LSP-kandidaten aan het woord

Kristof Bruyland, leraar, LSP-lijsttrekker Oost-Vlaamse lijst voor het Vlaamse parlement

De LSP is maar een kleine partij. Wat denk je met deze verkiezingen te bereiken door deel te nemen?

“Alle partijen, de groenen incluis, hebben in wezen dezelfde visie. Ze willen de kapitalisten alle mogelijke geschenken geven opdat ze hier zouden investeren. Daarbij gelden geen taboes: amnestie voor belastingfraudeurs, vermindering van patronale bijdragen, belastingsvermindering terwijl het onderwijs en de zorgsector gewurgd worden, milieunormen in het kader van Kyoto die moeten versoepelen, enz. Kijk maar eens hoe deze regering Interbrew smeekt om een gesprek, terwijl dit bedrijf nu al bijna geen belastingen betaalt. Voor wie je ook stemt, je weet dat ze een beleid zullen voeren tegen de belangen van de werkende bevolking, de jongeren, de armen en hun leefmilieu. Dus zit er niets anders op dan te bouwen aan een alternatief.

De LSP-kandidaten doen dit al jaren in de praktijk met campagnes in de wijken, op de werkplaats, nationaal en internationaal. Door deelname aan de verkiezingen kunnen we deze campagnes kracht bijzetten en gewone mensen actief betrekken bij de politiek. Een stem voor de LSP heeft op die manier veel meer effect dan een zogenaamde “nuttige stem” voor de groenen of SP.a.”

Wat vind je van het onderwijsbeleid van Vanderpoorten?

“Het is een ramp. Pure schijn. Begrippen als “gelijke kansen onderwijs” of “leerlingenparticipatie” zijn zo verschrikkelijk leeg bij Vanderpoorten. Als een technische school niet de nodige machines kan aankopen, waardoor leerlingen na een specialisatiejaar nog een peperdure cursus moeten volgen om aan werk te geraken, kan men toch moeilijk spreken van “gelijke kansen”.

In werkelijkheid is men het onderwijs aan het privatiseren. “Geen geld om je school aan te passen aan het nieuwe veiligheidsdecreet? Verkoop de gebouwen en huur ze terug.” “Slecht eten in de refter? Jammer, maar het contract met Sodexho ligt vast voor enkele jaren.” De oplossing ligt in een democratisering en herfinanciering. Niemand weet beter dan het personeel, de leerlingen en hun ouders zelf wat de noden en de oplossingen zijn. Maar als er geen geld is kan je niet anders dan je gaan prostitueren bij de privé natuurlijk.

Wat huisvesting betreft, wil de SP.A de inkomensgrenzen voor sociale woningen optrekken, zodat de “postbode en zijn werkende partner” ook een sociale woning kunnen huren. Van mij mag iedereen een sociale woning krijgen, maar dan moet men die wel eerst bouwen. Er staan nu al 72.000 mensen op de wachtlijst. In werkelijkheid gaat het sociale woningbestand in Vlaanderen achteruit.

De SP.a heeft geen oplossing voor de schandalige prijzen op de woningmarkt. De privaat-publieke financiering van de huisvestingsmaatschappijen leidt ertoe dat er nu ook winst moet worden gemaakt. Daartoe wil men hogere inkomensgroepen ook toelaten. Maar zonder massale investeringen in het aanbod van sociale woningen zullen de wachtlijsten nog verder aanzwellen.”

Delen: Printen: