Home / Sociaal / LGBTQI / Pride. Samen tegen homofobie, lesbofobie en transfobie.

Pride. Samen tegen homofobie, lesbofobie en transfobie.

Strijden voor het recht om te leven zoals we dat willen. Strijden voor een degelijk leven voor iedereen 

pride9In steeds meer landen kunnen mensen van hetzelfde geslacht huwen, maar de gelijkheid van LGBTQI-mensen (1) op zowel juridisch als feitelijk vlak is verre van gerealiseerd. Er is sprake van marginalisering van bepaalde groepen en van discriminatie tegen mensen van de LGBTQI-beweging, die door conservatieven wordt voorgesteld als een bedreiging voor het traditionele gezin. Dit wordt versterkt door het gebrek aan middelen voor de openbare diensten en andere aanvallen op onze sociale verworvenheden. Delen van het establishment maken schaamteloos gebruik van verdeeldheid om de aandacht af te leiden van de diepgaande woede tegen de armoede en de enorme economische ongelijkheid. Ze spelen in op homofobie, seksisme, een anti-migrantengevoel of andere vooroordelen.

Artikel door Emily (Namen) uit maandblad ‘De Linkse Socialist’

De wet of het systeem veranderen?

Zo zien we hoe verschillende Amerikaanse staten in volle presidentscampagne een stap achteruit zetten op vlak van LGBTQI-rechten door een wet te stemmen onder de naam “Religious Freedom Restoration Act.” De tekst van deze federale wet had in 1993 een progressief element, het doel was om mensen van de First Nations (2) te beschermen. Maar in tijden van crisis wil de heersende klasse de aandacht afleiden van de echte problemen zoals economische onrechtvaardigheid. De wet wordt in handen van deze delen van het establishment omgevormd tot zijn tegendeel. Verschillende zuidelijke staten pasten de wet aan om de “christelijke conservatieve waarden te beschermen.” Daarbij wordt discriminatie van LGBTQI-mensen wettelijk mogelijk in naam van godsdienstvrijheid. Deze groep is al oververtegenwoordigd onder de werklozen, daklozen, … en nu wordt het dus wettelijk mogelijk om hen een job, huisvesting, gezondheidszorg, … te weigeren op basis van hun seksuele geaardheid en/of hun genderidentiteit.

Dit voorbeeld maakt duidelijk dat een wetsverandering, zoals die van 2015 waarmee het huwelijk voor iedereen in de VS werd opengesteld, niet volstaat. Het feit dat het christendom net als andere monotheïstische godsdiensten homoseksualiteit verwerpt, heeft op zich weinig met religie te maken. Bij afwezigheid van een eengemaakte strijd voor de rechten van werkenden en de meest onderdrukte lagen van de bevolking, waaronder veel LGBTQI-mensen, kan de heersende klasse steeds teruggrijpen naar een verdeel-en-heersbeleid. Het is altijd gemakkelijker om de aandacht af te leiden in de richting van enkele zondebokken.

Godsdienst: oorzaak of middel van discriminatie?

Bij geweld tegen LGBTQI-mensen worden godsdienst en cultuur vaak gebruikt om het geweld te rechtvaardigen en de verantwoordelijkheid bij het slachtoffer te leggen. De gebruikte logica doet denken aan de ‘verkrachtingscultuur’: “Hij/zij heeft het zelf gezocht”, “Hij/zij moet zich maar niet zo kleden”, “Hij/zij moet zich maar niet zo gedragen”, waarbij het dragen van een minirok of kledij die niet binnen een bepaalde sociale norm valt of het hebben van een specifieke seksuele geaardheid of genderidentiteit het centrale probleem zou zijn. Dit gaat vaak gepaard met een banalisering van het gepleegde geweld. Het gerecht stapt een heel eind mee in deze logica die vaak leidt tot erg lichte straffen voor geweldplegers.

Deze logica bereikt een hoogtepunt in autoritaire en repressieve landen zoals Marokko waar slachtoffers van homofoob geweld sneller en zwaarder veroordeeld worden dan hun aanvallers. De criminalisering van homoseksualiteit heeft er zoals elders niets met religie te maken, het is een van de vele instrumenten van dominantie door het establishment.

Voor een feestelijke maar ook een strijdbare Pride

Ook in België zijn er nog tal van problemen. Er is geen criminalisering van LGBTQI-mensen zoals in Marokko en er zijn meer rechten dan in de meeste Amerikaanse staten, maar er blijft een hele weg af te leggen. Geweld tegen LGBTQI-mensen blijft net als seksistisch geweld (soms gaan beiden samen) bestaan en wordt gebanaliseerd. Zeker voor transseksuelen is er nog veel verbetering mogelijk. Dit jaar heeft de Pride transseksualiteit als centraal thema. De wet van 2007 voorziet nog steeds in een psychiatrische aanpak en de mogelijkheid van gedwongen sterilisatie van mensen die een wettelijke erkenning van hun gender willen.

Het antwoord op homofobie, lesbofobie of transfobie mag zich niet beperken tot een repressieve aanpak die inefficiënt is om geweld te voorkomen. Sensibilisering rond dit thema is erg belangrijk, maar volstaat niet, zeker niet in het kader van een chronisch gebrek aan middelen voor het onderwijs. Een wetsverandering of een sensibiliseringscampagne kunnen belangrijke stappen vooruit vormen, maar zullen geen definitief einde maken aan discriminatie op basis van seksuele geaardheid of genderidentiteit. We moeten strijden tegen het kapitalisme en de heersende klasse die ons verdeelt en uitbuit. Enkel dan kunnen we echt beginnen spreken over gelijkheid. Laat ons aan de Pride ook een militant karakter geven en samen strijden tegen alle vormen van discriminatie en onderdrukking.

 

(1) LGBTQI : Lesbiennes, Gays, Biseksuelen, Transgenders, Queers, Interseksen

(2) First Nations = inheemse bevolking, de ‘indianen’.

Marokko veroordeelt slachtoffers homofoob geweld

Begin maart werden twee jonge mannen fysiek aangevallen in Beni Mellal (tussen Fes en Marrakech). Ze werden door hun buren naakt door de straten gesleurd. Beelden van deze vreselijke homofobe aanval gingen de wereld rond. Het leidde ook tot een optreden van het Marokkaanse gerecht… om de twee jonge mannen te veroordelen! Homoseksualiteit is nog steeds verboden in het land. De propaganda stelt dat het werd ingevoerd door het kolonialisme. Een van de meest agressieve aanvallers kwam ervan af met een maand celstraf met uitstel. De slachtoffers van het homofoob geweld zitten in de gevangenis, de daders gaan vrijuit. Hiermee versterkt het Marokkaanse regime bestaande homofobie in de samenleving. En het is een opstap naar grootschaliger repressie en inperking van politieke vrijheden voor alle minderheden en alle groepen die voor hun rechten opkomen, in de eerste plaats de werkende bevolking, de jongeren en de armen.

One comment

  1. Pingback: Pride: veelkleurige optocht tegen discriminatie | Linkse Socialistische Partij