Lessen uit de Franse verkiezingen

Verkiezingscampagne van Gauche Révolutionnaire

Leïla Messaoudi, kandidate van Gauche Révolutionnaire (onze Franse zusterpartij), behaalde bij de kantonale verkiezingen 184 stemmen (4,1%) in het vijfde kanton van Rouen. In het hart van de wijk behaalden we in 3 stembureaus 7%, 7,4% en 10,2% van de stemmen, terwijl de lijst LO-LCR (tijdens de regionale verkiezingen, en op wiens lijst we ook aanwezig waren) in dezelfde bureaus resp. 4,1%, 3,2% en 9,7% van de stemmen kreeg. Voor ons is dit een bevestiging dat onze manier van campagnevoeren tegemoetkomt aan de verwachtingen van de mensen uit de volkswijken.

We voerden een energieke campagne rond concrete eisen, gelinkt aan de strijd van de arbeiders en hun gezinnen voor degelijke en betaalbare huisvestiging, onderwijs en het behoud van de openbare diensten.

Veel mensen zegden ons akkoord te zijn met de eis voor een nieuwe arbeiderspartij. In de plaats van campagne te voeren rond abstracte slogans als "voor een wet die ontslagen verbiedt" hadden LO en LCR er beter aan gedaan om gelijkaardige eisen en perspectieven naar voor te brengen.

LO-LCR stelt zich te verheugen over de "anti- Raffarin" stembusslag en roept nu op om voor hen te stemmen in de komende Europese verkiezingen. Het behoeft echter weinig uitleg om te beseffen dat deze oproep weinig gehoor zal vinden als de 2 "trotskistische" partijen op dezelfde manier doorgaan.

Leila Messaoudi

DE FRANSE rechterzijde kreeg onlangs weer een flinke klap te verwerken tijdens de regionale verkiezingen. De sociaal-democratische PS en haar bondgenoten (de Communistische Partij en de Groenen) behaalden 50,5% van de stemmen. Ze sleepten het voorzitterschap in de wacht van op één na alle regio’s.

Cédric Gérôme

"De politiek van de regering-Raffarin werd zwaar afgestraft. De bal ligt nu in het kamp van de PS", stelde Olivier Besancenot, woordvoerder van LO-LCR (de 2 trotskistische partijen die een electoraal kartel vormden). De linkerzijde – links van de PS – zou echter ook een evaluatie moeten maken van haar eigen resultaten.

Een stem voor het minste kwaad… bij gebrek aan een geloofwaardige oppositie

De 5 jaar durende regeerperiode van de Gauche Plurielle (de "linkse" regering van PS-PCF-Groenen) was er een van ongeremde aanvallen op de verworvenheden van de Franse arbeidersklasse. Privatisering van openbare diensten, de berekening van de 35-urenweek op jaarbasis (de wet-Aubry), de erkenning van het Europese akkoord rond de pensioenhervormingen,…

Het ongenoegen over dit beleid drukte zich uit in de stembusslag van mei 2002. Le Pen, leider van het extreem-rechtse FN, stootte door naar de tweede ronde van de presidentsverkiezingen. Dit weerspiegelde het wantrouwen tegenover de sociaaldemocratie, die niet meer werd gezien als de verdediger van de belangen van de arbeiders. Ook nadien – toen de rechtse regering de wacht afloste – stelde de PS op geen enkele manier de pensioenhervormingen, de decentralisatie van het onderwijs, enz. op een fundamentele manier in vraag. Nochtans brachten deze maatregelen een massale sociale beweging op de been in Frankrijk.

Dat maakte dat de PS gezien werd als een weinig geloofwaardige oppositiepartij tegenover de politiek van Raffarin. Desondanks kon de PS profiteren van de toenemende sociale woede tegen de rechtse politiek door op te roepen voor een "nuttige stem", maar ook door het gebrek aan dynamische initiatieven op haar linkerflank. De score voor de PS s geenszins een heropleving van actieve steun voor "kaviaar etend links". Het is het logische gevolg van de afwezigheid van een geloofwaardig en massaal alternatief dat iets te bieden heeft aan de arbeiders in strijd.

Terwijl zelfs de Communistische Partij, in de touwen sinds 20 jaar, een stijging van haar stemmenaantal boekte, slaagden LO en LCR er niet in om meer stemmen te behalen dan tijdens de vorige regionale verkiezingen in 1998… toen ze in verdeelde slagorde naar de kiezer stapten. Nochtans lagen de kansen voor het rapen, zoals tijdens de presidentsverkiezingen 2 jaar geleden, toen ze samen meer dan 3 miljoen stemmen behaalden (meer dan 10%) in de eerste ronde.

Bij de laatste verkiezingen behaalde het kartel nergens de kiesdrempel van 10%. Is alles dan te wijten aan de hervorming van het kiessysteem? Dit heeft natuurlijk meegespeeld. Langs de andere kant stellen we vast dat LO-LCR niet in staat zijn geweest om hun potentieel te verzilveren in de verkiezingen. Jammer genoeg boden ze enkel een verkiezingscampagne aan, zonder enig vooruitzicht op wat ze van plan waren na de verkiezingen.

Op die manier beperkten ze zich tot een puur electoralistische campagne, zonder hun programma te verbinden met de onmiddelijke eisen van de arbeidersbeweging.Maar ook zonder deze verkiezingen te gebruiken als een tribune voor het populariseren van de idee van een nieuwe arbeiderspartij in Frankrijk.

Delen: Printen: