Home / Belgische politiek / Partijen / De terugkeer van het rode gevaar. Rechts opent aanval op PVDA/PTB

De terugkeer van het rode gevaar. Rechts opent aanval op PVDA/PTB

Peter Mertens op 1 mei in Antwerpen. Foto: Liesbeth

De afgelopen maanden was er opmerkelijk veel aandacht voor de PVDA in de media. De aanvallen volgden elkaar op. De Franstalige liberale MR pleitte voor een cordon sanitaire, N-VA-voorzitter De Wever omschreef de PVDA en de volledige linkerzijde als het ‘restafval van de 20e eeuw.’ In de gevestigde media wordt het met applaus ontvangen.

Artikel door Ben (Charleroi) uit maandblad ‘De Linkse Socialist’

Een cordon sanitaire rond PVDA?

Midden november titelde Le Vif (de tegenhanger van Knack): “Na de Brexit en Trump, Marine Le Pen en dan de PTB?” Kort hierop verklaarde Dennis Ducarme (MR) dat er een cordon sanitaire rond de PTB moet komen omdat het een extremistische en populistische partij zou zijn. Voor de MR zijn alleen die partijen die de neoliberale besparingslogica aanvaarden ‘democratisch.’

Op 4 december verdedigde Philippe Goffin (MR) in een debat op de RTBF het idee van een cordon sanitaire. Hij vroeg aan de vertegenwoordiger van de PTB, Germain Mugemangango, of zijn partij het stalinisme nog steunt. Daarop kwam snel een negatief antwoord. Goffin vroeg dan maar of de PTB zich op het marxisme baseert, waarop Germain positief antwoordde. Het kruisverhoor werd zo grotesk dat verschillende commentatoren het nadien voor de PTB opnamen. Goffin antwoordde uiteraard zelf niet op de vraag of hij de misdaden van het neoliberalisme, zoals onder de dictatuur van Pinochet in Chili, al dan niet steunde.

Ook langs Nederlandstalige kant werd het argument van het stalinisme meermaals gebruikt. Er wordt ingespeeld op de onduidelijkheid die de PVDA laat door wel afstand te nemen van het stalinisme maar zonder een publieke analyse te maken van waar het fout gelopen was in onder meer de Sovjet-Unie. Wie de strijd over het verleden niet aangaat, is slecht bewapend voor de strijd om de toekomst.

Extremistisch voor de ene, “helemaal niet radicaal” voor de andere

Voor Goffin komt de eis van de “rijken laten betalen” neer op het stigmatiseren van een bevolkingsgroep. In een opiniestuk op Knack.be schreef de voorzitter van Jong VLD: “Een typisch kenmerk voor extremistische partijen: een voorkeursbehandeling voor bepaalde groepen in de maatschappij ten koste van anderen.”

Dit komt van liberale partijen die verantwoordelijk zijn voor bijzonder harde aanvallen op de levens- en arbeidsvoorwaarden van de meerderheid van de bevolking. Ze verdedigen een systeem waarin de 8 rijksten evenveel bezitten als de armste helft van de wereldbevolking. Bij de taxshift kregen de 50% gezinnen met de het laagste inkomens slechts 20% van de fiscale voordelen, terwijl dit deel van de bevolking de verhoging van indirecte belastingen het hardste voelt. Over de stigmatisering van bevolkingsgroepen als de werklozen, zieken, personeel in de openbare diensten, … onder dit beleid zullen we het maar niet hebben.

De voorstellen van de PVDA rond het aanpakken van de ongelijkheid aan te pakken zijn eigenlijk vrij beperkt. De eis van een miljonairstaks wordt niet gekoppeld aan de nationalisatie van de financiële sector, de opheffing van het bankgeheim, …. om er een overgangsmaatregel in het kader van de socialistische omvorming van de samenleving van te maken.

Socialisme is voor de PVDA iets voor een verre toekomst waar in congresteksten wel over geschreven wordt, maar dat in de directe praktijk niet aanwezig is. Wij vinden dat een beperking en kunnen ons vinden in de opmerkingen van professor Carl Devos: “Van voorstellen in de richting van het nationaliseren of collectiviseren van privévermogen is in het programma geen sprake. Dit is een vrij pragmatisch en reformistisch programma dat helemaal niet radicaal is.”

Aanvallen op Geneeskunde voor het Volk

Eind december kwam L’Echo met een aanval op Geneeskunde voor het Volk, de zorgcentra van de PVDA. Beschuldigingen zoals het weigeren van patiënten die kandidaat zijn voor andere partijen, leken echter op niets gebaseerd te zijn. Commentator Hugues le Paige merkte op dat de aanval leek op een wel erg doorzichtige poging om de aandacht af te leiden van de echte schandalen, zoals Kazachgate of Publifin.

Centraal in de kritiek op Geneeskunde voor het Volk staat het feit dat deze zorgcentra gebruikt worden voor politieke discussies. Wat is daar mis mee? Gebruiken de gevestigde partijen hun posities in allerhande raden van bestuur en hun zuilen dan niet voor politieke discussie? Het bestaan van deze zorgcentra speelt ongetwijfeld een rol in de uitbouw van de PVDA, maar de vooruitgang in de peilingen heeft vooral te maken met de groeiende afkeer tegen de gevestigde partijen en de roep naar verandering.

Waar de aanvallen niet op antwoorden

De aanvallen op de PVDA wegen erg licht en zijn stuntelig. Ze zijn een uitdrukking van angst onder de gevestigde partijen en hun media voor de veranderingen onder de gewone werkenden en hun gezinnen. Er is een groeiende ruimte voor nieuwe linkse krachten. Ook in België is dat het geval. De rechtse aanvallen op links antwoorden nooit op de vragen en bekommernissen die hiertoe leiden.

Wij hebben onze meningsverschillen met de PVDA, het programma en de politieke strategie van deze partij en we hebben veel vragen bij het interne functioneren ervan. Maar we denken dat er nood is aan open en eerlijke discussies daarover met de PVDA en haar leden. Net zoals we dit willen doen met elke partij, organisatie of militant die tegen de besparingen wil strijden en mee wil opkomen voor een andere samenleving. We steken de meningsverschillen niet onder stoelen of banken, maar tegenover de aanvallen van rechts moet de volledige linkerzijde reageren. De aanvallen zijn immers gericht tegen al wie het huidige systeem in vraag stelt.