Israël/Palestina. Groen licht van Bush voor Sharon

Zodra de Israëlische premier Ariel Sharon terugkwam van een triomfalistische vergadering met VS-president Bush, ging hij over tot het organiseren van de moord op de nieuw aangestelde leider van de Islamitische Palestijnse organisatie Hamas. Abdel Aziz Rantisi was minder dan een maand Hamas-leider nadat zijn voorganger, sjeik Yassin, vermoord werd door de Israëlische troepen.

Net zoals Yassin had Rantisi een grote autoriteit onder de Palestijnen. Volgens een peiling – toen Yassin nog leefde – was enkel Arafat nog populairder dan Rantisi. Deze nieuwe aanslag zal de wraakgevoelens nog versterken en zal de woede onder de Palestijnen zeker niet doen afnemen. Die woede staat al op een kookpunt door de aanhoudende vernederingen, de vernieling van huizen, wegblokkades, de arrestaties en de moorden door het Israeli Defence Force (IDF).

De steun voor Hamas zal groeien omwille van het feit dat die organisatie nu overduidelijk het belangrijkste doelwit is van de IDF, en ook omdat de leiders van deze organisatie niet aangetast zijn door corruptie en bovendien meer open staan voor gewapende acties in vergelijking met de leiders van de Palestijnse Autoriteit rond Yasser Arafat.

Sharon heeft de repressie opgedreven om de steun te winnen van rechtse Israëlische leiders die tegen het unilaterale scheidingsplan van Sharon zijn. Dat plan bestaat uit het terugtrekken van de IDF uit Gaza, het verwijderen van 18 nederzettingen in Gaza en een klein aantal buitenposten op de Westelijke Jordaanoever die moeilijk te verdedigen zijn, en het vervolledigen van een muur waardoor de Palestijnen onderworpen worden aan een vorm van apartheid. De grootste nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever zouden officieel Israëlisch territorium worden waardoor Israël zowat 90% van de grond van Palestina voor 1948 zou controleren.

Een aantal commentatoren noemt het plan progressief omdat voor het eerst nederzettingen uit Gaza en de Westelijke Jordaanoever zouden teruggetrokken worden. Maar het aantal kolonisten is de afgelopen 10 jaar meer dan verdubbeld, waarbij nu slechts een erg beperkt deel zou teruggetrokken worden. Er zouden meer dan 400.000 kolonisten blijven.

Het klopt dat het beleid van Sharon een stap achteruit is voor de harde rechterzijde in Israël, ook binnen de Likoed partij van Sharon, die een volledige Joodse dominantie wil van de Jordaan tot aan de zee. Er is de mogelijkheid van belangrijke verdeeldheid binnen Likoed. Maar het beleid van Sharon bestaat ook uit een sterke repressie tegenover de Palestijnen die overgelaten worden aan armoede, hun beweegruimte beperkt zien tot kleine enclaves waarbij ze zelf geen controle hebben over de grenzen, het water, de lucht, het buitenlands beleid en zelfs geen eigen leger mogen hebben.

De moorden door de IDF kwamen er deels als antwoord op de verwachtingen dat organisaties zoals Hamas de beperkte terugtrekking van Israëlische troepen als een overwinning zouden naar voor brengen en zichzelf op die basis zouden versterken. Door Hamas aan te pakken en ook diegenen die deelnemen aan de Palestijnse Autoriteit verder te ondermijnen, wil Sharon de oppositie in Israël tegen zijn plan beperken. Hij wil bovendien op ieder ogenblik het "recht" behouden om de IDF terug naar Gaza te sturen als hij dat wil.

Moest er enige twijfel bestaan over de bedoelingen van Sharon, dan heeft hij die zelf volledig weggenomen: "Mijn plan is een fatale slag: er komt geen Palestijnse staat op unilaterale wijze." Hoewel Sharon steun vindt in Israël voor zijn plan, wil hij er toch alles aan doen om met een sterke uitslag naar voor te komen in een intern referendum binnen Likoed op 2 mei. Sharon wil de steun krijgen van belangrijke rechtse parlementsleden, ook al heeft de Arbeiderspartij al aangekondigd dat het bereid is om de regering te redden indien nodig.

Het enthousiasme van Sharon omwille van de steun van VS-president Bush was een onderdeel van zijn campagne om steun te krijgen onder de meest rechtse politici. Sharon was in extase omwille van de volledige steun die hij toegezegd kreeg van Bush, het was overigens de eerste keer dat een VS-president zo openlijk de internationale erkenning van het recht op een Palestijnse staat overeenkomstig de grenzen bepaald na de oorlog van 1967, afgewezen heeft.

Bush heeft ook gezegd dat de Palestijnse vluchtelingen niet het recht hebben om terug te keren naar de huizen waaruit ze werden gedreven in 1948. Zoals een editoriaal van de Israëlische krant Haaretz stelde, was Washington akkoord om "Sharon’s plan in te pakken in een kleurrijke Bush-verpakking."

Bush had zo zijn redenen voor de steun. Met de naderende presidentsverkiezingen in de VS op een ogenblik dat de situatie in Irak snel achteruit gaat voor de VS-troepen, moet hij de aandacht van Irak afleiden om een positief beeld te kunnen scheppen tegenover de potentiële kiezers. Hij hoopt steun te winnen door het voor te stellen alsof hij druk zet op de VS om een aantal nederzettingen op te breken, en anderzijds Joodse kiezers voor zich kan winnen door de nauwe samenwerking met Sharon.

Het standpunt van Bush kon op weinig steun rekenen van andere kapitalistische politici en leiders. Die vrezen dat het harde standpunt tegenover de Palestijnen de crisis in het Midden-Oosten nog zal versterken en de anti-VS gevoelens onder de Palestijnse bevolking en in de -volledige Arabische wereld zal versterken.

De Palestijnen in de bezette gebieden zijn bereid om de strijd aan te gaan. Maar ze worden gehinderd door leiders die onderhandelingen willen aangaan met kapitalistische vertegenwoordigers in Israël en elders in de wereld, waardoor uiteindelijk de belangen van de bevolking verraden worden. Ze worden ook gehinderd door leiders van milities die verkeerdelijk vertrouwen hebben in geheime gewapende acties door individuen en kleine groepjes. De intifada moet opnieuw versterkt worden en uitgebouwd worden tot een massale en democratische beweging van de Palestijnen.

Een ander belangrijk aspect is de nood om steun te vinden onder de Israëlische arbeidersklasse, die zelf het slachtoffer zijn van de oorlog en van een spiraal van geweld in dit systeem. De economie van Israël is in zware crisis en kan geen degelijke levensstandaard aanbieden. 30% van de Israëlische kinderen leeft in armoede. Sharon en andere traditionele politici hebben geen enkel antwoord op zowel de groeiende armoede als de bloedbaden die aangericht worden.

De problemen zullen niet opgelost worden binnen het kapitalistisch systeem. Het is nodig om socialistische krachten op te bouwen zowel onder Palestijnen als onder Israëli, om zo de basis te leggen voor de opbouw van een socialistisch Palestina en een socialistisch Israël in een socialistische confederatie van het Midden-Oosten.

Delen: Printen: