Home / Edito - Op de werkvloer / Einde van de 38-urenweek? Hoe rapper hoe liever! Maar dan wel om minder te werken…

Einde van de 38-urenweek? Hoe rapper hoe liever! Maar dan wel om minder te werken…

Foto: MediActivista

Foto: MediActivista

Even dachten we dat de CD&V bij monde van voormalig Unizo-voorman Kris Peeters na alle aanvallen op de levensstandaard van de werkenden dan toch eindelijk dat ‘linkse tegengewicht’ zou bieden in de rechtse regering. Even dachten we dat Peeters de 38-urenweek ter discussie wilde stellen om de vakbondseis van een arbeidsduurvermindering tot 30 of 32 uur per week te realiseren. Want zeg nu zelf, mensen die geen werk vinden terwijl anderen zich kapot werken, dat is toch niet logisch? Het herverdelen van het werk door een arbeidsduurvermindering met behoud van loon, bijkomende aanwervingen en een verlaging van de werkdruk, zou ervoor zorgen dat het uitpersen van werknemers als citroenen kan stoppen. Het zou ook de kosten en de lasten van de uitgeperste citroenen voor de sociale zekerheid terugdringen. Kijk eens aan: zelfs wij zien een mogelijkheid om de uitgaven voor de sociale zekerheid terug te dringen!

Maar dit voorstel werd het dus niet. Neen, de rechtse regering wil de arbeidstijd op jaarbasis berekenen om meer flexibiliteit mogelijk te maken. Officieel is dat om zowel werkgever als werknemer meer flexibliteit te geven. Maar we weten uiteraard allemaal dat flexibiliteit inhoudt dat wij meer moeten doen voor evenveel of minder geld. Het fabeltje dat inleveringen op onze lonen en arbeidsvoorwaarden ons allemaal ten goede zouden komen, wordt steeds minder geloofd. De pogingen om ons wijs te maken dat er nu toch nieuwe jobs bijkomen, terwijl het om een marginale nettostijging gaat die niet volstaat om de reële werkloosheid terug te dringen, gaan gemakshalve voorbij aan het feit dat vaste en degelijke jobs op grote schaal plaats maken voor tijdelijke, onzekere en slecht betaalde jobs. Of nog aan het feit dat we nu door deeltijdse arbeid gemiddeld 31 uur per week werken. Anders gezegd: wij betalen de arbeidsduurvermindering met inleveringen op ons loon.

N-VA in 2010: arbeidstijd op jaarbasis om “concurrentie met lageloonlanden” aan te kunnen

Wat is het doel van de annualisering van de arbeidstijd? Bij de verkiezingen van 2010 was N-VA daar heel eerlijk in. Het kiesprogramma van de partij stelde toen dat de productiviteit hoger moet om “de concurrentie met de lageloonlanden” aan te kunnen. Daarvoor werd toen al gepleit voor meer flexibiliteit door “een veralgemeende berekening van de arbeidstijd op jaarbasis.” Anders gezegd: afschaffing van de overuren en opvoeren van een extreme flexibiliteit. In 2014 werd dit in het kiesprogramma van de partij herhaald. Er werd nog aan toegevoegd: “We nemen maatregelen om flexibele contracten voor beperkte prestaties (gekoppeld aan lage loonkosten) mogelijk te maken, ook binnen de overheid.”

Nu wordt gesproken over een 45-urenweek, maar als het van Alexander De Croo en andere neoliberalen afhangt, mag het gerust wat meer zijn. Een tienurenwerkdag is volgens De Croo blijkbaar iets wat modern is. Heeft De Croo een teletijdmachine gevonden en is hij ergens in de 19de of begin 20e eeuw blijven hangen? Toen was een 48-urenweek inderdaad modern. Ondertussen is de productiviteit dermate opgevoerd dat werknemers op enkele uren meer produceren dan toen op een week. Dit heeft natuurlijk ook gevolgen voor de werkdruk en de gezondheid van werknemers. Maar daar hebben de heren en dames neoliberalen vanuit hun salons nog niet over nagedacht. De N-VA beweert bij monde van Jambon dat er in de sociale zekerheid moet bespaard worden. De verhoging van de pensioenleeftijd en het steeds verder opdrijven van de werkdruk zorgen net voor een toename van ziektekosten.

In tijden van Panama Papers pleiten voor nog meer aanvallen op de levensstandaard van gewone werkenden en hun gezinnen, botst op steeds meer woede. Wie gelooft die neoliberalen nog? Hun beleid is gericht op het vergroten van de rijkdom van de superrijken. Vorig jaar stegen de winsten van de Bel20-bedrijven met bijna een kwart, de topmanagers kenden zichzelf 20% opslag toe en wij kregen een indexsprong en nieuwe belastingen over ons heen. Er is een verband tussen die concentratie van rijkdom aan de top en de aanhoudende inleveringen door de meerderheid van de bevolking. Wij moeten inleveren om hun winsten te vergroten zodat ze nog meer geld in belastingparadijzen zoals Panama kunnen verbergen. De neoliberale politici zijn hieraan medeplichtig.

Hoog tijd voor verandering door de middelen te zoeken waar ze zitten: niet bij de gewone werkenden en hun gezinnen, maar de superrijken en Panama-fraudeurs. Aan hen durft de regering niet raken, zij zijn immers de ware machthebbers in dit land. We moeten bouwen aan een krachtsverhouding om tot echte verandering te komen. Het actieplan van de vakbonden eind 2014 toonde het potentieel en bracht de regering aan het wankelen. Wie nu nog denkt dat er door overleg met de rechtse regering iets kan bekomen worden, kreeg het deksel wel heel brutaal op de neus.

Nood aan nieuw actieplan verdwijnt niet, Thatcheriaanse regering stopt immers niet met aanvallen

Er moet terug aangesloten worden bij het opbouwende actieplan van 2014. Er zullen inspanningen nodig zijn om de dynamiek van toen opnieuw op te bouwen, maar we vertrekken niet van nul. We hebben de ervaring van 2014 en zagen sindsdien enkel maar meer bevestigingen van de noodzaak van protest om de dictatuur van het kapitaal te breken. Waarom van 1 mei geen gebruik maken om de oorspronkelijke eis waarrond deze strijddag ontstond, de achturendagen, opnieuw centraal te stellen?  En om de start van een nieuw opbouwend actieplan aan te kondigen? Of denken de vakbondsleiders echt dat deze Thatcheriaanse regering na de eerste slagen gewoon zal stoppen?

We moeten bouwen aan onze acties maar ook aan een politiek instrument dat een alternatieve maatschappij populariseert en concretiseert, een samenleving waarin de aanwezige middelen worden ingezet voor de behoeften en noden van de meerderheid van de bevolking in plaats van die van enkele parasieten die na Panama al naar andere belastingparadijzen uitwijken. Wij gaan voor een socialistische samenleving die daar een einde aan maakt.