Home / Op de werkvloer / Sociale verkiezingen 2008 / Magere “oplossing” voor vakbondsaanwezigheid in KMO’s

Magere “oplossing” voor vakbondsaanwezigheid in KMO’s

VBO-topman Pieter Timmermans is een tevreden man. In een opmerkelijk standpunt in het dagblad ‘De Tijd’ stelt de directeur-generaal van de patroonsfederatie dat de sociale partners “hun BHV” wel opgelost hebben. Terwijl de politici er niet in slagen tot oplossingen te komen, doen de sociale partners dat wel. Alleen is het maar de vraag: tot welke oplossingen is men gekomen.

Timmermans haalt een aantal gelijkenissen aan tussen Brussel-Halle-Vilvoorde en de vakbondsaanwezigheid in KMO’s: het feit dat wettelijke regels niet worden nageleefd, dat er gerechtelijke tussenkomsten waren die dit vaststelden en het bestaan van standpunten die diametraal tegenover elkaar staan. Daarbij slaagt Timmermans er natuurlijk al in om een sneer naar de vakbonden te geven, hun eis voor vakbondsaanwezigheid in KMO’s stond volgens Timmermans lijnrecht tegenover “de directe communicatie met alle werknemers als modern alternatief”. Het “moderne” alternatief werd overigens in de 19e eeuw al toegepast: ook toen was er een “directe communicatie” tussen werkgever en werknemers…

Hoe zijn werkgevers en vakbonden dan tot een akkoord gekomen? Ze hebben “hun BHV” opgelost omdat ze zijn blijven onderhandelen en omdat ze beseften dat een veroordeling van België een zware financiële aderlating zou zijn, aldus Timmermans. Met andere woorden: de werkgevers konden hun verzet tegen een aanwezigheid van vakbonden in KMO’s niet blijven verdedigen omdat dit de overheid te veel zou kosten en omdat het inging tegen wettelijke regels en verplichtingen. Met een mes tegen de rug, is onderhandelen de enige optie?

En toch zijn de patroons erin geslaagd om de vakbondsaanwezigheid in KMO’s te beperken. In ondernemingen tussen 50 en 100 werknemers komt er geen ondernemingsraad, maar krijgt het CPBW (Comité Preventie en Bescherming op het Werk) een beperkt aantal extra bevoegdheden die in bedrijven met meer dan 100 werknemers aan de ondernemingsraad toekomen. Bovendien mogen er geen extra beschermde werknemers komen. In bedrijven met minder dan 50 werknemers waar er een vakbondsafvaardiging erkend is, krijgt deze beperkte financiële informatie (met name uit de openbare bij de Nationale Bank neergelegde balans).

Dit is een magere stap vooruit en minder patronale toegevingen zouden wellicht geen einde gemaakt hebben aan de dreiging van Europese dwangsommen. Maar op zich is het een stap vooruit om uiteindelijk te komen tot een volwaardige vakbondsaanwezigheid in KMO’s.

Opvallend detail: Timmermans stelt dat er meteen ook dat de sociale partners nieuwe afspraken willen maken “over het vermijden van spontane acties en stakingen alsook van acties die de continuïteit van essentiële economische activiteiten belemmeren.” Wat betekent dat? Dat het patronaat een nieuw “herenakkoord” wil waarin de vakbonden zich verzetten tegen spontane acties en bovendien instemmen met minimumdiensten in bepaalde sectoren? Als de vakbonden daarover een akkoord sluiten, zou het wel eens even slecht kunnen nageleefd worden als het vorige herenakkoord waarin het patronaat stelde geen beroep te zullen doen op rechtbanken bij collectieve geschillen. Het patronaat heeft dat herenakkoord in de praktijk naar de prullenmand verwezen. Als er nu een verbod op spontane acties zou komen, zal dit evenzeer naar de prullenmand moeten worden gestuurd!

Leave a Reply