Armen weigeren of rijken aantrekken: beide voorstellen zijn asociaal!

In een persbericht geeft Maya Detiège (SP-a) forse kritiek op het voorstel van Antwerps schepen Marc Van Peel (CD&V) om naar het voorbeeld van Rotterdam in bepaalde wijken inkomensgrenzen op te leggen voor nieuwkomers. Op die manier wil men er de problemen aanpakken. Ze stelt dat je de problemen niet oplost door armen te weren en te stigmatiseren maar door de leefbaarheid van de buurten te verbeteren en nieuwe groepen aan te trekken. "Trouwens, waar moeten deze mensen naar toe als je sommige wijken afsluit? Elders zijn de huurprijzen nog hoger. Moeten ze dan op straat leven? Of overgeleverd worden aan huisjesmelkers, met als gevolg nog meer miserie."

Karel Mortier

Detiège wil de sociale mix verbeteren door meer te investeren in groenvoorzieningen en speelpleinen in de wijken. Om te illustreren dat dit beleid werkt haalt Detiège o.a. het voorbeeld aan van de opknapwerken rond het Sint-Jansplein in de Seefhoek. Een van de armste wijken in Antwerpen. "Door een buurt aantrekkelijker te maken komen er automatisch tweeverdieners met kinderen wonen".

Ze stelt dat je de situatie in Nederland niet kan vergelijken met die in Vlaanderen omdat o.a. de woningcorporaties in Nederland in vergelijking met de sociale huisvestingsmaatschappijen in Vlaanderen een veel groter aandeel hebben in het totale woningbestand. Woningcorporaties in Nederland kunnen hele wijken beïnvloeden, in Vlaanderen is dat veel minder het geval. Dat klopt. In Nederland bestaat 40% van het totale woningbestand uit sociale woningen. In Vlaanderen is dat nog geen 6%. Het percentage sociale woningen ligt in de meeste steden weliswaar hoger dan het Vlaamse gemiddelde. Detiège wil de sociale mix van huisvestingsmaatschappijen verbeteren. Ze wil dit doen zonder mensen er uit te weren maar door de inkomensgrenzen op te trekken. Op die manier komen ook de "postbode" de "onderwijzer(es)" en zijn/haar gezin in aanmerking voor een sociale woning.

Is het beleid van de SP-a écht zo sociaal als ze zelf beweren en is er eigenlijk wel een fundamenteel verschil met de voorstellen van Marc Van Peel (CD&V) en het beleid van het stadsbestuur in Rotterdam? Is het niet eerder een verschil in aanpak en strategie dan een verschil in visie? Op 25 februari verscheen er immers een artikel in De Standaard over de stijging van de huurprijzen in de Seefhoek en het feit dat steeds meer mensen in de buurt de huurprijzen niet meer konden betalen."Voor een klein appartementje betaal je er al snel vierhonderd euro, een gemeubeld appartement kost achthonderd euro. Een goede zaak voor de eigenaars en speculanten, maar de kansarme bewoners blijven in de kou staan." De belangrijkste oorzaak voor de stijging van de huurprijzen zijn de investeringen van de stad in de wijk om nieuwe groepen aan te trekken. Die hebben meer middelen om in de wijk te investeren. Detiège kan dan wel stellen dat het niet de bedoeling is om mensen met een laag inkomen te weren maar in het eerste voorbeeld dat ze aanhaalt is dat net wat aan het gebeuren is!

In zeker zin kan je stellen dat het beleid dat vandaag wordt gevoerd in Vlaamse steden erger is dan het huidige beleid in Rotterdam. In Rotterdam zou je kunnen zeggen dat het beleid enkel als gevolg zal hebben dat er minder armen in die wijken terecht zullen komen. In Vlaanderen zullen als gevolg van het paarsroomse beleid niet alleen minder ‘armen’ naar die wijken verhuizen omdat ze de huur- of koopprijzen niet meer kunnen betalen maar zullen de mensen die het nu al moeilijk hebben in die wijken het nog moeilijker krijgen. Verhuizen kunnen ze niet meer want zoals Detiège terecht stelt. Naar waar zouden ze moeten verhuizen? In tegenstelling tot in Nederland bestaat er op dit ogenblik in Vlaanderen geen systeem van objectieve huurprijzen gekoppeld aan huursubsidies. Het aantal sociale woningen in de probleemwijken ligt in de Vlaamse steden ook veel lager dan in een stad als Rotterdam waardoor de overheid veel minder een regulerende rol kan spelen.

In buurten als het Rabot en de Brugse Poort in Gent worden de projecten van Stad Gent en de federale overheid nu al gebruikt door immobilienkantoren om de huurprijzen te verhogen hoewel er nog niets is verandert in de wijken. Een bijna ex-eigenaar van een woning in de Brugse Poort die omwille van het project "Zuurstof in de Brugse Poort" op zoek moet naar een nieuwe woning is al tot in Knesselare op zoek moeten gaan naar een betaalbare woning! Tot daar de mooie woorden dat dit project niet zou leiden tot sociale verdringing.

De voorstellen van de SP-a om de sociale mix van sociale huisvestingsmaatschappijen te verbeteren door de inkomensgrenzen te verhogen en sociale woningen te verkopen kan je moeilijk sociaal noemen. Op dit ogenblik staan er meer dan 72.800 mensen op een wachtlijst voor een sociale woning. Door de inkomensgrenzen te verhogen vergroot je de categorie mensen die in aanmerking komt voor een sociale woning. Zou het geen beter idee zijn om postbodes en onderwijzers een deftig inkomen te geven en het beperkt aantal sociale woningen in Vlaanderen te voorzien voor de mensen die het meeste nodig hebben?

Delen: Printen: