Home / Edito - Belgische politiek / Als de vakbondsleiding deze regering wil “uitzitten”, zal de prijs voor de werkenden enorm zijn!

Als de vakbondsleiding deze regering wil “uitzitten”, zal de prijs voor de werkenden enorm zijn!

Strategie nodig om te winnen!

21998109376_8048cfb637_zToen vorig jaar één van de grootste strijdbewegingen in de Belgische geschiedenis tot stand kwam, wankelde de rechtse regering. Indien het actieplan in januari hernomen was en verdere uitbreiding had gekend – wat de overgrote meerderheid van de vakbondsbasis ook wou – dan was het een kwestie van weken, hoogstens maanden geweest om de regering ten val te brengen. In plaats daarvan zagen we een leiding – zowel van ACV als van ABVV – die schrok van haar eigen macht.

Standpunt door Anja Deschoemacker

Een enorme kans is gemist en we hebben ervoor betaald met nog wat meer afbraak van onze verworvenheden en besparingen op onze rug. De massale betoging van 7 oktober toonde desondanks dat de bereidheid tot strijd van de basis nog steeds enorm is en dat we misschien een veldslag verloren hebben, maar de oorlog nog steeds kunnen winnen… mits een correcte strategie.

Tot nog toe lijkt het er echter op dat de vakbondsleiding – van het ACV, maar ook van het ABVV – beslist heeft dat ze deze regering zal “uitzitten”, in de hoop dat een volgende regering er eentje wordt zonder N-VA. Ze neemt daarmee een risico waarover alvast de Britse arbeidersklasse een woordje kan meespreken. Toen daar de regering-Cameron aan de macht kwam en een massale aanval uitvoerde op levensstandaard van werkenden en uitkeringsgerechtigden, weigerde de vakbondsleiding een ernstig gevecht op te zetten. Ze dacht dat na zo’n besparingsplan hun “bevoorrechte partner” – de Labour Party – zeker terug aan de macht zou komen. Maar Cameron zit nog altijd op zijn plaats. Indien de arbeidersbeweging deze regering niet omverwerpt, zijn we in Groot-Brittannië opnieuw vertrokken voor enkele jaren hard besparingsbeleid opdat de rijkste 1% nog wat rijker kan worden.

Harde besparingsregeringen wekken woede op bij brede lagen van de bevolking, maar zonder uitzicht op een alternatief wil dat niet noodzakelijk zeggen dat ze niet herkozen worden. Het gebrek aan strijd versterkt immers het TINA-gevoel – There Is No Alternative, ‘er is geen alternatief op de besparingen’.

Moest Labour aan de macht gekomen zijn zonder massale strijd van de vakbondsbasis tegen rechts, dan had deze Labour-regering de besparingen van Cameron niet teruggeschroefd. De ervaring van 13 jaar Labour-beleid na Thatcher toont dat meer dan genoeg aan. Alle anti-vakbondswetten van Thatcher zijn nog steeds van kracht. Ook dat is een belangrijke les voor de Belgische syndicalisten en hun leiding. Wie gelooft dat een klassieke tripartite onder leiding van de PS de maatregelen van de huidige regering zou terugschroeven? De enige manier om ervoor te zorgen dat een dergelijke regering ook maar enige reële toegeving zou doen, is door de huidige regering te doen vallen. Dan zou iedere nieuwe regering op haar tellen passen.

Toegeven aan TINA, zelfs tijdelijk, houdt enorme gevaren in. De burgerij wil terugkomen op de verworvenheden van de naoorlogse strijd en kan daar met een rechtse regering ook deels in slagen. Bovendien zou de wijdverspreide ontgoocheling onder brede lagen van de bevolking ook aanleiding kunnen geven voor een nieuwe uitbarsting van de communautaire kwestie.

Als collectieve strijd van de Belgische arbeidersbeweging niets oplevert, kunnen nationalistische gevoelens zowel in Vlaanderen als in Wallonië de kop opsteken. Dat kan in de illusie op regionaal vlak wel een alternatief of minstens een “zachter” besparingsbeleid te bekomen. In Vlaanderen “omdat dan niet meer betaald moet worden voor Wallonië”, in Wallonië “omdat je met de Vlamingen nooit een echte strijd kunt voeren”. De kwestie-Voeren, die van de late jaren ’70 tot ’86 in het middelpunt van de aandacht stond, toont dat de Belgische burgerij niet terugschrikt voor verhitte communautaire gevechten indien dat de aandacht kan afleiden en eengemaakte nationale strijd van de arbeidersklasse kan bemoeilijken.

Print Friendly, PDF & Email