreiden van het Suez-imperium, kunnen dan door de gemeenschap gebruikt worden. Enerzijds biedt het de mogelijkheid om de prijzen, zeker voor de armsten serieus te verlagen, en anderzijds komt er geld bij om te investeren in minder economisch rendabele, maar veel ecologischer methoden van energieproductie, zoals windenergie of investeringen in kernfusie. Misschien zullen die geen voldoende antwoord bieden, maar zolang er geen middelen zijn om het wetenschappelijk onderzoek vrij te maken, zal het ook quasi onmogelijk zijn om alternatieven te ontwikkelen.

Leave a Reply