Home / Op de werkvloer / Bpost / Bpost in actie tegen liberalisering en privatisering

Bpost in actie tegen liberalisering en privatisering

Liberalisering en privatisering: een zegen voor managers en aandeelhouders, een hel voor personeel en dienstverlening

-> Pamflet ‘Model 9’ dat maandag verspreid wordt op de staking. PDF

charleroiVoor maandag 13 juni hebben ACOD en ACV een stakingsaanzegging ingediend voor het personeel van bpost. Directe aanleiding zijn de geheime onderhandelingen van de afgelopen 3 maanden tussen bpost en PostNL. Ook al zijn die afgesprongen, de woede bij het personeel is enorm. Men vreest voor een verdere afbouw van het statuut en de werkomstandigheden. Bovendien zijn er nog een heel aantal belangrijke dossiers onopgelost.

Sinds Georoute hebben postbodes geen “werkbaar werk” meer. Er is teveel onevenwicht tussen de rondes. De daling in volume van de brieven, wordt gecompenseerd door een volumetoename bij de pakjes. Dit zou bij een overname van PostNL nog toegenomen zijn, terwijl er nu al te weinig mensen zijn om het huidige volume te verwerken. Er zijn veel zendingen zonder adres, zoals allerhande reclamefolders (iedere maandag de Aldifolders).

Vanaf september zouden de openingsuren van veel postkantoren verder verminderd worden. Ook de flexibiliteit van de loketbedienden wordt opgedreven door late openingsuren. De hulppostbodes worden niet aanzien als volwaardig postpersoneel. Ze verdienen minder en hebben een kleiner aantal verlofdagen en geen taalpremie. Er werken ook steeds meer interimmers. Voor het postpersoneel is dat dubbel werk: hun eigen werk en de bijna wekelijkse nieuwe interimmers opleiden. De directie dacht met deze onzekere werkcontracten de efficiëntie te verhogen, maar sloeg de bal volledig mis. Op die manier gaat immers teveel werkervaring verloren.

Door de onregelmatige uren moet steeds meer postpersoneel in eigen vervoer voorzien om op het werk te geraken. Zo zijn er mensen die om 3u of 4u ’s ochtends moeten beginnen. Dit komt doordat men geleidelijk de nachtdiensten afbouwt met de bedoeling ze op termijn af te schaffen. Dat werk verdwijnt niet, maar wordt doorgeschoven naar de postbodes. Zij zijn genoodzaakt door de hoge werkdruk om veel onbetaalde uren te presteren om hun rondes klaar te krijgen. De flexibiliteit ook toegenomen voor de vrachtwagenbestuurders van bpost dat zo de beruchte kilometerheffing tracht te omzeilen.

De nieuwe loonfiches zijn een ramp. Regularisaties komen met een maand vertraging. Door de onduidelijke berekeningswijze gebeurt het dat vakantiegeld in mei wordt uitbetaald, maar de bedrijfsvoorheffing bij sommigen de maand daarna wordt afgetrokken. Zo waren er die in juni 100€ tot 140€ minder ontvingen wegens het misberekenen van deze voorheffingen. De productiviteitspremie toegekend aan het personeel vermindert, maar aan de aandeelhouders wordt meer uitgekeerd. Het is nochtans het postpersoneel, niet de aandeelhouder, noch de directie, dat het werk verzet onder steeds slechtere omstandigheden.

Regering en directie kunnen het niet genoeg benadrukken: sinds de liberalisering is bpost een fors winstgevend bedrijf is geworden. Managers als Johnny Thijs zijn er flink rijk op geworden en de aandeelhouders mogen jaarlijks rekenen op steeds gullere dividenden. Dat dit de appetijt opwekt van politici en ‘investeerders’ is geen verassing. Het gaat echter niet alleen ten koste van de arbeidscondities, maar ook van de gebruikers. Sinds Georoute bestaat de sociale functie van de postbode enkel nog op papier. Tijd om bij ouderlingen langs te gaan om te zien of ze in orde zijn, is er niet meer. Het aantal geïsoleerde bejaarden die al enkele dagen of zelfs weken zijn overleden vooraleer men ze aantreft, is fors toegenomen. Even wachten voor het afgeven van een pakje of een aangetekende zending, hoort er ook niet meer bij. De boodschap van de geliberaliseerde post aan de gebruiker: neem verlof en loop zelf even tot aan het postpunt.

Om van deze poststaking een succes te maken, moeten er personeelsvergaderingen georganiseerd worden. Daar kan het personeel ingelicht worden, maar ook mee discussiëren over de verschillende problematieken op de werkvloer. Zo eisen de postmensen degelijke contracten, meer personeel, betere uren met de daarbij behorende premies (niet door op zondagnacht vijf na middernacht te beginnen om de zondagspremie te vermijden), inspraak in de werkorganisatie – zeker als er veranderingen worden voorgesteld! Daarnaast kunnen de vakbonden er mobiliseren naar het actieplan. Behalve de poststaking van 13 juni, organiseert het ABVV, hierin bijgetreden door enkele ACV-centrales, op 24 juni immers een algemene staking. De problemen bij bpost zijn niet uniek, maar gelijkaardig aan die in andere sectoren. Solidariteit in actie tegen deze besparingsregering is noodzakelijk!

One comment

  1. Pingback: Vandaag staking bij Bpost | Linkse Socialistische Partij